maandag 27 januari 2014

Moederen op afstand

Ik heb inmiddels al een paar jaar ervaring met het moederen op afstand. Dat is eerst even wennen, maar over het algemeen gaat het prima. De oudste is een zelfstandig en zelfredzaam kind. Ik zou bijna zeggen: al vanaf haar geboorte. Ze redt zich wel. Aanvankelijk skypten we regelmatig, maar tegenwoordig is ze amper te vangen. Skypen doen we eigenlijk niet meer zoveel, tegenwoordig blijft het bij appen om contact te houden. Als alles goed gaat is het moederen op afstand een eitje. Het is eigenlijk alleen lastig als er iets aan de hand is.

Dit weekend belt ze. Ze heeft namelijk een klein ongelukje gehad en dat vraagt om een aantal handzame tips. Aangezien ik een expert ben op het gebied van kleine medische ingrepen, ligt het voor de hand dat ze mij belt. In een poging om een stukje komkommer af te snijden, heeft ze een  stukje van haar duim meegenomen. Daar deed ze een verbandje om en nu wil ze het vervangen. "Weken in lauw water", zeg ik. "Dan even met je duim in de soda of biotex". "Ik heb alleen sterilon", zegt ze. Dus het wordt sterilon. Ze appt me een foto zodat ik een diagnose kan stellen. "Sterilon erop en dan de randjes dicht tegen elkaar aanplakken. Dit hoeft volgens mij niet gehecht te worden.", is mijn diagnose. Even later belt ze weer. Ze zit inmiddels op de fiets en fietst op aanraden van een huisgenoot de vertrouwde route naar het Medisch Spectrum Twente. Ze laat de duim toch maar even zien op de spoedeisende hulp. Ze kennen haar inmiddels in het Medisch Spectrum Twente. Ze heeft namelijk al een flinke hoeveelheid kleine ongelukjes gehad. Nog even en ze noemen er een vleugel naar haar.

Nog weer iets later laat ze weten dat het inderdaad niet gehecht hoeft te worden. Ze heeft de wond uitstekend verzorgd, aldus de expert. Mooi. De crisis is bezworen; we gaan weer over op moederen op cruise control.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten