Radicale transparantie

 "Zo", zegt de nieuwe baas. Hij moet nog wennen aan mijn directheid. Hij is inmiddels de tweede nieuwe baas na de beste baas met wie ik bijna 30 jaar samenwerkte. "Alles wordt anders", zei de beste baas regelmatig bij beleidsveranderingen. Maar nu is alles echt anders. Veel mensen met wie ik samenwerkte zijn met pensioen of vertrokken. En de nieuwe bazen zijn de beste baas niet. Zo. 

Met gestrekte benen

Ik ben direct en ik ga er ook vaak met gestrekte benen in. Ik schuw een confrontatie niet. "Het is een reactie van mijn lichaam", zei onze jongste altijd. Voor haar was dat het verweer als ze vond dat ze er niks aan kon doen. Dat geldt voor mij ook. Ik kan het niet helpen. Ik ben direct. Dat wordt niet altijd gewaardeerd, maar meestal wel. En de nieuwe baas kan het hebben. Dat spreekt voor hem.

In gesprek 

Ooit was er een interim bestuurder die ons door moeilijke tijden moest loodsen. Hij kwam daarvoor helemaal uit België. Hij was graag duidelijk en transparant. Om zijn licht op te steken over de gewenste koers, ging hij bij al onze vestigingen langs en sprak met veel mensen, veelal Groningers. En daar trof hij de gewenste duidelijkheid en transparantie ruimschoots aan. Maar deze graad van directheid was hij in zijn loopbaan nog niet eerder tegengekomen. Hij had er ook een term voor: radicale transparantie. 

Helemaal niet raar.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Een heerlijke combinatie

De vrijdagochtend voor de brand brachten we onze Oostenrijkse gast weg. Als je een hele week een gast in huis hebt, leer je ook veel over jezelf. En als die gast een buitenlander is, realiseer je je hoe Nederlands je bent. Anders sta je daar eigenlijk niet bij stil. Want wat is dat eigenlijk: Nederlander zijn? Waardoor onderscheid je je van buitenlanders? Van de buitenlandse gasten die we ontvingen leerde ik het een en ander over Nederlanders: we zijn relaxed en lang niet zo beleefd als zij.

Bij onze Oostenrijkse gaste was ik me vooral scherp bewust van het verschil in beleefdheid. Tuurlijk zeggen wij ook netjes 'dank je wel' en dergelijke. (We zijn nu zelfs tegen onze zin in een situatie geraakt waarin we bovengemiddeld vaak dank je wel zeggen). Maar dat zeggen we dan een of twee keer en daar laten we het bij; we schudden er geen handen bij, we herhalen het niet steeds: een bedankje en dan is het wel klaar. Wij zijn ruim vijf weken met ons hele gezin bij mijn zus in huis geweest, maar die hebben we met z'n allen niet zo vaak bedankt als onze Oostenrijkse gaste ons bedankte. Dat deed ze namelijk voortdurend.

Na twee dagen dankbaarheid zeg ik tegen E.: "Ik kan niet tegen beleefdheid. Dat belet je om eerlijk te zijn." En daardoor weet je dus niet wat je aan iemand hebt. Nou moet eerlijkheid natuurlijk ook niet overschat worden: niemand is ooit helemaal eerlijk en dat is maar goed ook. Dat wil je toch helemaal niet weten. Maar blijkbaar is er een glijdende schaal, waarbij het voor mij snel de verkeerde kant op glijdt.

Op het werk ventileer ik mijn nieuw verworven inzichten ook met drie collega's met wie ik een gesprek heb. We zitten met twee Groningers (mijzelf meegerekend)  een Fries en een Utrechtenaar rond de tafel. "Jij bent zeker een Groninger?", zegt de Utrechtenaar. Ik bevestig het. "Die zijn te eerlijk om vriendelijk te zijn.", zegt hij. Weet ik ook weer waar ik aan toe ben: relaxed en eerlijk, niet beleefd en ook niet vriendelijk. Wat een heerlijke combinatie. Ik voel me er super bij.