Kut of mazzel?

Als ik met de auto naar mijn moeder rijd zie ik het. Op de auto voor me is een sticker met de Nederlandse vlag geplakt. In het wit staat geschreven Kutland. Wie doet zoiets, vraag ik me af? Ik kan me voorstellen dat je in sommige situaties niet echt blij bent met de overheid. Als je het slachtoffer bent van de toeslagenaffaire bijvoorbeeld. Of als je jarenlang wacht op het herstel van je aardbevingsschade. Daar gaat veel mis en dat is schandalig. En zo is er nog wel meer. 

Ik snap het niet

Maar een sticker met Kutland op je auto plakken? Dat snap ik niet. Er gaat namelijk ook heel veel goed in dit land. Als je hier ziek wordt, hoef je niet bang te zijn dat je dakloos eindigt, omdat je de ziektekosten niet kunt betalen. Hetzelfde geldt wanneer je geen werk hebt. Dat is een groot goed. Onze bestaanszekerheid is niet in het geding. En voor de man die voor me rijdt geldt dat al helemaal. Hij heeft immers een auto waar hij die sticker op kan plakken. 

Geluk hebben

E. en ik hadden het er laatst nog over. We reden terug naar huis vanuit het ziekenhuis. We kregen tegenvallend, maar geen verontrustend nieuws. Wel was duidelijk dat ik veel medicatie moet gaan slikken. Daar ben ik geen fan van. Maar het moet om goed te blijven functioneren. "Wat een geluk dat we in Nederland wonen, zeg ik tegen E.  Als we in Amerika woonden zouden we failliet gaan. En in Afrika zou ik deze zorg en medicijnen misschien niet kunnen krijgen. Dan zou ik doodgaan." "Dus we hebben weer mazzel", zegt E. 

En ja, zo zie ik het: ik heb mazzel dat ik hier geboren ben. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Een heerlijke combinatie

De vrijdagochtend voor de brand brachten we onze Oostenrijkse gast weg. Als je een hele week een gast in huis hebt, leer je ook veel over jezelf. En als die gast een buitenlander is, realiseer je je hoe Nederlands je bent. Anders sta je daar eigenlijk niet bij stil. Want wat is dat eigenlijk: Nederlander zijn? Waardoor onderscheid je je van buitenlanders? Van de buitenlandse gasten die we ontvingen leerde ik het een en ander over Nederlanders: we zijn relaxed en lang niet zo beleefd als zij.

Bij onze Oostenrijkse gaste was ik me vooral scherp bewust van het verschil in beleefdheid. Tuurlijk zeggen wij ook netjes 'dank je wel' en dergelijke. (We zijn nu zelfs tegen onze zin in een situatie geraakt waarin we bovengemiddeld vaak dank je wel zeggen). Maar dat zeggen we dan een of twee keer en daar laten we het bij; we schudden er geen handen bij, we herhalen het niet steeds: een bedankje en dan is het wel klaar. Wij zijn ruim vijf weken met ons hele gezin bij mijn zus in huis geweest, maar die hebben we met z'n allen niet zo vaak bedankt als onze Oostenrijkse gaste ons bedankte. Dat deed ze namelijk voortdurend.

Na twee dagen dankbaarheid zeg ik tegen E.: "Ik kan niet tegen beleefdheid. Dat belet je om eerlijk te zijn." En daardoor weet je dus niet wat je aan iemand hebt. Nou moet eerlijkheid natuurlijk ook niet overschat worden: niemand is ooit helemaal eerlijk en dat is maar goed ook. Dat wil je toch helemaal niet weten. Maar blijkbaar is er een glijdende schaal, waarbij het voor mij snel de verkeerde kant op glijdt.

Op het werk ventileer ik mijn nieuw verworven inzichten ook met drie collega's met wie ik een gesprek heb. We zitten met twee Groningers (mijzelf meegerekend)  een Fries en een Utrechtenaar rond de tafel. "Jij bent zeker een Groninger?", zegt de Utrechtenaar. Ik bevestig het. "Die zijn te eerlijk om vriendelijk te zijn.", zegt hij. Weet ik ook weer waar ik aan toe ben: relaxed en eerlijk, niet beleefd en ook niet vriendelijk. Wat een heerlijke combinatie. Ik voel me er super bij.