zaterdag 11 juli 2026

Kadetten loslaten


Het dragen van geen onderbroek heeft geweldige gezondheidseffecten
is de kop van het artikel. Dat moet ik natuurlijk lezen. Het begint goed: "
We kunnen gerust zeggen dat de overgrote meerderheid van de mensen een onderbroek draagt. Maar wat gebeurt er eigenlijk als je deze basic in de kast laat liggen? Het blijkt dat het een positief effect heeft op je gezondheid wanneer je jouw kadetten los in het hok laat." Dat laatste geeft direct al aan dat hier geen sprake is van een wetenschappelijk onderlegd artikel. Hoogstwaarschijnlijk is het iemand die zelf graag zonder onderbroek naar het werk gaat en daar draagvlak voor zoekt. Wat natuurlijk een geweldige actie is. 

De gezondheidsvoordelen die worden genoemd zijn: 
  • je bloedsomloop verbetert 
  • het voorkomt urineweginfecties en schimmelinfecties 
  • geen last meer van brandend maagzuur
  • minder afscheiding
  • minder blootgesteld aan bacteriën van anderen  
Bij dit punt staat een foto van een vrouw die met een minirokje aan in een bushokje zit. Dat is volgens het artikel helemaal geen probleem als je je maar even doucht. "Het kan voorkomen dat oppervlakten in contact komen met je edele delen als je in een openbare ruimte zit, vooral als je een rok of jurk draagt. Dit hoeft echter geen probleem te zijn als je elke dag doucht." Blijkbaar beter dan jouw onderbroek en die van je gezinsleden in dezelfde was draaien.
Het lijstje gaat verder: 
  • mobieler en flexibeler als je sport

Hier is nog wel een disclaimer aan toegevoegd. Je hebt dan namelijk wel een risico op micro-snijwonden tijdens het trainen door het schuren van je synthetische sportkleding. Maar je wilt natuurlijk geen last hebben van je ondergoed als je een spagaat doet. 
En het gaat nog verder:

  • het voorkomt bilacné
  • je hoeft minder vaak te plassen
  • je zelfvertrouwen kan een boost krijgen, je voelt je sexy
  • je lichaamsgeur kan verbeteren
Kortom: het is geweldig. Ben ik overtuigd? Ben ik geneigd om met micro-snijwonden zonder onderbroek en met een rok aan op een bankje op het station te gaan zitten? Niet echt. Misschien behoor ik niet tot de doelgroep, want ik heb deze klachten niet. Ik beweeg me van nature flexibel, ik ruik heerlijk, het ontbreekt me niet aan zelfvertrouwen en ik voel me sexy met mijn kadetten ingepakt in een HEMA-onderbroek. Godzijdank.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

vrijdag 3 juli 2026

In de ban van Mark


In mijn instagramfeed komt de live versie van Sultans of swing in de Royal Albert Hall in Londen voorbij. Het is ze dus niet ontgaan dat de vroege Dire Straits op dit moment prominent in mijn spotifylijsten terugkomen. Ik luister in de auto met name graag op de repeteerstand naar Sultans of swing. Het live nummer duurt maar liefst 13 minuten. Vooral het laatste stuk waar de geweldige Mark Knopfler een meeslepende gitaarsolo laat horen vind ik te gek.  En dat is best bijzonder, want lange solo's vind ik meestal saai en een ultieme vorm van zelfbevlekking. Maar voor Mark maak ik een uitzondering.

Ik stuur E. het linkje van de live versie. Dat kan hij natuurlijk niet beluisteren, want hij doet niet aan socials. Daar had ik even niet aan gedacht. Dus ik laat het hem even horen. "Dit is toch te gek", zeg ik tegen E. "Ik vond dit vroeger ook al heel leuk, maar toen had ik nog niet in de gaten dat Mark Knopfler zo'n goede gitarist was." "Dan was jij denk ik de enige"", zegt E. "En ik had het je wel kunnen vertellen, maar ik weet niet of dat iets had uitgemaakt." Ik denk het niet. Maar wat fijn dat ik het nu zelf ontdekt heb. 


De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk: 


zondag 17 mei 2026

Meer om te vragen


Vanmorgen check ik de openingstijden van Jumbo Sappemeer op mijn telefoon. Ik ga doorgaans niet op zondag naar de Jumbo. En het is me ontschoten of ze om 10 uur of 11 uur open zijn. Het blijkt 10 uur te zijn.

Onder het blokje met gegevens over de Jumbo staat een blokje met Meer om te vragen. Ter inspiratie, zeg maar. En ik ben echt ontzettend geïnspireerd. De eerste vraag is Wat was het Sappemeer? Een interessante vraag. Het antwoord kende ik al: het Sapmeer was een veenmeertje op de plek waar nu Sappemeer ligt. Dan volgen er vragen die ik echt niet had kunnen bedenken. Is Sappemeer onder water? Is dit een vraag of Sappemeer het nieuwe Atlantis is? Zo is de vraag niet opgevat, want het antwoord gaat over een wolkbreuk van vorig jaar. Een andere vraag is Waar woon je veilig in Nederland? Blijkbaar niet in Sappemeer, want het antwoord is: De Waddeneilanden. Nog een vraag die ik aanklik: Is er een man overleden in een vuilniswagen? Echt gebeurd, maar in Arnhem. We zijn duidelijk van het Sappemeer-padje af. Er zijn ook nog vragen die over de Jumbo gaan, zoals: Is Jumbo eigenaar van de HEMA? Inderdaad. Ergens wist ik het nog, maar het was volledig weggezakt of verdrongen. Ook een vraag: Is Frits van Eerd familie van Jumbo? Grappige formulering. Het antwoord wist ik al: Frits van Eerd is (naast witwasser) aandeelhouder van Jumbo. 

Zo doe ik op de zondagmorgen toch nog weer wat triviale kennis op. Ik ben er dol op.   

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

zaterdag 28 maart 2026

Opties


Iedere dag staat bol van de beslismomenten, opties waar je voor kunt gaan. Doe je het wel of doe je het niet? Soms krijg je een optie aangeboden die je zelf nog niet had gezien. 

De verleiding

Dat begint al als je klein bent. Ooit stond ik samen met andere vaders en moeders mijn kinderen bij het schoolplein op te wachten. Het had geregend en op het plein lagen grote plassen. Naast me stond een moeder met haar moeder. Het jongetje dat ze kwamen halen, zat bij mijn zoon in de klas. Ze hadden het niet-schoolgaande zusje van de jongen meegenomen. Ze stond netjes bij haar moeder en oma. Uit het niets zegt de oma: "Je gaat niet in die grote plassen hoor, dan word je helemaal nat." Het was tot dat moment duidelijk nog niet in het meisje opgekomen dat dat een optie was. Maar toen het haar zo op een presenteerblaadje werd aangeboden, kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze ging er vol voor. Ze nam een aanloop en rende keihard door de diepste plas.

Vijf stappen

Dat gevoel heb ik ook iedere dag als ik mijn werkcomputer opstart. We moeten nu vijf stappen zetten voor authenticatie. Je logt in met het mailadres van je werk en je wachtwoord. Ooit was dat het. Maar de veiligheidseisen zijn opgeschroefd. Dus nou moeten we ons ook nog via de authenticator aanmelden. Dat werkt zo: je krijgt via de authenticator een nummer en dat nummer moet je invullen. En dan komt het: na al deze stappen krijg je dan de vraag voorgeschoteld: Ben jij het? Antwoordmogelijkheden zijn Ja of Nee, ik ben het niet. Ik had niet gedacht dat dat laatste na drie veiligheidsstappen nog zou kunnen. Ik klik op  ja en vervolgens moet ik het ook nog bevestigen met gezichtsherkenning. Iedere dag ben ik in de verleiding om Nee, ik ben het niet in te vullen. Gewoon om te weten wat er dan gebeurt. Tot nu toe heb ik de strijd steeds gewonnen en braaf Ja ingevuld. Puur op karakter. 

Misschien leuk voor op mijn laatste werkdag. 


De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.


dinsdag 17 maart 2026

Straffe onderhandelaars

De dochter is een straffe onderhandelaar. Dat heeft ze niet van mij, maar van haar oma, mijn moeder. Moeke ook wel. Ooit kocht moeke bij de V&D een fluitketel. Die ene fluitketel gaf haar een ticket naar meerdere fluitketels. Toen de ketel na intensief en hardhandig gebruik kapot ging, ging ze er namelijk gewoon weer mee terug naar de V&D. Want zoiets zou met een kwalitatief goede fluitketel niet mogen gebeuren, aldus moeke. En natuurlijk mocht ze een nieuwe kiezen.  

Tassen en schalen

Ook onderhandelde ze graag met de Marokkaanse verkoper op de (toen nog) koninginnenmarkt. Tassen en schalen werden gunstig op de kop getikt. Destijds was moeke al op leeftijd en dat zette ze genadeloos in: 'bejaarden hebben niet zoveel geld te besteden'. De verkoper vond het prachtig. Hij had hoogstwaarschijnlijk al een marge ingecalculeerd. 

Stand houden

De dochter is bezig om zaken te doen op Marktplaats. Ze heeft een bod gedaan op boekensteunen waar een hondje tegenaan leunt. Curiosa dus. Door sommigen ook wel rommel genoemd. Ze biedt vaak flink onder de prijs. De verkoper gaat er niet mee akkoord, ze verhoogt haar bod en uiteindelijk komt ze ongeveer uit bij het bedrag dat ze in gedachten had. Maar deze keer hapt de verkoper niet toe. Ze houden een klein verschil over. Ze houdt mij via de app op de hoogte van haar onderhandelingen. Als de verkoper niet toehapt appt ze: 'Stand houden?" Ik denk dat ze een goed bod heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij een goed idee. Het blijft even stil. Ze zijn blijkbaar in een impasse beland. Tot ik opnieuw een appje krijg: "Ik vond nog een set. Die heb ik gekocht." 10 euro onder het bod dat ze aanvankelijk bij de andere verkoper had gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 


zondag 8 februari 2026

Trots (en dol) op moeke (3)


Mijn moeder - moeke- tikt vandaag de 90 jaar aan. Dat is een onvoorstelbare leeftijd. Het is niet altijd gemakkelijk, want je hoort bij de laatsten van je generatie. "Zou die nog leven?", vraagt mijn moeder aan mijn zussen en mij. We zijn met z'n drieën bij haar voor de voorbereiding van haar verjaardag. We kijken op Mensenlinq, maar vinden de betreffende persoon niet. Dat zegt natuurlijk nog niet alles. Als je 90 jaar bent, zijn je verwachtingen wat dat betreft bescheiden.

Met liefde


Tot aan zijn dood bijna drie jaar geleden, zorgde ze voor mijn vader. Hij had Parkinson. Het was een zware taak, maar zo heeft ze het nooit gezien. Ze zou het zo weer doen, vertelt ze altijd - met liefde. Mijn vader kon niet verder, maar het gemis is natuurlijk groot. 
Ook van het oorspronkelijke gezin is ze met haar jongste zusje de enige overgeblevene. Inmiddels zijn drie van haar broers en twee zussen overleden. Dat voelt soms wel alleen, ook al is ze omringd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het is toch anders, er is niemand meer met wie je je vroegste geschiedenis deelt.

Bij de tijd 

Als ik vertel dat moeke 90 jaar wordt, is de vraag altijd: "Is ze nog goed bij de tijd?" En dan kan ik gelukkig volmondig ja zeggen. Ze is bijzonder goed bij de tijd. Ze whatsappt, volgt onze reizen op Polar steps, doet dagelijks puzzels in de app, luistert graag muziek op spotify, kijkt filmpjes op youtube, spelt de krant en netflixt dat het een lieve lust is. Haar ipad is nooit ver weg. Ze kan er geen dag zonder, zegt ze zelf. Ze ergert zich zeer als mensen haar gaan betuttelen als ze haar leeftijd horen. Onze zoon was er ooit getuige van dat ze even iets telefonisch moest regelen.  Aangezien mijn moeder de telefoon altijd op de luidspreker heeft staan, kon hij mooi meeluisteren. Het gesprek werd voor opleidingsdoeleinden opgenomen. Zodra degene aan de andere kant van de lijn hoorde dat mijn moeder in 1936 was geboren, veranderde de toon - tot grote ergernis van mijn moeder. "Ze doen toch net of je seniel bent als ze je leeftijd horen" zei ze geërgerd tegen haar kleinzoon, terwijl de band nog meeliep. Daar hebben ze hun lesje dus wel geleerd.


Even anders

Doorgaans vieren we de verjaardagen van mijn moeder met een steeds kleiner wordend gezelschap. Er vallen steeds meer mensen af. Dit jaar doen we het anders. We hebben er een reüniefeestje van gemaakt. Met neven en nichten, nog levende vrienden en buren. We hebben het vanmiddag met z'n allen in het café in het dorp gevierd met moeke als het stralende middelpunt. 
Ik ben trots en dol op moeke. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog is

En omdat het zo'n feestelijke dag is. Nog eentje:  


Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 




zaterdag 31 januari 2026

De wereld ligt voor me open


Dit is het laatste jaar dat ik werk. Ik ga vervroegd met pensioen. Het is niet dat ik mijn werk niet meer leuk vind. Meer dat ik heel veel andere dingen ook leuk vind. En werken kost nou eenmaal veel tijd en energie. 

Dol op mijn werk

Het was geen gemakkelijke keuze. Zoals ik al zei, ik ben dol op mijn werk. Ik schrijf graag. Maar dat kan ik ook buiten het werk blijven doen. Sterker nog: dan kan ik precies schrijven waar ik zin in heb. Zoals in mijn blog. 

Niet vastpinnen

De vraag die iedereen stelt is: wat ga je dan doen? Ik wil me daar nog niet op vastpinnen. Als ik namelijk ergens aan begin, dan stop ik er nooit weer mee. Ik aquajog al dertig jaar, ik blog al 18 jaar. Dus als ik iets oppak, zet ik dat meestal lang door. Ik krijg genoeg suggesties. 

Klussen

Vanmorgen deed E. ook een suggestie. "Ik ben zeven ons lichter dan vorige week", zeg ik opgetogen tegen E. Ik sta voor de tweede achtereenvolgende week op de weegschaal. Ik heb het even de tijd gegeven na de kerst. De kerstperiode hakt er altijd behoorlijk in. Maar dit jaar viel het mee. Er is namelijk hard gewerkt. We zijn aan het klussen geweest in het huis van onze zoon. Ook deze week ben ik er in mijn vrije tijd geweest. Nu vooral om na de verbouwing schoon te maken. Zeven ons lichter. Gelukkig kan ik het hebben. "Misschien moet je een werkhuisje nemen", zegt E. dan ook.

Kortom: de wereld ligt voor mij open

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: