maandag 16 november 2026

Een gewiekste overtreder

Onze Kia Niro is uitgeroepen tot de beste allrounder. En dat kan ik alleen maar bevestigen. Het is de beste. Ik was ook erg gesteld op onze Mazda Premacy - net als de Kia echt een verlengstuk van mijn lichaam. In onze beste allrounder is het al snel zo dat je te hard gaat als je je voet even laat rusten op het gaspedaal. Dat is ook niet zo raar, want het wemelt van de 30 en 60 kilometerzones hier in de omgeving. In sommige situaties terecht, maar soms ook belachelijk. 

Een beetje te hard rijden overkomt de besten. Zo ook E. Hij reed gisteren 90 waar je 60 mag rijden. Geen zondagsrijder dus. Nou was het op een weg waar 90 best op zijn plaats zou zijn. "Je mag hier maar 60", zeg ik als verantwoorde bijrijder. "Ik probeer hier zelf altijd onder de 20 kilometer te hard te blijven", zeg ik. "Dan gaat het je wel flink geld kosten, maar dan raak je je rijbewijs niet kwijt." "Je bent echt een gewiekste overtreder", zegt E. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:


*Met mijn 20 kilometer ruim binnen de marges blijf. Je rijbewijs ben je namelijk pas kwijt als 50 kilometer of meer te hard rijdt. En bij meer dan 30 kilometer te hard krijg je een strafblad. Ik ben dus eigenlijk ook een heel verantwoorde overtreder.

zondag 18 oktober 2026

Nait van suker*

"Wie hebben ons eevm lekker natregen loaten", zei mijn schoonmoeder als zij en mijn schoonvader kletsnat overkwamen na een wandeling. Daar lachte ze dan smakelijk bij. Zij bekeek alles van de zonnige kant. Ze had een heel arsenaal aan uitspraken die daarvan getuigden. Dat ze kletsnat was, interesseerde haar niet. t Gait nait verder as t vel', zei ze dan. Of:  t Dreugt naarns sneller as op t vel'.  Een belemmering was regen al helemaal niet, want Wie binnen gelukkeg nait van suker. Veel van die uitspraken zitten er bij ons ook goed ingebakken. 

Destijds keek ik daar heel anders tegenaan, maar inmiddels laten E. en ik ons ook niet meer weerhouden door een regenbui als we willen wandelen. Vandaag hielden we het redelijk droog, maar laatst waren we in de auto onderweg naar onze wandelbestemming toen er een flinke bui viel. "Wat der nou vaalt, vaalt der straks nait", zegt E. Die was ik nog even vergeten, maar dat was er ook eentje. Die wandeling werden we ook nat tot op t vel. Het was duidelijk dat we niet van suker waren. Tot dreugen op t vel kwam het niet. We hebben thuis droge kleren aangetrokken. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:



*niet van suiker - we kunnen tegen een stootje

zondag 11 oktober 2026

Herontdekt: het heuptasje

Toen ik stopte met werken had ik twee dove vingers en een dove en tintelende linkerarm. "Je komt wel geschonden uit de strijd", zei een van mijn jonge collega's. Inderdaad; de klachten zijn hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door veel in dezelfde (werk)houding te zitten. Aanvankelijk dachten de fysiotherapeut en de huisarts aan een nekhernia, maar het bleek een ontstoken schouderspier te zijn. Ik moest alles wat een tinteling of een doof gevoel kon veroorzaken vermijden. Er bleef niet heel veel over, maar langzaamaan knapte het toch weer op. En het gaat nu weer goed.

Fanny bag

Ik kon niks aan mijn schouder verdragen en dat leidde tot de herontdekking van een afgeschreven mode-item: het heuptasje. Of zoals de jongste het destijds noemde: een fanny bag, ook wel een bum bag of een waist bag. Ik hou het bij een heuptasje. Het tasje was in de ban gedaan, omdat het er natuurlijk niet uitziet. Maar hoe je het ook wendt of keert: een beetje gewicht op de heupen kun je gemakkelijk dragen. En het is ook verrassend praktisch. 

Aanbevolen!

Eergisteren duikelde ik nog een leren exemplaar op uit de krochten van een kast boven - toch nog weer iets fraaier dan de stoffen variant die ik tijdens de vakantie gebruikte. Het leren model keur ik goed voor mijn laarzenshopsessie in Duitsland. En ik beveel het van harte aan: je bent zeer wendbaar, slingert nergens met je tas tegenaan, de tas slingert niet rond als je schoenen past, je hebt je handen altijd vrij en het is blessurevriendelijk. Dat laatste is zeker nu ik in mijn go-go-go-jaren zit heel belangrijk, want ik kan me geen vertraging als gevolg van een blessure veroorloven. 

Kortom: het heuptasje is terug van weggeweest. Ik ben een trotse heuptasjesdraagster.  


De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

vrijdag 9 oktober 2026

Go-go-go-jaren



"Ga je nu alweer weg?", zegt E. "Wat is er gebeurd met rustig zitten te puzzelen?"* Ik heb inderdaad een nogal uithuizige week. Het is niet helemaal wat E. zich bij mijn pensioen had voorgesteld. Vanmorgen ga ik naar Aschendorf om laarzen te kopen. Na een mislukte online poging probeer ik het nu over de grens. "Het moet nu gebeuren. Het zijn mijn go-go-go-jaren", zeg ik tegen E. E. kent de term niet. 

Ik las er deze week online over. De jaren tussen je zestigste en tweeënzeventigste levensjaar zijn je go-go-go- jaren. Dan moet je zoveel mogelijk doen wat je nog wilt doen. De jaren tussen je tweeënzeventigste en tachtigste zijn de slow-go-jaren. Dan kun je nog wel van alles doen, maar het tempo is er grotendeels uit. En na je tachtigste heb je de no-go-jaren. Dan doe je niet meer zoveel. 

Ik ben nu vijfenzestig. De eerste vijf jaren van mijn go-go-go-jaren ben ik voor het werk gegaan. Nu zijn er nog zeven jaren over. Ik heb dus haast. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:


*Voor mijn pensioen kreeg ik een puzzel van 1000 stukjes van D. Ik ben geen puzzelaar en ook geen natuurtalent dus dit is een hele uitdaging en een oefening in geduld voor mij.  




zondag 6 september 2026

Real live targeting

 "Hé, hé, hallo!" Het is vrijdagavond en dat betekent dat E. en ik ons wekelijkse kaas- en biebmomentje hebben. We lopen voor de bibliotheek als hij ons spot. Hij is ons aan de overkant al voorbij gefietst, maar keert zijn fiets en roept. Als hij dichterbij komt, zegt hij: "Sorry hoor, sorry, sorry, sorry, maar mag ik jullie iets vragen?" Hij wil ons een krantje verkopen. Dit is niet de eerste keer dat ik een krantje van hem koop en hij herkent mij als prooi, een gewillig slachtoffer als het aankomt op het geven van een donatie of de aankoop van een straatkrantje. "Bijzondere verkoopstrategie", mompelt E. naast me. Het is real live targeting*, met een scherpte waar veel marketeers een puntje aan zouden kunnen zuigen. 

Sorry, sorry, sorry

Het verontschuldigen werkt geweldig. Je vindt het direct minder erg om aangesproken te worden. Het is ook een aardige vent en het Groningse accent pakt me in. "Wij hebben elkaar al eens eerder gezien of niet?", zegt hij. Ook heel sterk. Ik bevestig het en ik weet wat er gaat volgen. In zijn rugzak zit voor elk wat wils. Hij verkoopt straatkranten, maar als hij ons Gronings hoort praten, kiest hij anders. "Mag ik je dan iets Groningstalig aanbieden?", vraagt hij, terwijl hij een Toal en Taiken uit zijn rugzak haalt. Ik neem 'm aan en stop 'm in mijn biebtas. Ik geef hem mijn donatie en nadat hij ons een buitengewoon prettig weekend heeft gewenst, scheiden onze wegen zich weer. 

Gescand

In de bieb kijken we even bij de nieuwe aanwinsten en daarna haal ik mijn gereserveerde boeken en scan ik ze bij de selfservice uitleenbalie. Ik heb een dunne tas en soms komt het voor dat de boeken die nog in de tas zitten ook al worden gescand als ik de tas op de tafel plaats. Tot mijn verbazing wordt ook de Toal en Taiken gescand. Ik haal 'm uit de tas en zie dan het stickertje van de bibliotheek van Hoogezand. Een andere sticker is verwijderd. Ik loop naar de bemande balie om te vragen of het misschien een afgeschreven exemplaar is, dat per ongeluk nog door het apparaat wordt opgepikt. Ik vertel de bibliotheekdame dat ik het net voor de bibliotheek heb gekocht. Het blijkt geen afgeschreven exemplaar, maar de meest recente Toal en Taiken die niet wordt uitgeleend. Ik ben er een beetje lacherig over: het toont wel lef om je voor de bibliotheek een blad te verkopen dat je op daar hebt achterover gedrukt. Ik zie er de humor wel van in, in tegenstelling tot de bibliotheekdame: "Het is wel stelen hoor", zegt ze. Inderdaad, dat is het.

Ik lever 'm in, de mevrouw van de bibliotheek plakt er een verse Om hier te lezen sticker op en ik heb weer iets geleerd. De volgende keer dat ik hem tegenkom hou ik het bij een donatie. Ik hoef er niks voor terug nu ik weet hoe hij aan die gevulde rugzak komt.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

* targeting wordt in de marketing gebruikt om een specifieke doelgroep die het meest relevant is voor je product, dienst of boodschap gericht te selecteren en te benaderen.  

donderdag 3 september 2026

Iedereen kan het


Facebook is 100% op de hoogte van mijn pensioen. Ik krijg voortdurend cursussen en activiteiten aangeboden, die ze erg geschikt vinden voor mij. Een van de toppers is fysiek zingen. Dat kan ik op 24 september in Engelbert gaan doen. Ik moet toegeven: fysiek zingen klinkt fascinerend en als iets wat recht in mijn interessegebied ligt. Toch knap van facebook. In de workshop fysiek zingen leer je met je hele lijf zingen. En volgens de aanbeveling voel je de ontlading door je lijf stromen wanneer je zingt zonder spanning. Het is geschikt voor zangers van alle niveaus, dus het is laagdrempelig. Dat is voor mij zeker nodig, want alhoewel ik zelf graag even zing, wordt dat hier thuis beslist niet aangemoedigd. Ooit riepen de kinderen hier "Niet door naar de volgende ronde" als ik begon te zingen. Dit alles geïnspireerd op een tv-programma waar we destijds naar keken. Vooralsnog zie ik even af van het fysiek zingen.


Groninger koek

Wel ben ik (onder andere) druk in de weer met bakken. Ik ben aan het oefenen met Groninger koek. De notenkoekvariant is bij mij favoriet. Ik heb ook al varianten met cranberries, krenten en rozijnen en gember geprobeerd. Ik vind het zelf steeds beter lukken: iedere keer probeer ik de koek te verbeteren. Beetje olie erin, extra bakpoeder erbij. Soms is het een succes en soms niet. Bakpoeder dus niet, want dan krijg je eerder een kruidkoek dan een Groninger koek. E. is mijn geëxperimenteer een beetje zat. "Je kunt toch ook wel een keer weer een gewone gemberkoek meenemen?", zei hij gisteren. Dat kan ik ook. Dus nu ligt er hier eentje van Bakker Meijer. En als die op is, pak ik de draad weer op.


Roggebrood

Mijn laatste baksel is een roggebrood, een Vesterhavs Rugbrod. Gemaakt met een mixje dat ik meegenomen heb uit Denemarken. Leuk om te proberen en ook om te merken dat ik de Deense gebruiksaanwijzing prima kon volgen. Alleen voor de laatste cruciale aanwijzing had ik Google translate even nodig. Het roggebrooddeeg is een stug deeg dat maar liefst drie uur moet rijzen. Op het resultaat ben ik heel trots. "We moeten binnenkort even naar Denemarken om nieuwe mixen te halen", zeg ik tegen E. "Misschien kun je het ook online aanschaffen", zegt hij, praktisch als altijd. Dat kan, maar dan moet ik het importeren uit Engeland. Dat loopt in de kosten, dus misschien kunnen we het beter even gaan halen. Hebben we nog een leuk reisje ook. Gelukkig lees ik dat ik ook een echte roggebroodmix kan kopen bij de molen in Kropswolde. Dat is misschien iets haalbaarder. 

Ik heb de zak van de Vesterhavs Rugbrod een paar dagen bewaard voor zoekdoeleinden. Maar vandaag kan ie dus in de prullenbak. En dan valt me een tekst op de voorkant op: Alle kan bage. Iedereen kan het bakken... Dus mijn trots is een beetje misplaatst, maar daarom niet minder aanwezig.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:


zaterdag 1 augustus 2026

IJs maken

Nu ik met pensioen ben, heb ik meer tijd om met het eten te experimenteren. Ik doe dat met wisselend succes. Bij voorkeur kook ik met ingrediënten die we eigenlijk altijd in huis hebben: vers, in de vriezer of in blik. Laatst zei E. met het warme weer dat hij wel zin had in een ijsje. Die hebben we eigenlijk nooit meer in huis nu de kinderen de deur uit zijn. 

Kinderspel

Maar dat schoot me wel door het hoofd toen ik twee overrijpe bananen op de fruitschaal zag liggen. Ik maak daar graag een bananenbrood van, maar nu dacht ik: ik vries ze in! Op pinterest en instagram verraadt mijn tijdlijn mijn plotselinge interesse voor zelf ijs maken. Het ziet er beslist uit als kinderspel. Bij de eerste beste warme dag, besluit ik om E. op een zelfgemaakte vruchtensorbet te trakteren. Daarvoor gooi ik een restje watermeloen bij de bevroren bananen en ik maak het wat frisser met een flinke scheut citroen. De staafmixer erop en klaar. Het geheel is door de toevoeging van de niet bevroren watermeloen en het citroensap toch een beetje dun geworden. Dus het was nog wel een kunst om ze goed in de vriezer te krijgen. Beide ijsjes waren scheef in de vorm gevroren. Dus erg fraai zag het er niet uit. Maar het gaat uiteindelijk om de smaak.

Brainfreeze

Ik heb best een geschiedenis in ijs maken. Vroeger gooide ik yoghurt dat bijna over de datum was in een bakblik in de vriezer. Voor appelmoes volgde ik dezelfde procedure. Super duurzaam: er werd niets verspild en ijs gaat er altijd wel in. De kinderen hebben er goede herinneringen aan. Met een föhn werd het ijs uit het blik gewerkt en vervolgens werden er stukken af gebikt. Er moest wel voor gewerkt worden en omdat het moeilijk viel te portioneren lag een brainfreeze altijd op de loer. 

Chocodip

E. was destijds al niet de meest enthousiaste afnemer van mijn ingevroren yoghurt- en appelmoesijs. Dus ik had misschien beter moeten weten. Zodra ik de scheve ijsjes triomfantelijk uit de vriezer haal, verglijdt zijn gezicht. Hij herstelt zich snel, maar ik heb het toch gezien. Hij begint er weinig enthousiast aan te eten. "Je wilde toch graag ijs laatst?", zeg ik. "Ja", zegt hij, maar ik bedoelde gewoon een chocodip of een normaal waterijsje." Tot zover het experiment met zelf ijs maken.


De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: