Opties

Iedere dag staat bol van de beslismomenten, opties waar je voor kunt gaan. Doe je het wel of doe je het niet? Soms krijg je een optie aangeboden die je zelf nog niet had gezien. 

De verleiding

Dat begint al als je klein bent. Ooit stond ik samen met andere vaders en moeders mijn kinderen bij het schoolplein op te wachten. Het had geregend en op het plein lagen grote plassen. Naast me stond een moeder met haar moeder. Het jongetje dat ze kwamen halen, zat bij mijn zoon in de klas. Ze hadden het niet-schoolgaande zusje van de jongen meegenomen. Ze stond netjes bij haar moeder en oma. Uit het niets zegt de oma: "Je gaat niet in die grote plassen hoor, dan word je helemaal nat." Het was tot dat moment duidelijk nog niet in het meisje opgekomen dat dat een optie was. Maar toen het haar zo op een presenteerblaadje werd aangeboden, kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze ging er vol voor. Ze nam een aanloop en rende keihard door de diepste plas.

Vijf stappen

Dat gevoel heb ik ook iedere dag als ik mijn werkcomputer opstart. We moeten nu vijf stappen zetten voor authenticatie. Je logt in met het mailadres van je werk en je wachtwoord. Ooit was dat het. Maar de veiligheidseisen zijn opgeschroefd. Dus nou moeten we ons ook nog via de authenticator aanmelden. Dat werkt zo: je krijgt via de authenticator een nummer en dat nummer moet je invullen. En dan komt het: na al deze stappen krijg je dan de vraag voorgeschoteld: Ben jij het? Antwoordmogelijkheden zijn Ja of Nee, ik ben het niet. Ik had niet gedacht dat dat laatste na drie veiligheidsstappen nog zou kunnen. Ik klik op  ja en vervolgens moet ik het ook nog bevestigen met gezichtsherkenning. Iedere dag ben ik in de verleiding om Nee, ik ben het niet in te vullen. Gewoon om te weten wat er dan gebeurt. Tot nu toe heb ik de strijd steeds gewonnen en braaf Ja ingevuld. Puur op karakter. 

Misschien leuk voor op mijn laatste werkdag. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Straffe onderhandelaars

De dochter is een straffe onderhandelaar. Dat heeft ze niet van mij, maar van haar oma, mijn moeder. Moeke ook wel. Ooit kocht moeke bij de V&D een fluitketel. Die ene fluitketel gaf haar een ticket naar meerdere fluitketels. Toen de ketel na intensief en hardhandig gebruik kapot ging, ging ze er namelijk gewoon weer mee terug naar de V&D. Want zoiets zou met een kwalitatief goede fluitketel niet mogen gebeuren, aldus moeke. En natuurlijk mocht ze een nieuwe kiezen.  

Tassen en schalen

Ook onderhandelde ze graag met de Marokkaanse verkoper op de (toen nog) koninginnenmarkt. Tassen en schalen werden gunstig op de kop getikt. Destijds was moeke al op leeftijd en dat zette ze genadeloos in: 'bejaarden hebben niet zoveel geld te besteden'. De verkoper vond het prachtig. Hij had hoogstwaarschijnlijk al een marge ingecalculeerd. 

Stand houden

De dochter is bezig om zaken te doen op Marktplaats. Ze heeft een bod gedaan op boekensteunen waar een hondje tegenaan leunt. Curiosa dus. Door sommigen ook wel rommel genoemd. Ze biedt vaak flink onder de prijs. De verkoper gaat er niet mee akkoord, ze verhoogt haar bod en uiteindelijk komt ze ongeveer uit bij het bedrag dat ze in gedachten had. Maar deze keer hapt de verkoper niet toe. Ze houden een klein verschil over. Ze houdt mij via de app op de hoogte van haar onderhandelingen. Als de verkoper niet toehapt appt ze: 'Stand houden?" Ik denk dat ze een goed bod heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij een goed idee. Het blijft even stil. Ze zijn blijkbaar in een impasse beland. Tot ik opnieuw een appje krijg: "Ik vond nog een set. Die heb ik gekocht." 10 euro onder het bod dat ze aanvankelijk bij de andere verkoper had gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Trots (en dol) op moeke (3)

Mijn moeder - moeke- tikt vandaag de 90 jaar aan. Dat is een onvoorstelbare leeftijd. Het is niet altijd gemakkelijk, want je hoort bij de laatsten van je generatie. "Zou die nog leven?", vraagt mijn moeder aan mijn zussen en mij. We zijn met z'n drieën bij haar voor de voorbereiding van haar verjaardag. We kijken op Mensenlinq, maar vinden de betreffende persoon niet. Dat zegt natuurlijk nog niet alles. Als je 90 jaar bent, zijn je verwachtingen wat dat betreft bescheiden.

Met liefde

Tot aan zijn dood bijna drie jaar geleden, zorgde ze voor mijn vader. Hij had Parkinson. Het was een zware taak, maar zo heeft ze het nooit gezien. Ze zou het zo weer doen, vertelt ze altijd - met liefde. Mijn vader kon niet verder, maar het gemis is natuurlijk groot. 
Ook van het oorspronkelijke gezin is ze met haar jongste zusje de enige overgeblevene. Inmiddels zijn drie van haar broers en twee zussen overleden. Dat voelt soms wel alleen, ook al is ze omringd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het is toch anders, er is niemand meer met wie je je vroegste geschiedenis deelt.

Bij de tijd 

Als ik vertel dat moeke 90 jaar wordt, is de vraag altijd: "Is ze nog goed bij de tijd?" En dan kan ik gelukkig volmondig ja zeggen. Ze is bijzonder goed bij de tijd. Ze whatsappt, volgt onze reizen op Polar steps, doet dagelijks puzzels in de app, luistert graag muziek op spotify, kijkt filmpjes op youtube, spelt de krant en netflixt dat het een lieve lust is. Haar ipad is nooit ver weg. Ze kan er geen dag zonder, zegt ze zelf. Ze ergert zich zeer als mensen haar gaan betuttelen als ze haar leeftijd horen. Onze zoon was er ooit getuige van dat ze even iets telefonisch moest regelen.  Aangezien mijn moeder de telefoon altijd op de luidspreker heeft staan, kon hij mooi meeluisteren. Het gesprek werd voor opleidingsdoeleinden opgenomen. Zodra degene aan de andere kant van de lijn hoorde dat mijn moeder in 1936 was geboren, veranderde de toon - tot grote ergernis van mijn moeder. "Ze doen toch net of je seniel bent als ze je leeftijd horen" zei ze geërgerd tegen haar kleinzoon, terwijl de band nog meeliep. Daar hebben ze hun lesje dus wel geleerd.

Even anders

Doorgaans vieren we de verjaardagen van mijn moeder met een steeds kleiner wordend gezelschap. Er vallen steeds meer mensen af. Dit jaar doen we het anders. We hebben er een reüniefeestje van gemaakt. Met neven en nichten, nog levende vrienden en buren. We hebben het vanmiddag met z'n allen in het café in het dorp gevierd met moeke als het stralende middelpunt. 
Ik ben trots en dol op moeke. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog is

En omdat het zo'n feestelijke dag is. Nog eentje:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Praats: Trots op moeke (2)

De wereld ligt voor me open

Dit is het laatste jaar dat ik werk. Ik ga vervroegd met pensioen. Het is niet dat ik mijn werk niet meer leuk vind. Meer dat ik heel veel andere dingen ook leuk vind. En werken kost nou eenmaal veel tijd en energie. 

Dol op mijn werk

Het was geen gemakkelijke keuze. Zoals ik al zei, ik ben dol op mijn werk. Ik schrijf graag. Maar dat kan ik ook buiten het werk blijven doen. Sterker nog: dan kan ik precies schrijven waar ik zin in heb. Zoals in mijn blog. 

Niet vastpinnen

De vraag die iedereen stelt is: wat ga je dan doen? Ik wil me daar nog niet op vastpinnen. Als ik namelijk ergens aan begin, dan stop ik er nooit weer mee. Ik aquajog al dertig jaar, ik blog al 18 jaar. Dus als ik iets oppak, zet ik dat meestal lang door. Ik krijg genoeg suggesties. 

Klussen

Vanmorgen deed E. ook een suggestie. "Ik ben zeven ons lichter dan vorige week", zeg ik opgetogen tegen E. Ik sta voor de tweede achtereenvolgende week op de weegschaal. Ik heb het even de tijd gegeven na de kerst. De kerstperiode hakt er altijd behoorlijk in. Maar dit jaar viel het mee. Er is namelijk hard gewerkt. We zijn aan het klussen geweest in het huis van onze zoon. Ook deze week ben ik er in mijn vrije tijd geweest. Nu vooral om na de verbouwing schoon te maken. Zeven ons lichter. Gelukkig kan ik het hebben. "Misschien moet je een werkhuisje nemen", zegt E. dan ook.

Kortom: de wereld ligt voor mij open

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Let´s dance

"Dat je dat durft!" Ik sta in mijn sportkleding in de sportschool. Ik sluit aan bij een les Let's dance. Een moeder die ik nog ken van de basisschool, heeft net in een les haar workout afgerond. Ze vindt het blijkbaar een gewaagde onderneming dat ik meedoe aan de Let's dance les. Toegegeven: ik breng de gemiddelde leeftijd flink omhoog. Maar zelf had ik er nog niet over nagedacht dat dit een gedurfde actie van me was. 

Dansvuur

Het kwam zo. Laatst waren we bij een concert met zeer dansbare muziek. Dat wakkerde het dansvuurtje aan. Vervolgens laaide het pas echt goed op door de filmpjes van MrgrooveUK. Zijn filmpjes op Instagram zijn zo aanstekelijk dat ik beslist moest gaan dansen. Gelukkig had de sportschool naast de deur de lessen Let's dance. De keuze was snel gemaakt. Ik heb me direct opgegeven.

Ambitieus 

De les is wel iets ambitieuzer dan de danslessen van MrgrooveUK. Maar misschien komt het ook gewoon omdat ik hier echt aan meedoe in plaats van hangend op de bank naar een filmpje te kijken. In hoog tempo worden pasjes, draaien en sprongen uitgevoerd. "Deze schoenen zijn echt niet geschikt", zeg ik tegen E. als ik terugkom na de eerste les. "Als ik wil dansen, wil ik beter materiaal." Dus heb ik me een paar schoenen aangeschaft. En het gaat beter. Het is nog niet zo dat ik de sterren van de hemel dans, maar de schoenen werken in ieder geval mee, in plaats van tegen. Het voelt alsof het een stuk gesmeerder loopt, al is dat vooralsnog meer een gevoel. De enorme spiegelwand is wat dat betreft genadeloos. Maar wat maakt het uit: ik draai, spring en dans - soms net een stapje achter de rest aan. Het is heerlijk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Gerecyclede wortel

Sinds jaar en dag eet ik rond 10 uur een winterwortel. Wat zal ik zeggen? Ik ben een echte structuurgirl. Iedere werkdag neem ik er een mee naar het werk. En ook thuis neem ik er een bij de koffie. Laatst betrapte E. me erop dat ik een wortel in een zakje water op het aanrecht zet. "Wil je met wortels gaan kweken?", vraagt E. Hij doelt op de collectie stekjes die ik -met wisselend succes- kweek.

Met knak

Op zich geen gek idee, maar dat was niet de opzet. Ik merkte dat deze wortel slap was. Hij boog een beetje door. En dat is niet hoe ik mijn wortels graag eet. Ik heb graag een wortel die een stevige knak geeft als ik er een hap afbijt. Net als bij bloemkool en sla werkt het dan goed om de wortel onder te dompelen in water. Na een paar uur is hij dan weer knapperig. 

Recyclen

"Er zijn toch nog wel meer wortels?", vraagt E. "Jawel, maar ik ga deze recyclen", zeg ik. Ik ben namelijk van mening dat iedere wortel het verdient om gered te worden. Rond een uur of 10 drinken we een kop koffie. De wortel is dan weer redelijk knapperig. "Is hij geschikt voor consumptie?" zegt E. Een luide knak is het antwoord.      

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

 

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke