Deugen loont niet

 

Deugen loont niet. Tot die conclusie komen de dochter en ik. De aanleiding voor deze conclusie verschilt.

Treinen

Zij is in het weekend met de trein naar het westen van het land afgereisd. Jarenlang reisde ze voor haar studie met de trein naar het oosten of zuiden van het land. Maar nu is het voor haar een keuze, want ze heeft een auto voor de deur staan. Dus ze was goed bezig: treinreizen is immers milieuvriendelijker. En het wordt ook minder druk op de weg. De praktijk is echter weerbarstig. Het ging direct al mis. Door personeelsgebrek rijdt de trein minder vaak hier in de provincie. Dus staat ze op het station terwijl de trein die ze wil nemen niet rijdt. Ze dreigt haar aansluiting nu te missen. Gelukkig wil E. haar wel even naar het station in Groningen brengen en zo kan ze toch nog treinen. De hele treinreis heeft ze gestaan. Naarmate ze het westen naderde, werd het steeds drukker. Zo druk, dat van persoonlijke ruimte geen sprake meer was. Of zoals zij het uitdrukt: tiet aan tiet, kont aan kont. De terugreis was al niet veel beter. Vertragingen - aansluitingen missen. Dat is eigenlijk al gewoon. De drukte is een extra component. "Het is nog duur ook", zegt ze. "Ik kan goedkoper met de auto gaan." En aan de invasie in haar persoonlijke ruimte hield ze ook nog eens corona over.

Citroenen

Ook ik wilde mijn steentje bijdragen aan een beter milieu. Ik kocht biologische citroenen. Zuur is mijn favoriete smaakprofiel, dus ik drink regelmatig heet water met daarin een halve citroen uitgeperst. Er staan dus altijd citroenen op mijn boodschappenlijstje. Na twee dagen waren alle citroenen beschimmeld. Eentje heb ik in weke conditie nog uitgeperst. Puur op karakter.

Dus nee - deugen loont niet. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Wij houden van schoon

"Je moet je aanmelden voor die actie Wij houden van schoon mam." We lopen over het strand van Schiermonnikoog. Ik vond een plastic zak in de branding en die vul ik met zwerfvuil terwijl we teruglopen naar de fietsen. "Waarom zou ik me daarvoor aanmelden? Ik kan het toch ook gewoon doen?", zeg ik. Hoogstwaarschijnlijk ontvouwt zich hier een generatiekloofje. Ik hou wel van schoon, maar ik hoef dat niet zo nodig in groepsverband te delen. "Het is een heel goed initiatief", zegt ze. "Je geeft ermee aan dat je meedoet aan het schoonhouden van publieke ruimtes." Ik vind het ook een goed initiatief.

In het opvoedingspakketje

Ik heb denk ik al een essentiële bijdrage geleverd aan een schonere samenleving. Onze kinderen zullen namelijk nooit rotzooi achterlaten. Dat is het begin. Heel simpel: als iedereen zijn eigen troep opruimt, heb je geen rotzooi. Het is bovendien arrogant en over het paard getild om het maar gewoon te vinden dat een ander jouw troep opruimt. En waarom zou je het je kinderen niet aanleren: het is namelijk helemaal niet moeilijk.  Het is me dan ook een raadsel waarom ouders dit niet in hun opvoedingspakketje stoppen.

Geen excuus

"Ik vind het echt compleet achterlijk dat je dat achterlaat", zeg ik terwijl ik een Spa blauw flesje in de plastic tas gooi. "Dit is zo'n mooi strand en dat plastic verdwijnt nooit meer." "Ze zouden hier ook wel wat meer prullenbakken neer kunnen zetten.", zegt de jongste, die eerder dan ik geneigd is te zoeken naar verontschuldigingen. "Dat is geen excuus, ze hebben het ook meegenomen, dan kan het toch ook mee terug?", zeg ik. Daar zijn we het over eens. 

Vandaag zie ik een foto van Stefan van der Kamp op Facebook van het strand van Scheveningen nadat alle vrolijke strandgasten zijn vertrokken. En dan kun je maar een conclusie trekken: de mensen die van schoon houden zijn duidelijk in de minderheid. Onvoorstelbaar. 

Stefan is met deze foto een actie gestart om niets anders op het strand achter te laten dan je voetafdruk. Ik heb het geliked en gedeeld. Kijk op Facebook bij Oneforone.