Briljant: banaan tatoeëren

"Postbode Siemen, wij vervelen ons en jij moet iets verzinnen." De liefhebbers weten het: deze briljante oneliner komt uit Zaai. De vriendinnen Ingrid en Irma vragen iedere dag aan postbode Siemen wat ze moeten doen. Ooit las ik dat het heel goed is voor kinderen om zich te vervelen. Als ouder moet je die verveling dus vooral niet wegnemen. Ik zoek op de site van J/M nog even weer op waarom vervelen ook nog maar zo goed was en ik vind het volgende:

Vervelen is goed 

Wat is er goed aan vervelen? Ofwel de voordelen:
• Het dwingt een kind zelf iets te bedenken, het krijgt de kans zich te ontplooien.
• Je kind lost zijn eigen probleem op.
• Ze leren zichzelf een poosje bezig te houden.
• De fantasie en creativiteit komt op gang.
• Als je je eigen werkzaamheden blijft doen, wil je kind je soms helpen.
• Je kind kan de wereld - denk aan een passerend insect of bellen blazen in een rietje - op zijn dooie gemak ontdekken.
• Je zoon of dochter komt eens lekker tot rust.

Bladerdeeg kleien 

Mijn kinderen hebben zich niet zoveel verveeld. Of ik ben het natuurlijk alweer vergeten. Dat kan ook. Er was hier altijd voldoende activiteit in en om huis. Onze oudste kon altijd wel iets verzinnen. Een favoriete bezigheid van mijn oudste en haar vriendinnen was koekjes bakken. Ze kleiden er dan lekker op los met plakjes bladerdeeg en die werden bestrooid met suiker of een ander strooisel dat voorhanden was. In de oven en na het bakken volgde dan het eten. Dat was natuurlijk een hoogtepunt.

Gewoon doen 

Ik verveel me eigenlijk nooit. Er is zoveel te doen. Laatst las ik over iets wat ik -als mijn kinderen klein zouden zijn- zeker met ze zou gaan doen: tattoo a banana. Het filmpje spreekt voor zich. Het is briljant. Mocht ik zelf binnenkort onverhoopt over veel vrije tijd gaan beschikken, dan ga ik er zelf ook mee aan de slag. Eerst die banaan lekker tatoeëren en dan opeten. Of cadeau doen natuurlijk. Ik kan zo een aantal mensen verzinnen die ik er een groot plezier mee zou doen.

Een onbeschreven blad

Mijn lichaam is een onbeschreven blad. Natuurlijk, het is getekend door het leven: de jaren, de zwangerschappen. Ik heb een litteken op mijn duim van die keer dat ik achterop de fiets van een vriendje zat. Maar er is niet in gesneden, gepierced of op getatoeëerd. Waar vind je dat nog? Als ik in het zwembad ga aquajoggen, dobberen rondom mij onder andere dolfijntjes, slangen, zeehonden, boeketten en spinnenwebben. De badmeester gaat soms zover dat hij mensen aanspreekt met hun tatoeage "Hé zeehondje, wel even opletten hè."

Er is bij mij zelfs geen gaatje voor een oorbel geprikt. Een tattoo gaat nog weer een andere grens over. Mijn beeld van tattoos is bepaald door de tattoo van mijn opa. Vol jeugdige overmoed liet hij een wulpse vrouw op zijn onderarm tatoeëren. Een vrouwennaakt in blauw met golvend haar tot op haar enkels. Duidelijk geïnspireerd op de Venus van Milo. Hoe dan ook, hij heeft zich er zijn hele leven voor geschaamd. Zijn onderarmen bleven bedekt. Alleen af en toe vingen we een glimp van haar op. In de loop der jaren was ze een beetje uitgelopen. Dat wat ooit een mooi strak en dun lijntje was, leek met het verstrijken der jaren steeds meer op een schets met een dikpunter. Zijn advies was: "Nooit doen." En hij kon het weten. Hij heeft er ongeveer zeventig jaar aan vast gezeten.

Veel mensen denken niet veel verder dan het moment als ze zo'n tattoo laten zetten. Daarvan ben ik overtuigd. Ze denken er niet aan dat die prachtige krans op hun bovenarm later gaat flubberen. Dat schattige blaadjes straks donkerblauwe vlekken zullen zijn. Of dat dat hartje boven op hun borst later tien centimeter lager hangt. En dat er weinig liefdes een heel leven meegaan.

Ook mijn oom liet een hartje op zijn pols tatoeëren. Met een banier met daarop de naam Paula. We hebben Paula nooit gekend. Dat was alweer over toen de inkt gedroogd was. Laatst trof ik hem. Hij zat in de auto en hij leunde nonchalant met zijn arm buiten het raam. "Hé, zeg ik, wat is er met Paula gebeurd?" De P, de A, de U, de L en de A; ze waren samengesmolten tot een blauwe balk. En zo is Paula dan toch definitief uit zijn leven verdwenen.