De moeder van Sissi

De jongste heeft volgende week een toets Duits over alle leerstof die ze in het eerste leerjaar heeft gehad. Iedere avond overhoor ik haar drie bladzijden. Ik vind het heerlijk om Duits te overhoren. Vooral als ik zelf Duits mag praten. Ik heb een repertoire variërend van Duitse krimi's, Freddy Quinn tot de moeder van Sissi. Als ze een woord niet kent, dan bouw ik er een kleine conference omheen om ervoor te zorgen dat ze het onthoudt. Als ze niet meer weet wat 'bald' betekent, dan zing ik even een stukje Freddy Quinn: Junge komm bald wieder. Mijn opa had vroeger een plaat van Freddy Quinn, dus dat zit er goed ingebakken. Zelf geniet ik meer van het conferencedeel dan de jongste. Ze doet haar uiterste best om het goed te doen en hoopt zo te voorkomen dat ik uitbarst als de moeder van Sissi - dan probeer ik Duits met een Oostenrijks accent te praten. Vanavond is de moeder van Sissi namelijk mijn favoriet. "Het duurt wel lang", zegt ze op een gegeven moment. "Ja we doen een extra pagina vanavond omdat het zo lekker gaat", zeg ik. Waarop E. zegt: "Was eine Mutti aus der Hölle!"

Duitse inspiratiebronnen:

Klein aber gemütlich

Vandaag ontvingen we onze Oostenrijkse gaste. Het is de tweede uitwisselingsstudent die dit jaar bij ons komt logeren in het kader van het Comeniusproject waar de jongste aan meedoet. Zelf ging ze al een keer naar Duitsland. Deze hele week wordt het dus volop Duits praten. Vermoeiend, maar leerzaam. De jongste doet het erg goed. De oudste twee houden zich zeer op de vlakte: Duits is niet hun fort. Ik babbel er lustig op los, ook al is mijn Duits geen Engels. E. beheerst het Duits beter dan ik, maar is minder gedreven om te babbelen.

Sinds de komst van onze eerste uitwisselingsstudent twee jaar geleden, zijn we er helemaal klaar voor. Het logeerkamertje dat ooit als babykamer dienst deed en later rommelhok werd, is nu permanent klaar voor een extra slaper. Het is een van mijn favoriete ruimtes in het huis. Vreemd misschien, want het is heel klein, maar het is ook reuzegezellig. Of, zoals onze vorige gaste zei: "Klein aber gemütlich". En zo is het.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de kleinste slaapkamer. Toen we jaren geleden verhuisden van het kleine huisje waarin mijn middelste zus en ik geboren werden, mocht ik als oudste kiezen welke slaapkamer ik wilde in het nieuwe grote huis. Ik koos voor de achterste kamer, de kleinste van allemaal - maar ook de gezelligste. Het waren de seventies en mijn ouders lieten ons zelf kiezen welke kleuren we in onze kamer wilden. Ook de vloerbedekking mochten we zelf uitkiezen. Natuurlijk koos ik voor bruin op de kozijnen met rauhfaser behang op de muren. En als vloerbedekking koos ik bizar gesneden tegels in oranje en mosgroen. Dat werd in een oranje-groen-oranje-groen psychedelisch patroon gelegd. Absoluut te gek voor woorden. Nog te gekker voor woorden natuurlijk dat mijn ouders nooit gezegd hebben: "Ben je nou helemaal..." Ik kreeg het gewoon. Het was een superkamertje. Ik heb er nog altijd fantastische herinneringen aan. Ondanks de hysterische vloerbedekking voelde ik me er geborgen.  

Nu ligt onze uitwisselingsgast in ons kleine kamertje te slapen. Ik hoop dat ze ook goede herinneringen zal bewaren aan dit kleine kamertje.

Had ik nu maar

"Had ik nu maar beter Duits geleerd." Die gedachte bekruipt me tijdens onze vakantie in Duitsland. Engels spreek ik niet foutloos, maar wel moeiteloos. Ik kan zeggen wat ik wil. Toen ik van de middelbare school kwam, sprak ik ook een aardig woordje Frans. De Franse lerares was mijn favoriet. Zij was streng maar rechtvaardig en ze sprak altijd Frans. Na zes jaar pik je dan altijd wel iets op en ik kon me in het Frans dan ook aardig redden. Inmiddels is mijn Frans een beetje sleets, maar de basiskennis is goed en met een beetje moeite poets ik dat zo weer op. Hoe anders is dat bij het Duits. Het uurtje Duits was voor mij altijd een uurtje uitblazen en keten. De leraar Duits die ik mijn hele schoolloopbaan heb gehad, maakte nooit oogcontact met de klas. Dat zou denk ik te pijnlijk zijn geweest. Niemand had namelijk aandacht voor hem; iedereen was met zijn eigen zaken bezig. Hij draaide zijn lessen inspiratieloos af en ondertussen hadden wij de tijd van ons leven. Hij legde ons geen strobreed in de weg. Voorin de klas ging je zeker niet zitten, want hij ademde werkelijk een niet te harden lijkenlucht uit. Nu ik het opschrijf, ruik ik het weer. Ik had genoeg taalgevoel om altijd een voldoende te scoren, maar ik heb niets blijvends opgestoken. Onze jongste krijgt nu tweetalig onderwijs in het Duits en zij is nu al verder dan ik en dan haar broer en zus. Alleen E. moet ze nog voor zich dulden. Die beheerst de Duitse taal goed.

Nadat ik van school kwam, hoorde ik dat mijn Duitse leraar heel goed was in het repareren van klokken. Het zou een zegen zijn geweest voor ons en voor hem als hij dat vak had gekozen.