Toilet voor exhibitionisten

Bij ons op het werk zijn we van alle gemakken voorzien. Op iedere hoek staat een koffieautomaat en we hebben fijne toiletten met de benodigde privacy. En daar blijft het niet bij. Sinds twee weken hebben we namelijk ook speciale toiletten voor exhibitionisten, toiletten zonder enige privacy. Dat is geen vooropgezette actie, maar een logisch gevolg van het feit dat ons gebouw rondom in de steigers staat. Die steigers vormen riante wandelpaden direct voor de meest gewilde toiletten langs, namelijk die met een raam. Die toiletten zijn zo gewild omdat het raam ventilatiemogelijkheden biedt en dat is sinds de spuitbussen bij ons in de ban zijn beslist geen overbodige luxe.

Vorige week werd al duidelijk dat de toiletten voor exhibitionisten niet erg in trek zijn. De 'druk' op de overige toiletten liep zichtbaar op met alle gevolgen van dien. Vanmorgen vroeg bezoek ik nog even een toilet zonder inkijk. Het toilet voor exhibitionisten ernaast is niet goed gesloten. Daar heeft iemand duidelijk een haastige nummer 1 afgewerkt. En dan moet de dag nog beginnen...

Bij ons op de gang zitten voornamelijk vrouwen die een uitstekende toilethygiëne hebben en een goed gevoel voor privacy. Ons stuit zoiets dan ook tegen de borst. Gelukkig zijn we behalve netjes ook inventief. Collega was er klaar mee en deed het verzoek om ons eigen discrete toilet te blinderen. Binnenkort kunnen wij dus weer discreet en geventileerd plaatsnemen. Ik zeg: HULDE!

Dagelijkse dilemma's

Boezemvriendin en ik huizen met ons kantoor naast het toilet. Bij ons op het werk doen we niet aan gescheiden toiletten: het is dus een gemengd toilet. Of moet ik nou zeggen: een geïntegreerd toilet? Afijn, zowel mannen als vrouwen bezoeken het bewuste toilet. Regelmatig doen zich dilemma's voor rond het toiletbezoek.Sinds de luchtverfrissers bij ons op het werk in de ban zijn gedaan is de zaak toch al op scherp gesteld.

Laatst trof ik remsporen aan in het toilet. "Wat doe je dan?", zeg ik tegen boezemvriendin. "Ik kan het laten zitten en dan denkt de volgende dat ik zulke sporen achterlaat, of ik ga de troep van een ander opruimen." Geen van beide opties stond me eigenlijk aan. Het dilemma was daar. In het toilet had ik even een kort (het waren nog verse remsporen en de lucht in het toilet was navenant) en bewust keuzemoment: ik koos ervoor om het toilet toch maar even te borstelen. "Gadver, ze kunnen toch wel even achterom kijken?", zegt boezemvriendin. "Vast een kerel geweest". Bij ons op het werk heb je namelijk uitsluitend nette -geen sporen achterlatende- vrouwen. "Misschien een vooroordeel, maar toch.", vervolgt ze. "Tja, vooroordelen komen ook ergens vandaan hè?", zeg ik. Ook al is de  aanleiding onsmakelijk, het blijkt toch een fijn 'bonding' momentje voor boezemvriendin en mezelf: we zijn het weer roerend eens.

Kiezen: collegialiteit of smeerlapperij

Ik heb een mooi vak. Als je van de communicatie bent, kom je overal en hoor je van alles. Je spreekt met deskundigen van allerlei pluimage. Laatst sprak ik met iemand die schoonmaakcontroles uitvoert. In schoonmaken en allerlei tips en tricks op dat gebied ben ik toevallig erg geïnteresseerd. Dat noem je dan een win-win-situatie.

We hebben het over luchtverfrissers in het toilet. Vanuit schoonmaakoogpunt is dat namelijk niet wenselijk. Ik zeg nadrukkelijk: vanuit schoonmaakoogpunt, want vanuit ieder ander denkbaar oogpunt is het natuurlijk zeer wenselijk. De spuitbussen worden dan ook door het personeel zelf aangeschaft. Vanuit de organisatie worden geurappeltjes geplaatst. Maar die geurappeltjes zijn niet opgewassen tegen de indringende luchten die van tijd tot tijd in het toilet hangen. Vandaar die spuitbussen.

Waarom zijn die spuitbussen niet wenselijk? Ze laten een residu (wat een heerlijk woord voor iets smerigs!) achter op de tegels. Dat residu (als ik het nog eens kan gebruiken, doe ik het natuurlijk) wordt volstrekt willekeurig verspreid door de vernevelaar (nog zo'n fijn woord) en trekt vuil en stof aan. Ook in het ventilatiekanaal koekt dat residu (!!) aan, met als gevolg verstopping door stofophoping. En dat is dan weer ongezond. Omdat het ondoenlijk (lees onbetaalbaar) is om al die toiletten iedere keer van boven naar beneden te reinigen, moeten we eigenlijk iets verzinnen om het gebruik van spuitbussen te ontmoedigen. We zien ons dus geplaatst voor de keuze tussen collegialiteit en smeerlapperij: wel een spuitbus en een smerig toilet, of geen spuitbus en een stinkend toilet.

Thuis gebruiken we geen spuitbus, maar -zoals wij het noemen- een pufke (de Brise One Touch). Daar komt geen drijfgas bij kijken. Maar dat maakt niet uit, volgens collega. Het gaat om hetzelfde residu. Zo leer ik nog weer iets bij. Voor het werk zou ik om het gebruik van spuitbussen te ontmoedigen nog een poep-niet-op-het-werk-campagne kunnen voorstellen, maar ja, daar kom ik thuis niet mee weg.