Duurzame persoonlijke hygiëne

Ik neem een diepe snuif. Kan dit bloesje nog een keer aan, of toch maar in de was? Het ruikt niet echt onaangenaam. Ik besluit 'm toch maar in de was te doen. Het is een tweestrijd tussen mijn drang naar een optimale persoonlijke hygiëne en mijn duurzaamheidsdrang. Laatst vroeg de oudste: "Hoe vaak draag jij je shirts?" "Meestal één dag", zeg ik. "Soms twee". Zij draagt ze maar een dag, ook gedreven door de drang naar optimale hygiëne. Ze ziet het ook wel anders. Vandaar dat ze zich de vraag stelt. "BH's moet je na vier keer dragen wassen", weet ik. Maar als ik aan het sporten ben geweest, gaat die vlieger niet meer op. Dan gaat ie direct in de was. En ook slips gaan natuurlijk direct in de was. 

Ontspannende snuif

Ik probeer bovenkleding niet meer automatisch na een dracht te wassen. Dus nu vind je me regelmatig snuivend aan kritieke plekken in het wasgoed. Ik trek de grens bij mijn eigen kleding. Als ik als eens aan E's kleding snuif, dan doe ik dat alleen als hij erin zit. Ik heb namelijk eens gelezen dat dat heel ontspannend is. En dat kan ik bevestigen (TIP!). 

Bewust wassen en drogen

Ik ben me de laatste jaren veel bewuster geworden van mijn CO2-footprint. Zodra het kan, droog ik weer op het rik. Dat deed ik altijd al omdat ik dat leuk vind, maar nu doe ik het bewust. De wasmachine draait niet meer met een halflege trommel. De sportwas gaat niet apart in de machine, maar met de rest van de donkere was. Ik ben er heel tevreden over.

Wasadviezen 

Het onderwerp laat de oudste duidelijk niet los. Later in de week stuurt ze me een Engels filmpje via instagram met de volgende wasadviezen: 

• Jeans - een keer per maand. 
• Synthetische stoffen - na drie/vier 'wears'. 
• Katoen - ook na drie/vier 'wears'. 
• Wol en kasjmier - minder dan 1x/maand. 

😲😲😲😲

Zo doen ze dat dus in Engeland. Ik hou het maar op snuiven. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Toilet voor exhibitionisten

Bij ons op het werk zijn we van alle gemakken voorzien. Op iedere hoek staat een koffieautomaat en we hebben fijne toiletten met de benodigde privacy. En daar blijft het niet bij. Sinds twee weken hebben we namelijk ook speciale toiletten voor exhibitionisten, toiletten zonder enige privacy. Dat is geen vooropgezette actie, maar een logisch gevolg van het feit dat ons gebouw rondom in de steigers staat. Die steigers vormen riante wandelpaden direct voor de meest gewilde toiletten langs, namelijk die met een raam. Die toiletten zijn zo gewild omdat het raam ventilatiemogelijkheden biedt en dat is sinds de spuitbussen bij ons in de ban zijn beslist geen overbodige luxe.

Vorige week werd al duidelijk dat de toiletten voor exhibitionisten niet erg in trek zijn. De 'druk' op de overige toiletten liep zichtbaar op met alle gevolgen van dien. Vanmorgen vroeg bezoek ik nog even een toilet zonder inkijk. Het toilet voor exhibitionisten ernaast is niet goed gesloten. Daar heeft iemand duidelijk een haastige nummer 1 afgewerkt. En dan moet de dag nog beginnen...

Bij ons op de gang zitten voornamelijk vrouwen die een uitstekende toilethygiëne hebben en een goed gevoel voor privacy. Ons stuit zoiets dan ook tegen de borst. Gelukkig zijn we behalve netjes ook inventief. Collega was er klaar mee en deed het verzoek om ons eigen discrete toilet te blinderen. Binnenkort kunnen wij dus weer discreet en geventileerd plaatsnemen. Ik zeg: HULDE!

Dagelijkse dilemma's

Boezemvriendin en ik huizen met ons kantoor naast het toilet. Bij ons op het werk doen we niet aan gescheiden toiletten: het is dus een gemengd toilet. Of moet ik nou zeggen: een geïntegreerd toilet? Afijn, zowel mannen als vrouwen bezoeken het bewuste toilet. Regelmatig doen zich dilemma's voor rond het toiletbezoek.Sinds de luchtverfrissers bij ons op het werk in de ban zijn gedaan is de zaak toch al op scherp gesteld.

Laatst trof ik remsporen aan in het toilet. "Wat doe je dan?", zeg ik tegen boezemvriendin. "Ik kan het laten zitten en dan denkt de volgende dat ik zulke sporen achterlaat, of ik ga de troep van een ander opruimen." Geen van beide opties stond me eigenlijk aan. Het dilemma was daar. In het toilet had ik even een kort (het waren nog verse remsporen en de lucht in het toilet was navenant) en bewust keuzemoment: ik koos ervoor om het toilet toch maar even te borstelen. "Gadver, ze kunnen toch wel even achterom kijken?", zegt boezemvriendin. "Vast een kerel geweest". Bij ons op het werk heb je namelijk uitsluitend nette -geen sporen achterlatende- vrouwen. "Misschien een vooroordeel, maar toch.", vervolgt ze. "Tja, vooroordelen komen ook ergens vandaan hè?", zeg ik. Ook al is de  aanleiding onsmakelijk, het blijkt toch een fijn 'bonding' momentje voor boezemvriendin en mezelf: we zijn het weer roerend eens.

Kussen of handen schudden?

Vandaag hadden we bij ons op het werk de nieuwjaarsreceptie. Dat noemen we Happen bij de baas. De receptie is namelijk inclusief een ontbijtje. En daar ontdekte ik een nieuwe trend: de nieuwjaarswens met kus, maar zonder de hand te schudden. Op zich niet zo vreemd natuurlijk. Want wat blijkt? Aan zo'n hand zitten veel meer bacillen dan op je gezicht, mond, tong en de rest van je lichaam bij elkaar. We kennen allemaal het verhaal van die pinda's in het café. Dat schijnt zo ongeveer het smerigste te zijn wat je kunt eten. Laatst trof ik iemand op een receptie die een theorie had: hij at altijd alle bakjes leeg. Voor het goede doel zeg maar: om ervoor te zorgen dat een ander geen 'gebruikte' pinda's voorgeschoteld krijgt.

De besmetting bij de pinda's gaat ook via de hand. Die handen komen namelijk overal! Je moet er niet teveel over nadenken. Stel je voor: je schudt iemand de hand die het met de toilethygiëne niet zo nauw neemt. Zonder dat je er erg in hebt, laat zo iemand sporen na op je handen. Ervan uitgaand dat jouw norm voor persoonlijke hygiëne door iedereen wordt gedeeld, graai je ongeremd in de gesmeerde broodjes. Je schudt handen, en zo breidt het zich enorm uit. Ook las ik ooit eens dat je beter een toiletbril af kunt likken dan, ja wat ook nog maar? Dat ben ik dan weer vergeten. Maar het was ook iets heel gewoons en dat kun je van het aflikken van een toiletbril toch niet zeggen.

Ik denk dat al die mensen die wel kussen maar geen handen schudden ook over deze informatie beschikken en leven volgens het motto: lebber er vrolijk op los, zolang je je handen maar thuis houdt. Ik begeef me onbevreesd in het sociale verkeer, ook als daar handen schudden bij komt kijken. Dat verhoogt de weerstand weer, denk ik dan maar. Maar goed, ik ben dan ook een echte waaghals.