Met pensioen

"Hallo. Ik ben met pensioen". Een paar keer per dag loopt hij voor ons huis langs - van zijn woonvorm even verderop naar de winkels in het centrum. "Fijn voor je", zeg ik. Na een korte pauze zegt hij: "Wat is dat eigenlijk? Met pensioen zijn?" "Dan hoef je niet meer te werken", zeg ik. Hij reageert verrast. "Ben jij ook met pensioen?", vraagt hij. "Nog niet", zeg ik. Deze uitwisseling volgt in de loop van dit jaar nog een aantal keren. Tot het blijkbaar ineens is ingedaald. Hij vertelt E. namelijk: "Ik ben met pensioen. Dat is als je niet meer hoeft te werken."

Luxe

Inmiddels ben ik ook zover: ik hoef niet meer te werken. Ik ben met pensioen. Het is een onwerkelijke gewaarwording. Bij mij is het nog niet ingedaald. Het voelt niet als vakantie en ook niet als iets anders. Het voelt als niet-werken. Een vreemde luxe. 

Afscheid

Ruim een week geleden nam ik afscheid van het werk. En omdat dat middenin de schoolvakanties was, stonden de weken voor het afscheid ook al een beetje in het teken van afscheid nemen. Daarnaast werkte ik nog hard door om de overdracht goed rond te krijgen. Het was een intensieve en bijzondere tijd, waarin ik veel mensen heb gesproken. Het werd ook direct weer duidelijk waarom ik met zoveel plezier heb gewerkt. Naast het feit dat ik fantastisch werk had, heb ik namelijk al die jaren ook met hele leuke mensen gewerkt. 

Geweldig

Met het naderende afscheid in zicht zijn mijn collega's heel duidelijk in wat ze aan me waarderen. De waardering stapelt zich op en ik kan de weelde maar amper aan. Na een aantal afscheidssessies nog voor het eigenlijke afscheid kom ik met een tas vol cadeautjes en complimenten thuis. Ik val direct met de deur in huis. "Ik kan maar één conclusie trekken", zeg ik tegen E. terwijl ik binnenloop. "Ik ben GEWELDIG! " En direct er achteraan: "En zorg nu maar eens dat je me weer in het gareel krijgt." 

We zijn een week verder. Ik zit nu middenin de detox: van het werk en van het geweldig zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Opties

Iedere dag staat bol van de beslismomenten, opties waar je voor kunt gaan. Doe je het wel of doe je het niet? Soms krijg je een optie aangeboden die je zelf nog niet had gezien. 

De verleiding

Dat begint al als je klein bent. Ooit stond ik samen met andere vaders en moeders mijn kinderen bij het schoolplein op te wachten. Het had geregend en op het plein lagen grote plassen. Naast me stond een moeder met haar moeder. Het jongetje dat ze kwamen halen, zat bij mijn zoon in de klas. Ze hadden het niet-schoolgaande zusje van de jongen meegenomen. Ze stond netjes bij haar moeder en oma. Uit het niets zegt de oma: "Je gaat niet in die grote plassen hoor, dan word je helemaal nat." Het was tot dat moment duidelijk nog niet in het meisje opgekomen dat dat een optie was. Maar toen het haar zo op een presenteerblaadje werd aangeboden, kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze ging er vol voor. Ze nam een aanloop en rende keihard door de diepste plas.

Vijf stappen

Dat gevoel heb ik ook iedere dag als ik mijn werkcomputer opstart. We moeten nu vijf stappen zetten voor authenticatie. Je logt in met het mailadres van je werk en je wachtwoord. Ooit was dat het. Maar de veiligheidseisen zijn opgeschroefd. Dus nou moeten we ons ook nog via de authenticator aanmelden. Dat werkt zo: je krijgt via de authenticator een nummer en dat nummer moet je invullen. En dan komt het: na al deze stappen krijg je dan de vraag voorgeschoteld: Ben jij het? Antwoordmogelijkheden zijn Ja of Nee, ik ben het niet. Ik had niet gedacht dat dat laatste na drie veiligheidsstappen nog zou kunnen. Ik klik op  ja en vervolgens moet ik het ook nog bevestigen met gezichtsherkenning. Iedere dag ben ik in de verleiding om Nee, ik ben het niet in te vullen. Gewoon om te weten wat er dan gebeurt. Tot nu toe heb ik de strijd steeds gewonnen en braaf Ja ingevuld. Puur op karakter. 

Misschien leuk voor op mijn laatste werkdag. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Even schudden

Na mijn vakantie begeeft mijn laptop het. Niet zo raar, want het is een oudje. Collega ging met pensioen en toen nam ik zijn laptop over. Toen was het al geen nieuwe meer. Maar nu is het toch echt over en uit voor deze. Ik kan dan ook een nieuwe komen halen. Ik denk niet spiksplinternieuw, maar nieuwer dan ik had. Alles wordt weer opnieuw ingesteld en met enige vertraging kan ik weer aan het werk.

Kuren

Vorige week krijgt ook de nieuwe laptop kuren. Hij typt zonder dat ik het toetsenbord aanraak. Wat er getypt word zie ik niet, want ik kom niet verder dan het scherm waarop ik mijn wachtwoord moet invullen. En dat heeft geen 280 tekens. Zonder wachtwoord en authenticator kan ik niet aan het werk. 

Goed mis

Ik ken het nummer van de helpdesk gelukkig uit mijn hoofd. Ze helpen me zoals altijd heel vriendelijk. Van afstand kijken ze met me mee. "Vreemd", zegt de specialist. Ook als hij het overneemt gaat het mis. En dat schijnt het teken te zijn dat het echt mis is. Even uitloggen en opnieuw weer opstarten. "Heb ik al gedaan", zeg ik. Maar we doen het nog een keer. Het maakt niet uit. Mijn laptop is nog steeds bezeten.

Een grap? 

"Het lijkt wel of de spatiebalk of de controltoets vastzit. Misschien zit er iets tussen.", aldus de specialist. Het lijkt me sterk. Ik ben erg schoon op mezelf en mijn laptop. Ik neem kwark en geen brood mee naar het werk, dus kruimels kunnen het niet zijn. Dan moet het al rondvliegende winterwortel zijn. Want die eet ik wel altijd. Maar ik ga ervan uit dat dat niet zo fijngemalen is, dat het zich in mijn toetsenbord nestelt. Het is een beetje een raadsel. "Probeer je laptop even ondersteboven houden en te schudden", adviseert de specialist me. Ik kijk even rond of er geen candid cameraploeg van onze ICT-afdeling achter de deur staat. Is dit een grap? Dat lijkt niet het geval, dus ik hou 'm op de kop en schud. En ja hoor, hij doet het weer. 

Ik zou het zelf niet hebben bedacht, maar ik vind het een fantastische tip. Ik kan het iedereen aanraden. Ik schud 'm nou regelmatig even als het niet gaat zoals ik wil. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Opgefokt of ook wel pissig, kregel, kribbig en gefrustreerd

"Misschien moet je even gaan yogaën.", zegt E. Ik werk thuis en we drinken samen een kop koffie. Ik ben om 10 uur al behoorlijk opgefokt. Ik heb deze week namelijk een andere laptop van het werk gekregen. En het geluid doet het niet. Dat is toch wel lastig als je veel teamsvergaderingen hebt en filmpjes moet maken, bij voorkeur voorzien van geluid. Dus daar bel ik eerst achteraan. Er wordt aan gewerkt door de specialisten in ons bedrijf. Dat kan een uur duren. Ook lukt het niet om in te loggen voor de mail. Dat komt omdat we zijn overgestapt naar een andere authenticator. We willen ons werk natuurlijk veilig doen en daarvoor is dat nodig. Dat snap ik allemaal. Maar ik kan de nieuwe authenticator niet gebruiken op mijn telefoon, omdat dat een te oud exemplaar is. Voor medewerkers zoals ik is er een alternatief. Maar dat werkt niet vlekkeloos. Ik ben er maandag ook al een halve dag mee bezig geweest. Dus het heeft zich al een aantal dagen opgebouwd. Ik zit nu tegen het ontploffingspunt aan. 

Het vret in

Ik ventileer mijn frustratie bij E. Ik voel het in mijn hele lijf. Ik ben getergd, geërgerd, ontstemd, prikkelbaar, kregel, pissig, kribbig en gefrustreerd. Ik voel dat het zich vastzet, of zoals de moeder van boezemvriendin zegt 'het vret in.'. Mijn kop koffie gooi ik in een keer achterover. Doorgaans drink ik 's ochtends maar een kop. En die heb ik nu onbewust weggewerkt. Er nog eentje wegwerken helpt me niet om minder opgefokt te zijn. Dus daar zie ik maar van af. E doet nog een mooi aanbod om mijn agressie te kanaliseren. "Als je wilt mag je mijn papierversnipperaar wel gebruiken." Het is een tafelmodel. Maar dat sla ik af. "Ik heb een grotere nodig", zeg ik.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Energetisch beperkt

Ik ben energetisch beperkt. Dat weet ik sinds gisteren. Toen moest ik namelijk naar de bedrijfsarts. Sinds mijn hart op hol sloeg heb ik een tijd minder gewerkt. Inmiddels werk ik alweer fulltime. Het was dus een beetje mosterd na de maaltijd. Maar ik was er nog niet geweest en het moet volgens de Wet Poortwachter. En als brave burger hou ik me natuurlijk aan de wet. 

In de hal

Ik moet plaatsnemen in de hal. Daar word ik afgehaald. De afspraak is om 9.00 uur. Dus ik zit stipt negen uur in de hal. Het is een beetje vreemd om in het gebouw waar je werkt in de hal te gaan zitten wachten. Collega's die binnenkomen, kijken me dan ook verbaasd aan. Ik maak met iedereen een praatje.

Even checken

Als het een paar minuten na negenen is, ga ik zelf maar eens kijken waar de bedrijfsartsen zitten. Het is er nog donker. Ik neem weer plaats in de hal en check mijn uitnodiging. Datum en tijdstip kloppen. Alhoewel ik in de uitnodiging lees dat de afspraak niet vrijblijvend is, geloof ik het wel. Om tien over negen ben ik weer op weg naar mijn kamer als een collega me aanspreekt. De bedrijfsarts is inmiddels gearriveerd. 

Chic

Ik praat de bedrijfsarts even bij. Dat ik na de operatie meer energie heb en inmiddels weer 100% werk. En dat dat prima gaat. Ik kan nu ook in mijn vrije tijd weer dingen ondernemen. Ik verken de grenzen. Zo nu en dan ga ik even over een grens en dan ben ik bekaf. Hij waarschuwt me dat ik niet teveel over de grens moet gaan. Dat ik me dan ook vrij moet voelen om even gas terug te nemen. We zetten er een punt achter en hij vat het even samen. Hij concludeert dat ik nog wel 'energetisch beperkt' ben. Die is nieuw voor mij. Ik hou 'm erin. Het is tenslotte veel chiquer dan bekaf, doodop, lam, of uitgeteld. En als de beperking eraf is, kan ik altijd nog zeggen dat ik energetisch onbeperkt ben. Of energetisch grenzeloos.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Met gestrekt been

"Een lullige opmerking met een smiley erachter blijft nog steeds een lullige opmerking." Ik hang aan de lijn met een consultant van de leverancier van ons intranet. Ik heb een vraag gesteld op het daarvoor bestemde platform. Onze specialist in huis had geen antwoord op mijn vraag, dus hij verwees me door. De eerste reactie op mijn vraag was van deze consultant. Een lullige reactie. Een lullige opmerking met een smiley erachter. Een andere consultant corrigeert het met een uitgebreide uitleg en ik krijg nog meer tips. Ik vind de lullige opmerking niet acceptabel. Dus ik ga er -zoals onze zoon zou zeggen- met gestrekt been in. Ik tag haar en geef aan dat ik het geen fijne reactie vind en dat ik er van uitga dat het platform bedoeld is om vragen serieus te nemen en te beantwoorden. Vervolgens tag en bedank ik iedereen die een constructieve reactie heeft gegeven.

'Next level'

Nog geen uur later hangt ze aan de lijn. Ze heeft mijn reactie gezien en wil het even rechtzetten. Zij heeft namelijk te maken met heel veel mensen die de basics nog niet kennen. Daar heb ik geen idee van. Mijn kennis is duidelijk 'next level'. Ze heeft het verkeerd ingeschat. Ik laat haar even praten. Er volgt nog een hoop onnodig geslijm. De smiley gebruikt ze dan omdat ze het kennisniveau niet kan inschatten en dat is dan bedoeld als afzwakking of relativering, vertelt ze. "Een lullige opmerking met een smiley erachter blijft nog steeds een lullige opmerking", zeg ik. Daar valt ze even stil van. Maar ze herpakt zich en verzekert mij dat ze in het vervolg nooit weer de fout zal maken om mij verkeerd in te schatten. Nee, dat denk ik ook niet.

Ik denk dat het de bedoeling is dat ik mijn reactie nu verwijder. Maar dat doe ik niet. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is van:

Was jij dat?

Een jaar lang zwierven ze door het hoofdgebouw waar ik werk. Nomaden in een pand waar iedere ruimte al geclaimd was. Iedere dag zoeken naar een plekje. Maar dat is nu afgelopen. Ze hebben met z'n vieren een eigen kamer. Reden voor een bescheiden feestje. Of zoals het op de uitnodiging stond: een roomshower. En waarom ook niet. Ik vond het een fantastisch idee. Het zou mijn allereerste roomshower zijn geweest. Maar ik had een ander feestje. Mijn moeder werd op de dag van de party 88 jaar. Dus ik had een moekeshower. En dat ging natuurlijk voor. 

Feestelijk

Om het toch een beetje mee te vieren, koop ik een sfeerverhogend en luchtzuiverend plantje voor hun kamer. Want dit soort initiatieven moeten we meer hebben op het werk. Op de maandagmorgen loop ik langs hun kamer, maar de deur zit nog op slot. Ik zet de plant in een feestelijk tasje naast de deur. Omdat ik er rekening mee had gehouden dat ik ze niet zou tegenkomen, had ik er een kaartje bij gedaan. 

Puzzelen

Later in de week krijg ik een appje. 'Was die plant van jou Jannie?' Heb ik het kaartje wel goed vastgeplakt, vraag ik me af. Ze helpt me snel uit de droom. Het kaartje zat er nog aan. Alleen hadden ze er niet zoveel aan, want ze konden het niet lezen. Na een aantal dagen puzzelen kwamen ze tot de conclusie dat ik het misschien wel was. En ik was het. Ze vonden het leuk. De shower was een succes.  'Kom maar eens kijken hoe wij hier in het groen zitten', appt ze.  

Een enthousiaste nul

'Dat ik zo'n belabberd handschrift heb', zeg ik tegen mijn dochters. 'Dat wist je toch wel' zegt de oudste. 'Weet je niet meer dat we op een Franse camping eens 16 in plaats van 10 harde bolletjes kregen?' Ik wist het niet meer, maar ik kan me goed voorstellen dat een enthousiaste 0 veel op een 6 lijkt.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Akkervarkentjes zijn vet

Bij ons op het werk hebben we tegenwoordig akkervarkentjes. Ze zijn er nog maar net, maar ze hebben een verbazingwekkend effect. Iedereen vindt ze schattig. De vier biggetjes wroeten en eten de emelten en engerlingen uit het aangetaste grasveld voor het gebouw waar ik werk. Onkruid wordt met wortel en al opgegeten. 

Wroeten in plaats van ploegen

Door de akkervarkentjes in te zetten ploegen we onze aangetaste grasvelden op een duurzame en biologische manier. En dat past bij ons streven naar duurzaamheid. Als ze voor ons gebouw zijn uitgewroet, worden ze op andere plekken op het terrein ingezet. En zijn ze bij ons helemaal klaar, dan gaat hun reis verder. Ze zijn 'in dienst' bij A. de Boer, lees ik op ons intranet. Ze werken tegen kost en inwoning denk ik.

Conversatiestarter

Het inzetten van akkervarkentjes is een gouden greep. Ze zijn een echte conversatiestarter. Ze brengen collega's die elkaar nooit spreken samen. We maken een praatje terwijl we vertederd naar de varkentjes kijken. We kunnen er eenvoudig niet aan voorbij lopen. Ouders komen met hun kinderen kijken. En ze komen weer terug. We zijn allemaal verbaasd over de snelheid waarmee ze het grasveld hebben omgewoeld. De varkentjes zijn zich niet bewust van al die aandacht. Ze wroeten ijverig door. 

Opties

Bij ons thuis ligt het gras er ook belabberd bij. Mos neemt het gazon steeds meer over. En allerlei bloemetjes steken de kop op. Volgens E. moeten we genieten van de biodiversiteit. Maar ik zie ook nog een andere optie: even bellen met A. de Boer.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Een toevalstreffer

Voor de kinderen is het nog altijd een van de favoriete vakantieverhalen. We reisden met ons nog jonge gezin naar Denemarken om daar twee weken in een huisje door te brengen. De reis verliep voorspoedig. Tot ik op de plek van bestemming de autodeur uit de auto trok. Stond ik daar met de deur in de hand. Ik schrijf het nog altijd toe aan metaalmoeheid. Voor de mannen van de plaatselijke garage was het een bron van vermaak. Ze stonden ons eerst serieus te woord. Daarna hoorden we ze achter gieren van het lachen. Ze konden ons nog niet helpen ook. We moesten een flink eind verderop naar een dealer. Die vertrok zijn gezicht niet: het kwam vaker voor. 

Flintstone 

In afwachting van de reparatie reden we met de deur aan de imperial vastgeknoopt. Gelukkig heeft E. fantastische knooptechnieken. Als we gingen rijden, ging het raam open en hield E. het handvat aan de buitenkant vast. De halve vakantie hebben we tot groot vermaak van onze kinderen als de familie Flintstone door Denemarken gecrosst.
In onze eigen garage noemen ze me sindsdien (en na nog een aantal andere kleine dingetjes) zonder schroom -en waar ik zelf bij ben- 'de sloper'. 

Bureaustoelhangen

Vandaag sta ik op het werk te praten met collega´s. Ik sta en hang een beetje over de rugleuning van een lege bureaustoel. Het is aan het eind van de werkdag en de fut is er een beetje uit. We zijn druk in gesprek als de rugleuning ineens losschiet. We nemen de schade op. "Volgens mij kun je 'm er zo weer opdrukken", zegt collega. Maar ondanks inspanningen van ons beiden, lukt het niet. Uiteindelijk gooien we de handdoek in de ring en bellen we ons facilitaire servicepunt. We beantwoorden vragen over het type stoel en het serienummer en nou is het wachten op een nieuwe stoel of een reparateur. 

Ik wil er verder maar een ding over zeggen: HET IS TOEVAL!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Emotionele jetlag

Gisteren was het zover. Het afscheid van de baas. Daarmee is er een eind aan een tijdperk gekomen. We werkten 27 jaar samen. Dan maak je veel mee. We hebben in de afgelopen periode veel teruggeblikt. Het was bitterzoet met het naderende afscheid in het vooruitzicht.

Adoptie

"Wij werken al zolang samen, dat we samen een kind hebben geadopteerd op het werk", vertelde de baas laatst aan één van onze nieuwe collega's. Hij doelt op collega M. die zoveel met ons in leeftijd verschilt dat ze ons kind had kunnen zijn. "Maar we gaan nu wel scheiden", zeg ik. "Ik hou het kind." "Je mag het huis ook houden", zegt de baas. "Ik hou de auto." Zelfs de scheiding verloopt harmonieus. 

Met overtuiging

We zijn er allemaal druk mee om de baas het afscheid te geven dat hij verdient. Hier in huis gaan de voorbereidingen voor het afscheid niet onopgemerkt voorbij. Voor mijn persoonlijke cadeautje bundel ik een collectie blogjes over de baas en het werk die recht doen aan onze interpersoonlijke werkrelatie. De titel: Alles moet anders. E. maakt het boekje op. Ik ben in mijn vrije tijd bezig om alle (muzikale) bijdragen van collega's in een discobiografie te gieten. En de laatste twee weken oefen ik het lied dat we gaan zingen voor de baas. Ik zing daarvoor mee met de karaokeclip die collega S. hiervoor maakte. "Je moet het met meer overtuiging zingen", zegt de oudste die net langskomt als ik in een oefensessie zit. Het is een tip die ik ter harte neem. Luidkeels en 100% overtuigd zingend begeef ik me door het huis. Gistermiddag verzucht E. na een van mijn laatste oefensessies: "Het is ook goed dat hij nu weggaat."  

Chemie

Het afscheid is een warm bad. Heel veel oud-collega's zijn erbij. Ik ken bijna iedereen en spreek met veel mensen. We halen herinneringen op. Er wordt veel gelachen. Het gaat niet over het werk zelf maar over wat we samen beleefden op het werk. "Ik voel me direct weer thuis.", zegt een oud-collega. En inderdaad: met zijn allen pakken we de draad gemakkelijk weer op. We voelen ons thuis bij elkaar. Het zijn de vruchten van jarenlang investeren. De chemie is voelbaar. 

Klaarwakker

Vannacht ben ik om drie uur klaarwakker. Ik kan de slaap ook niet weer vatten. Ik denk terug aan verschillende ontmoetingen. Collega's met wie ik werk en gewerkt heb. En dan weet ik het: ik ben gisteren door verschillende tijdzones en emoties gegaan. Het is een emotionele jetlag.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Een brilletje voor het shoppen

"En? Hoe gaat het met je bril?", vraagt collega. De vraag stellen is 'm beantwoorden. Ik loop zonder bril rond. Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik mijn alles-in-1-bril. Ideaal leek dat me: geen rondslingerende brillen meer in verschillende sterktes, maar 1 bril voor alles. Het idee was dat ik er zowel veraf, als op het scherm als dichtbij mee zou kunnen zien. Ik zat middenin het gewenningsproces toen de mondkapjes hun intrede deden. In plaats van altijd goed zicht, was het toen constant mistig. Dus ging de bril af. En de bril bleef af.

Jammer

"Het is geen succes", zegt ik tegen collega. "Veraf zie ik beter zonder bril. Voor mijn schermwerk heb ik net iets meer of minder nodig, afhankelijk van mijn werkplek. Dan moet er net een half plusje of een plusje bij. En voor het lezen draag ik liever een leesbril - dan heb je het hele blad scherp. Het is meer een brilletje voor het shoppen: dan zie je alles goed en kun je de prijzen nog lezen ook. " En dat verklaart dan ook direct waarom ik de bril het afgelopen jaar amper gedragen heb. Ik heb niet geshopt. "Jammer", zegt collega. Ja, jammer.  

Diep donkerblauw

streven naar roze

Bij ons op het werk zijn we druk in de weer met leefstijl. Meer bewegen, gezond eten. Kortom, we doen helemaal mee. En ik natuurlijk ook. Gistermiddag kon je tussen de middag een stresstest doen. Geen ingewikkelde snoeren of draden, maar een biodot op je hand. De biodot reageert op lichaamstemperatuur en dat zegt weer iets over je stressniveau. Een vriendelijke dame plakt 'm op mijn hand. Hij begint al snel te verkleuren. Ik krijg er een kaartje bij, zodat ik precies weet op welk stressniveau ik zit. Zwart is zeer gespannen, rood is gespannen, geel is licht gespannen, groen is gefocust, lichtblauw is kalm, donkerblauw is ontspannen en roze is zeer ontspannen.

Gefocust op groen

Mijn stip kleurt al snel groen en dat blijft de hele middag zo. Ik ben gefocust. Wanneer het tegen vijven loopt, begint het een beetje donkerblauw te worden, maar het groen overheerst. Ook tijdens de autorit naar huis. Boezemvriendin zit de hele middag donkerblauw te zijn. Andere collega's kleuren ook groen. Geen zwarte stippen in onze omgeving gelukkig.

Ik ga voor roze

's Avonds wordt de stip overtuigend donkerblauw. Ik ben ontspannen. Natuurlijk ga ik voor roze en dat deel ik met mijn gezin. "Als jij gaat zitten kijken of die stip roze wordt, dan gaat dat niet gebeuren", zegt zoon. "En ben je al roze?", vraagt mijn dochter als ze terugkomt van haar sport. "Nog niet", zeg ik. Ik ben lichtelijk teleurgesteld. "Misschien ook maar goed," zeg ik om mezelf te troosten. "dan ben je misschien wel zo ontspannen dat je geen spierspanning meer hebt en alles laat lopen." En dat willen we natuurlijk niet. Afijn, na 24 uur biodot (met kleine onderbrekingen voor handen wassen, douchen en sporten), kan ik maar tot een conclusie komen: donkerblauw is voor mij het hoogst haalbare.

Focus aan/uit

voor optimale focus

Ik luister vaak naar de radio als ik in de auto rij. Dat doe ik vooral omdat ik dan onderweg lekker mee kan zingen. De reclame neem ik op de koop toe - of ik schakel even snel over naar de cd.

Focus aan 

Sinds kort weet ik dat ik heel goed bezig ben met dat zingen in de auto. De baas heeft ons namelijk onlangs college gegeven over een boek dat hij heeft gelezen. Het heet Focus aan/uit. Volgens de baas wil je prefrontale cortex graag 100% bezig zijn. Gebruik je maar 80%, dan heb je geen optimale focus. Als je daarbij echter een routinematige handeling verricht, dan gebruik je de 100% weer. Omdat de routinematige klus geen focus vraagt, is er dus sprake van optimale focus op de klus die dat wel vraagt. Om optimaal te presteren focus je serieel. Het spreekt voor zich dat de baas om die reden een sterke voorkeur heeft voor serieel focussen. Tot zover het college van de baas. Dankzij het zingen is tijdens het autorijden bij mij de focus dus aan.

..en uit

Tot de reclame voorbij komt. Dan is de focus weer uit. Of aan voor wat betreft de reclame natuurlijk. Deze hoor ik als ik bijna bij mijn werk ben. Ik rij door Zuidlaren, voorbij de fietsenwinkel. En misschien blijft de fietsenreclame daarom wel hangen. De zin die blijft haken is: Uw fiets wordt rijklaar afgeleverd. Bizar. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Is dat niet de hele essentie van de fiets? Dat je erop kunt rijden. Daarom koop je 'm. En je verwacht niet minder dat dat ie rijklaar afgeleverd wordt. Als je uit eten gaat, verwacht je dat je eten hapklaar is, van het vliegtuig verwacht je dat het vliegklaar is. Als het dat niet is, dan is het namelijk onklaar. Het is maar goed dat ik vlak bij mijn eindbestemming ben, want de focus is compleet uit als het aankomt op het autorijden.

Als ik even later mijn auto parkeer, zet ik het weer van me af. Klaar voor de werkdag en voor een sessie van 9 uur serieel focussen.

Doe niet gewoon

...

Een collega van mij plaatst een link naar mijn blog Nooit meer tafeldame bij ons op het intranet. Het is een reactie op het bericht Tafeldame en tafelheer exit op ons intranet. Het ontgaat me, want ik ben een aantal dagen vrij. Collega P. wijst me erop als ik me maandag weer op het werk meld.

Tip

Als ik op mijn werkplek mijn mailbox open, vind ik er ook een 'tip' van de beheerder van ons intranet. Een tip is een persoonlijk berichtje. Hij geeft aan dat hij ook heeft gezien dat ik heb geblogd over het onderwerp. En dat dat prima is. Altijd fijn natuurlijk om met instemming van anderen bezig te zijn. Hij geeft ook aan dat van genderneutraliteitsdwang geen sprake is geweest. Hij zegt het niet expliciet, maar met genderneutraliteit heeft het blijkbaar alles te maken. Er was veel kritiek op de term tafeldame, vertelt hij verder.

Veel kritiek

Ik voel met hem mee. Als je zoals ik al meer dan 30 jaar in het communicatievak zit, dan weet je dat iedereen met alles wat je doet meekijkt en oordeelt. Als het niet goed is hoor je het en als het wel goed is hoor je het meestal niet - op een uitzondering na. De tafeldame en tafelheer zijn dus na veel kritiek verdwenen.

Nivelleren

Als iedereen meedenkt en meekijkt profiteer je van veel kennis. Dat is ook het idee achter ons intranet. Samen weet je immers meer. Dus dat is slim vanuit het oogpunt van kennis delen. Maar als het gaat om meningen, om creativiteit en originaliteit kan het ook de andere kant opslaan. Dan werkt een grote groep vaak nivellerend: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. En daarmee doe je iedereen tekort. Ongewoon doen levert namelijk innovatieve gedachten, creatieve vondsten en originaliteit op. Met ongewoon onderscheid je je van het gewone. En misschien nog wel belangrijker: het is ook veel leuker om niet altijd gewoon te doen. Het levert de sjeu waar ik zo dol op ben.

Jammer

De stap van tafeldame en tafelheer naar groepsbeheerder vind ik een nivellerende stap. We gaan gewoon doen met elkaar. Jammer, maar het zij zo. Ik heb het nu denk ik wel verwerkt.

Nooit meer tafeldame

Wat krijgen we nou?

Bij ons op het werk hebben we een sociaal intranet. Dat betekent dat iedereen met iedereen kan communiceren via het intranet. Alles wat je op het hart hebt kun je zelf plaatsen. Dat klinkt een beetje chaotisch en dat is het ook. Daarom wordt er veel gemopperd over ons intranet. Want vind alles maar eens terug als iedereen van alles gaat delen.

Sjeu

Maar het heeft natuurlijk ook zijn mooie kanten. Is er een onderwerp dat je met anderen wilt delen? Wil je ergens samen aan werken? Dan maak je gewoon een groep aan. Zo heb ik ook een aantal groepen aangemaakt. Als je zelf zo'n groep aanmaakt, dan ben je automatisch de eigenaar van de groep - of zoals dat bij ons charmant heette: de tafeldame. En als je een man bent, dan ben je tafelheer. Aan dit soort termen merk je onmiddellijk dat ik in een bedrijf werk waar we wel sjeu hebben. Het is een van de redenen waarom ik er zo graag werk.

Functiewijziging

Gisteren kwam collega S. bij me binnenlopen. Ze wil ook graag tafeldame worden van een groep die ik beheer. We hebben het er even over. Zij wordt lid van mijn groep en ik klik op haar foto om haar tafeldame te maken. Maar wat schetst mijn verbazing? De optie tafeldame is verdwenen. In plaats daarvan kan ik kiezen voor groepsbeheerder. Dat is hetzelfde natuurlijk, maar het is toch ook een wereld van verschil. Tafeldame is een hoffelijke en eervolle functie: elegant, charmant en sfeergevoelig. Een tafeldame is betrokken, ze koestert haar groepsleden. Een groepsbeheerder daarentegen is een gewone oppasser. Iemand die de sleutel heeft - als die er al zou zijn. Een groepsbeheerder beheert en beheerst. Dat vraagt niet de betrokkenheid die je van een tafeldame verwacht. Er gaat ook weinig warmte vanuit.

Teleurstelling

Ik word acuut overvallen door bittere teleurstelling over deze ongevraagde en onaangekondigde functiewijziging. Want daar kunnen we -gelet op alle verschillen die ik zie- toch echt wel over spreken. Van een eervolle functie ben ik een oppasser geworden. Wat zit hier achter? Ik heb wel een vermoeden. Ik ben bang dat ook bij ons op het werk de genderneutraliteitsdwang heeft toegeslagen. 

Get out of my way!

Get out of my way!

Vorige week - en eigenlijk de week ervoor ook al- werd ik gegrepen door de griep. Ik heb me er een week tegen verzet, me ervan overtuigd dat het een fikse verkoudheid was, maar uiteindelijk bleek er geen ontkomen aan. De koorts vloerde me. Het pakte stevig aan: dat betekende ruim een week niet achter de laptop. Ik moest er niet aan denken. Je bent bijna vergeten hoe het is - zo zonder social media, zonder voortdurend op internet rond te hangen. Het was rustig, heel rustig, maar ook wel bijzonder prikkelarm.

Niet blij

Ik ben geen blije zieke, ik ben prikkelbaar. Ik wil namelijk aan het werk. Vroeger wilde ik per se naar school. Iedere keer als ik ziek word, vertelt mijn moeder weer hoe ik altijd alles op alles zette om toch naar school te gaan. En hoe zij daar -stom genoeg- soms ook nog in meeging. Dat is nu wel afgelopen. Omdat mijn moeder weet hoe ik in elkaar zit, belt ze op strategische momenten. Op zondagavond bijvoorbeeld. Omdat ze weet dat ik - ziek of niet ziek- het dan toch maandag op het werk 'even wil gaan proberen'. Al hoestend sta ik haar te woord. "Als jij denkt dat je iemand een plezier doet door zo naar het werk te gaan...". Om me vervolgens te vertellen dat er mensen zijn die aan deze griep een longontsteking overhouden. "En dan ben je verder van huis..." Longontsteking moet je natuurlijk niet hebben. Dan ben je inderdaad verder van huis. 

Ziektewinst

Lang geleden dacht ik daar anders over. Ik weet er zelf niets meer van, maar ik heb het uit de overlevering. Lang geleden zat er een jongetje bij mij in de (kleuter)klas die longontsteking had. De hele klas maakte een tekening en die ging juf hoogstpersoonlijk brengen. Dat soort aandacht leek mij ook wel wat. Dat bleek toen mijn moeder me met ontbloot bovenlijf voor een open raam vond. Dat leek me de kortste weg naar een longontsteking en de bijbehorende ziektewinst. Door adequaat ingrijpen van mijn moeder is het niet zover gekomen. En ook deze keer heb ik maar gewoon naar mijn moeder geluisterd. 

...en ik kom niet weer terug

'Boring'

Het is een voorrecht als je met je boezemvriendin samenwerkt. We hebben ieder zo ons eigen taak- en aandachtsgebied, maar een aantal klussen doen we samen. En dat werkt als een tierelier. We hebben aan een half woord genoeg en omdat we ook veel lol hebben samen doen we energie op voor andere klussen. Beter kan het niet en het is zeer efficiënt bovendien. Ik werk op het werk met niemand sneller.

Een half woord 

Dat we aan een half woord genoeg hebben, heeft een aantal oorzaken. Ten eerste sporen wij (in meer opzichten hoor) en ten tweede hebben we natuurlijk een lange geschiedenis. Veel ervaringen uit het verleden zijn verhalen geworden. En sommige verhalen herhalen we zo vaak, dat we maar een paar woorden nodig hebben.

Boring

Dat verzamelen van gezamenlijke verhalen gaat maar door. Zo waren we een tijdje geleden in Utrecht bij een bijeenkomst waar we hoge verwachtingen van hadden. Jammer genoeg werden die verwachtingen niet waargemaakt. Het was -zoals mijn jongste graag zegt- boring. Te boring naar mijn zin. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel gezien. De middag liep ten einde en mijn geduld was op. Discreet fluister ik boezemvriendin in het oor: Ik ga naar de wc en ik kom niet weer terug. Ze verpest mijn stille aftocht nog bijna door in de lach te schieten.

Laatst appte ik haar: Misschien ga ik nog wel even naar de wc waarop ze antwoordt: Hahahaha. 

Me, myself and I*

Extra grote afbeelding. Dat kan natuurlijk niet anders met deze titel.

Op het werk zijn wij van de communicatie. Als je van de communicatie bent, dan ben je voortdurend in contact. Met elkaar, met anderen. Dat beperkt zich niet tot onze werkuren. Zo hebben wij ons werk dan ook ingericht. We vergaderen al lang niet meer traditioneel. Daar hebben we een app voor. In die app hebben we verschillende lijsten aangemaakt. We vullen er bijvoorbeeld onze online conversatiekalender in, ons werkoverleg en ook thema's die we van belang vinden. Dat doen we op het moment dat het zich voordoet en dat gebeurt net zo vaak -misschien wel vaker- thuis als op het werk.

Ik heb de lijsten aangemaakt. Dat heb ik natuurlijk niet als mezelf gedaan, maar keurig als de afdeling met een bijpassend ikoontje (It is I). Daarnaast ben ik er als teamlid natuurlijk ook bij (me). Daarvoor heb ik een keurige profielfoto gekozen. Omdat ik het wel handig vind om deze meldingen ook op mijn privémobiel te ontvangen, heb ik ook mijn privéprofiel (myself) in de strijd gegooid. Daar ben ik aanwezig met een wilde door de wind verwaaide haardos. In onze conversaties duik ik dus in drie gedaanten op.

Dat geeft soms vreemde situaties. Laatst zag ik iets voorbijkomen waarop ik collega G. wilde attenderen. Op dat moment was ik mobiel in de lucht. Daar staat mijn account standaard op het afdelingsprofiel met het bijbehorende ikoontje. We hebben al een aantal opmerkingen gewisseld als hij zegt: Ben jij dat? Waarop ik antwoord: Ja ik ben het deze keer met mijn alter ego vanuit mijn telefoon. Misschien moet ik dat maar even veranderen. Het is wel voldoende als ik alleen als me en myself aanwezig ben in onze conversaties.

*Klassiek nummer van De La Soul