Het is de passie

Alweer mooi geheeld, dankzij de SOS-crème

Ik kom met een lelijke kras op mijn arm op het werk. "Wat is er gebeurd?", vraagt collega. "Het is de passie", zeg ik. Ik hou ervan om de werkelijkheid een beetje op te leuken. In werkelijkheid is de kras veroorzaakt door een pruimenboom. Ik ben tegenwoordig namelijk druk in de weer in de tuin. Dat is mijn nieuwe hobby geworden en daarmee werk ik er hard aan om een droom uit te laten komen: ik wilde namelijk altijd al graag groene vingers hebben. Ik heb ze nog niet, die groene vingers: regelmatig help ik iets om zeep en ik kom vaker wel dan niet geschonden uit de tuin. Maar eerlijk: dat kan de pret echt niet drukken. Bovendien doet een beetje SOS-crème wonderen.


Met passie heeft zo'n kras helemaal niets te maken. Inmiddels weet ik dat. Ik ben namelijk aan het binge-kijken naar de serie Masters of Sex. De (geweldige!) serie gaat over de onderzoekspioniers Masters en Johnson. Zij deden vanaf de jaren '60 baanbrekend onderzoek naar de menselijke seksualiteit. Met hun onderzoek namen zij allerlei vooroordelen over met name de vrouwelijke seksualiteit weg. Een van de dingen die ik en passant opdeed tijdens een binge-kijk-sessie is dat het zetten van je nagels in je partner niet echt iets met passie te maken heeft. Het is een onwillekeurige reflex van je lichaam, een fysiologisch verschijnsel, net als het samenknijpen van je handen en het strekken van je voeten tijdens een climax. Maar mijn drijfveer om de werkelijkheid op te leuken is nou eenmaal sterker dan die wetenschap.

I'm in the garden

Nu we in een spiksplinternieuw huis wonen valt er niet veel meer te klussen. Dit weekend schuurde ik de kozijntjes in ons eveneens spiksplinternieuwe schuurtje. Die moeten nog worden afgelakt, net als de deur. Maar als dat is gebeurd, dan ben ik klaar. Niet te vergelijken met de schier eindeloze stroom van grote en kleine klussen in ons oude huis. Niet altijd even leuk, maar met ieder klusje werd het wel meer ons huis. En ik werd daar heel blij van.

Al vrij snel na de brand bedacht ik dat ik dan nu maar moet gaan tuinieren. Niet dat ik nou bekend sta om mijn groene vingers, maar ik ben er niet zo goed in om helemaal niks te doen. Dan word ik onrustig en ontevreden over mezelf. Ik moet een beetje rond het huis kunnen scharrelen. De tuin is op dit moment nog in aanleg, maar dat gaat ook helemaal goed komen. Inmiddels heb ik drie seringenstruiken in  grote vaaspotten geplant en ik heb alle losse planten die ik had verzameld heb ik met elkaar in een grote zinken bak geplant. En het goede nieuws is: nog geen enkele plant de geest gegeven. Dus dat is een veelbelovend vooruitzicht voor mijn toekomst als echte 'toenjeder'.

Gisteren namen mijn zus en haar dochter R. de door mij zo gewenste tuintafel mee. Het plaatje wordt steeds completer. Zo nu en dan word ik overmoedig. "Nog even en ik gooi een flinke kei op de oprit met daarop de tekst I'm in the garden", zeg ik tegen mijn zus. Ooit zagen we zo'n steen in Duitsland, alleen dan natuurlijk met Im garten. Dat spreekt me toch minder aan. "En die steen hoeft er dan natuurlijk nooit weer weg, want dat is waar ik dan ben." Overdrijven is mijn favoriete stijlfiguur.

Tuinieren in de vagina

Laat ik duidelijk zijn: deze titel heb ik niet zelf bedacht. Sterker nog, ik zou er echt niet op gekomen zijn. Het is de titel van een fotoboekje dat mijn collega deze week in tweevoud op het werk ontving. Het zat bij een tijdschrift over natuurgeneeswijzen. Gegeneerd probeerde hij de boekjes nog achterover te drukken. Maar het was te laat. Wij, de dames op de vloer, hadden het al gezien. Een van beide exemplaren werd door ons in beslag genomen. Niet meer dan terecht; het bleek namelijk te gaan over onze flora.

Flora

De foto's laten de natuur door de seizoenen heen zien. Op het omslag een foto die doet denken aan een stilleven van Monet, De Waterlelies. In het boekje wordt in de teksten bij de foto's een vergelijking gemaakt tussen de natuurlijke flora en de vaginale flora door de seizoenen heen. En daar gaat het dan toch echt ontsporen. Het levert teksten op als: In de kou worden de spinnenwebben in de vagina duidelijker (Onder een foto van een besneeuwde spinnenweb). Voor bezoekers is het handig als de kaplaarzen klaar staan (onder een foto van een eindeloze rij kaplaarzen). In de vagina kunnen fungi(schimmels) groeien. ... Schimmel is familie van de paddenstoel (onder een foto met werkelijk enorme zwammen). Ik laat citaten uit het deel De geuren van de vaginaflora even achterwege.

Een spoor van vernielingen

Inmiddels gaat het boekje in ons bedrijf van hand tot hand. Het laat een spoor van vernielingen na. Mannen met een enigszins inzakkend libido zijn na lezing van dit boekje volledig gevloerd. Vrouwen zijn zich overbewust van hun vaginale flora.

Er is een markt voor

Al met al werkt het op de lachspieren. Maar na lezing blijf ik dan toch met de volgende vraag zitten: waarom, waartoe? Is het een poging om een lastig onderwerp bespreekbaar te maken? Wanneer reik je zoiets dan uit? Voordat de schimmel toeslaat, of als het heeft toegeslagen? Als ik gegrepen zou worden door vaginale schimmel, zou ik me niet serieus genomen voelen met dit gebabbel. Het is natuurlijk de bedoeling om intieme hygiëneproducten te verkopen. Preventief blijkbaar. En er is een markt voor: wij ontvingen namelijk de tweede editie.

Even googelen leert dat de auteur, dr. Mathilde Boon, ook lezingen over dit onderwerp verzorgt.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.