Hoezo 50 kilo?

"Als we in het vervolg rijst overhouden, dan krijgen we de volgende dag een rijstsalade", zeg ik. Onze zoon liet gisteravond verstek gaan bij de warme maaltijd. Dat liet hij keurig weten, maar net iets te laat. Dus hielden we rijst over. De gebakken spitskool en de babi ketjap eten we helemaal op. De rijstsalade is niet iets waar mijn gezin zich op kan verheugen. "Doe ons dat niet aan", zegt E. tegen onze zoon. "Ik ben het gewoon zat dat we dat dan weggooien", zeg ik. "Dat vind ik jammer." Dat vond ik al langer, maar ik ben me er weer extra bewust van nu ik op facebook Hoezo50kilo volg. Iedere Nederlander is per jaar namelijk goed voor 50 kilo afval. En dat is toch vreselijk. Dat moet toch anders kunnen.

Ik scroll even door de tijdlijn en dan lees ik ook over Emily,  die zonder afval wil leven. Heel goed, maar wel erg ingewikkeld. Bijna alles is namelijk ingepakt. Denk er maar eens over na. Als je niets verpakt wilt kopen, wordt je leven echt een stuk ingewikkelder. Ik neem wel altijd een tasje mee om zo het aantal plastic tasjes te beperken. Maar ondanks dat zit mijn recyclekoker tot aan de nok vol met plastic zakjes - en dan gebruik ik ze ook nog zo nu en dan als afvalzakje.

E. heeft zo zijn eigen manieren om afval te beperken. Hij maakt onze boterhammen voor de dag altijd klaar. Ook die van mij - een luxe waar ik al behoorlijk aan gewend ben. Volgens de jongste heb ik vandaag echter boterhammen meegekregen die dusdanig beschimmeld waren dat er lang haar op groeide. Echt smakelijk vond ik ze al niet, maar als ik mijn leesbril niet op heb kun je me werkelijk alles voorzetten.

Tuinieren in de vagina

Laat ik duidelijk zijn: deze titel heb ik niet zelf bedacht. Sterker nog, ik zou er echt niet op gekomen zijn. Het is de titel van een fotoboekje dat mijn collega deze week in tweevoud op het werk ontving. Het zat bij een tijdschrift over natuurgeneeswijzen. Gegeneerd probeerde hij de boekjes nog achterover te drukken. Maar het was te laat. Wij, de dames op de vloer, hadden het al gezien. Een van beide exemplaren werd door ons in beslag genomen. Niet meer dan terecht; het bleek namelijk te gaan over onze flora.

Flora

De foto's laten de natuur door de seizoenen heen zien. Op het omslag een foto die doet denken aan een stilleven van Monet, De Waterlelies. In het boekje wordt in de teksten bij de foto's een vergelijking gemaakt tussen de natuurlijke flora en de vaginale flora door de seizoenen heen. En daar gaat het dan toch echt ontsporen. Het levert teksten op als: In de kou worden de spinnenwebben in de vagina duidelijker (Onder een foto van een besneeuwde spinnenweb). Voor bezoekers is het handig als de kaplaarzen klaar staan (onder een foto van een eindeloze rij kaplaarzen). In de vagina kunnen fungi(schimmels) groeien. ... Schimmel is familie van de paddenstoel (onder een foto met werkelijk enorme zwammen). Ik laat citaten uit het deel De geuren van de vaginaflora even achterwege.

Een spoor van vernielingen

Inmiddels gaat het boekje in ons bedrijf van hand tot hand. Het laat een spoor van vernielingen na. Mannen met een enigszins inzakkend libido zijn na lezing van dit boekje volledig gevloerd. Vrouwen zijn zich overbewust van hun vaginale flora.

Er is een markt voor

Al met al werkt het op de lachspieren. Maar na lezing blijf ik dan toch met de volgende vraag zitten: waarom, waartoe? Is het een poging om een lastig onderwerp bespreekbaar te maken? Wanneer reik je zoiets dan uit? Voordat de schimmel toeslaat, of als het heeft toegeslagen? Als ik gegrepen zou worden door vaginale schimmel, zou ik me niet serieus genomen voelen met dit gebabbel. Het is natuurlijk de bedoeling om intieme hygiëneproducten te verkopen. Preventief blijkbaar. En er is een markt voor: wij ontvingen namelijk de tweede editie.

Even googelen leert dat de auteur, dr. Mathilde Boon, ook lezingen over dit onderwerp verzorgt.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.