Verbouwd

Vorige week zag ik op enig moment het programma van Hanneke Groenteman voorbij komen. Het is dat programma waar een bekende Nederlander door drie kunstenaars wordt geschilderd- en dan mag de bekende Nederlander er eentje uitkiezen. Leuk programma, maar daar gaat het me nu even niet om. Het gaat om Hanneke Groenteman. Of nog preciezer: de metamorfose die Hanneke Groenteman heeft ondergaan. Ik vond Hanneke Groenteman altijd een mooie vrouw. Maar daar dacht Hanneke zelf anders over: ze vond zichzelf haar hele leven al te dik. En daar leed ze onder. Dus nam ze een maagbandje. En toen kon Hanneke niet meer doorzakken bij Jamin. Nu is ze een schim van zichzelf, maar ze is er zelf gelukkiger mee. En dat is mooi natuurlijk, daar gaat het om. Persoonlijk vind ik niet dat Hanneke er mooier van is geworden, maar het blijft een leuke vrouw.

Een aantal weken geleden kwam ik al surfend op het internet terecht bij Jennifer Grey, oftewel Baby uit Dirty Dancing. Ik zocht een filmpje bij een stukje dat ik schreef. En toevalligerwijs was daar ook een filmpje van Jennifer Grey anno nu. Ik kijken en kijken, maar ik herkende Baby er helemaal niet meer van! Aan de stem herkende ik haar nog een beetje, maar haar uiterlijk was onherkenbaar. Er was maar een mogelijke verklaring: Baby heeft zich laten verbouwen. En na enig speurwerk kwam ik erachter: ze heeft een nosejob laten doen! Vrij dramatisch zelfs, want door haar nosejob heeft Jennifer zich van haar meest karakteristieke gelaatstrek ontdaan. Ze is een 13-in-een-dozijn-vrouw geworden. Dat heeft grote gevolgen voor haar carrière gehad.

In beide gevallen was ik geschokt. Niet dat ik op zich tegen plastische chirurgie ben, maar meer door wat erachter zit: dat naar mijn idee mooie karakteristieke vrouwen zo ontevreden met zichzelf zijn dat ze zulke drastische maatregelen nemen. Hoe kan zoiets?

Nobody puts Törf in a corner

Na de vakantie zijn we weer verder gegaan met het inrichten en op orde brengen van ons tijdelijke huis. Een van de klusjes die E. opknapte toen ik aan de slag was voor schildersbedrijf De Commune, was het ophangen van de kapstok. Mijn opa en oma kregen 'm voor hun verloving en nou hangt hij hier. Met het ophangen van de kapstok zijn we weer een stapje dichter bij een georganiseerd huis. Met het ophangen van de kapstok was er echter een kleinigheidje mis gegaan. Törf, ons mooie troosthondje, was namelijk verhuisd van een mooie prominente plek in de gang naar het uiterste hoekje vlakbij de wc. Dat kan natuurlijk niet. Of, naar de beroemde Dirty Dancing oneliner: Nobody puts Törf in a corner. ( Of zoals Patrick het zei: Nobody puts Baby in a corner). Dus nu ligt hij weer op zijn plek, prominent onder de kapstok.