Totally outdated

'Totally outdated', zegt de vrouw in de video. Er zijn een aantal outfitjes voorbijgekomen die ik zo zou kunnen dragen. Niks mis mee, dacht ik. Maar dat zie ik verkeerd, legt ze me uit. Geen getailleerde jassen, geen aangesloten shirts of broeken met hakken eronder en een lang vest erover. Dat is allemaal totally outdated. Wat je nu moet hebben zijn vierkante truien, wijde jassen en slobberbroeken. Nou ben ik ook niet vies van een slobberige palazzobroek, maar dan alleen van dunne stof. Persoonlijk vind ik het geen kijk als de broek van een dikke stof gemaakt is. Maar het is wel duidelijk dat ik totaal niet mee kan met de trends. Jaren geleden confronteerde de jongste me daar al mee. 

Uitgesproken

Ik heb zeer uitgesproken ideeën over hoe ik me wil kleden. Dat had ik al van jongs af aan. Mijn moeder vertelt graag dat ik "Zo ging ik nait noar schoul" zei, toen ik iemand voorbij zag komen in een outfitje dat mijn goedkeuring niet weg kon dragen. Ik ging zelf toen nog niet naar school. 

Trendloos

Ik denk dat je je naar je figuur moet kleden. Zo'n slobberbroek van dikke stof of een boxy trui doen niets voor mij. Dus die laat ik mooi liggen. Hetzelfde geldt voor trendkleuren. Is het geen kleur die je goed staat?  Dan maar niet. Als je je niets aantrekt van trends, dan kun je je kleren maar blijven dragen zolang je figuur niet al te drastisch verandert. Mijn garderobe is dan ook redelijk trend- en tijdloos. Onlangs tikte ik voor €2,50 bij de kringloop een van mijn favoriete modellen broek van Miller & Monroe (z.g.a.n.) op de kop. Miller & Monroe ging in 2019 al failliet. En het kan nog gekker. Ik heb zelfs een mantel van mijn overgrootmoeder in de kast hangen. Die had ongeveer hetzelfde figuur als ik blijkbaar. En ik vind de getailleerde jas mooi.  

Het is voor mij dus geen verrassing dat ik totally outdated ben.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Hoera, een meisje!

Aan het eind van zijn leven vertelt mijn vader het nog een keer: hij is blij met zijn dochters. Hij kwam wat moeilijk uit zijn woorden, maar ik begreep het direct. Ik had het namelijk al ontelbare malen gehoord en mijn hele leven gevoeld. Mijn vader kreeg drie dochters. Er werd hem dan ook vaak gevraagd of hij niet liever ook een zoon had gehad. Nee, dat was niet het geval. NOOIT, verzekerde hij me voor de laatste maal. Wij hebben ons kunnen ontwikkelen zoals we wilden - in vrijheid, aangemoedigd door onze ouders, in een land waar vrouwen en mannen gelijkwaardig zijn.

2 x zoveel rechten

Hoe anders is dat in andere delen van de wereld. Deze week kijk ik naar Onze man bij de Taliban op NPO start. In Afghanistan worden vrouwen onder het Talibanbewind als het ware uitgeveegd. Teruggedrongen binnen de vier muren van het huis, geweerd van opleidingen. Ze mogen niet zonder begeleiding van een man over straat en hebben helemaal geen stem. Letterlijk en figuurlijk onzichtbaar in de samenleving. "Mannen hebben twee keer zoveel rechten als een vrouw in de sharia", vertelt een Taliban, een kenner van de sharia. Waarom? "Zo is het nou eenmaal". Dat je dan beter als jongen kunt worden geboren, geeft hij grif toe. Maar het is zoals het is. Geen discussie en voor vrouwen geen licht aan het einde van de tunnel. "Als dit een aantal jaren duurt, zullen jonge mannen niet anders weten dan dat het zo hoort", aldus een activiste. "Die hebben dan geen ander voorbeeld meer." Het is een schrikbeeld. "Afghanistan is de hel op aarde voor vrouwen" zegt een voormalige mannelijke rechter die de toekomst van zijn dochtertje somber inziet. Voormalig, want er is geen grondwet meer in Afghanistan. De sharia regeert. 

Een jonge geschiedenis

Het is een indrukwekkend portret met veel oog en oor voor de verschillende kanten van een verhaal. Thomas Erdbrink stelt eerlijke open vragen die mij aan het denken zetten. Er is veel waar ik me over verwonder. De inperking van vrijheid van vrouwen raakt me. Je ziet het op veel plekken in de wereld: ook in het westen. Er wordt gemorreld aan het (zelfbeschikkings)recht van vrouwen. Sommige van die rechten zijn ook hier nog helemaal niet zo oud. Baas in eigen buik dateert pas uit de jaren 60. Dat was een tijd dat trouwen voor vrouwen nog gelijk stond aan je ontslag krijgen. Ook stond nog in de trouwgelofte dat de vrouw aan de man onderdanig moest zijn. En in ons land hebben vrouwen nog maar ruim honderd jaar stemrecht. Het is goed om je te realiseren dat iets wat we nu heel gewoon vinden ook hier nog een jonge geschiedenis heeft.

Waarom toch dat wegpoetsen van vrouwen uit de samenleving, vraagt Thomas Erdbrink zich af. "Ze weten dat we sterk zijn", zegt een van de jonge vrouwen uit een groep die met gevaar voor eigen leven naar een illegale school gaat. "Daarom zijn ze bang voor ons." 

Mijn vader was niet bang voor een sterke vrouw. Hij is er met eentje getrouwd en mijn moeder en hij hebben er alles aan gedaan om van hun dochters ook sterke zelfredzame vrouwen te maken. Ik prijs me gelukkig dat mijn wieg in dit land en dit ouderlijk huis stond. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Vastgesteld onbekend

Nu de kinderen iets groter zijn, heb ik de handen een beetje meer vrij. Aangezien meer werken er in mijn sector in deze tijd niet inzit, besluit ik om er weer freelance bij te gaan werken. Ik heb er veel plezier in. En na een paar opdrachten besluit ik maar eens in overleg te gaan met de Kamer van Koophandel om erachter te komen hoe ik de zaken aan moet pakken.

Om een afspraak te maken vul ik een e-formulier in. Ik vul onder andere mijn naam, mijn bedrijfsnaam en mijn domeinnaam in. Het gaat gesmeerd. Dan kom ik bij een belangrijke sleutelvraag: mijn geslacht. Eenvoudig zou je zeggen: man of vrouw. Hij staat standaard op man (!) dus ik klap het menuutje uit. En dan blijkt dat er nog meer te kiezen valt dan alleen man of vrouw. De derde keuzemogelijkheid is 'vastgesteld onbekend'. Ik verplaats me even in de positie van iemand die deze keuzemogelijkheid moet aanvinken. Je moet sterk in je schoenen staan om te kunnen verdragen dat je geslacht onbekend is. Dan hoor je nergens bij. En als het dan ook nog eens vastgesteld is, dan is er ook geen hoop meer dat het ooit nog eens bekend zal worden. Dan kun je er niet meer onderuit; je zit vast in onbekendheid. Dat lijkt me moeilijk te verteren. Ik deel het met E.  Die is deze optie ook nog nooit tegen gekomen. Wat we wel weten: ik ben vrouw. Dat heb ik voor de zekerheid nog even gecheckt. E. tekende voor de dubbelcheck.

Een goede smaak

In het echt is hij nog mooier...

Vlak nadat ons huis was afgebrand, stonden mijn ouders vanachter het hek te kijken naar de verkoolde resten van ons huis. Als ze er even staan, krijgen ze gezelschap van een man en -naar later blijkt- zijn moeder. "Hier woonde een man met een hele goede smaak", zegt de man tegen zijn moeder. "En ik kende hem." Mijn ouders horen dit natuurlijk glimmend van trots aan: die man met de goede smaak, dat is namelijk hun schoonzoon E.

Je zou verwachten dat een man met zo'n goede smaak een dito vrouw zou hebben gekozen. En dat zou natuurlijk ook gebeurd zijn als hij goed had nagedacht op het moment van partnerkeuze. Maar geloof mij: van denken was toen geen sprake. Toen speelden hele andere zaken. E. koos voor mij. En ik hou van junk en oude meuk in huis. Dus ben ik een vaste klant bij kringloopwinkels. Daar scoor ik dingen waar ik heel erg gelukkig van word.

Vandaag was ik niet van plan om langs de kringloop te gaan. Ik was vroeg wakker en toog al op tijd naar de Intratuin om me alvast te oriënteren op mijn nieuwe hobby tuinieren. Het was nog rustig in de Intratuin, dus ik kon op mijn gemak rondkijken. Echt grote aanschaffen deed ik niet. Het was echt een oriënterend bezoek.

Toen ik uitgekeken was bij de Intratuin was het nog steeds erg vroeg. Tijd zat dus om nog even bij de kringloop langs te gaan. En daar vond ik iets prachtigs: een houten Mexicaan die een kannetje leegdrinkt. Voor mensen met een goede smaak ongetwijfeld een dubieuze keuze, maar voor mij een supervondst. Ik weet direct waar ik het wil plaatsen en twijfel geen moment: dit is een echte must have.

Als ik thuiskom geef ik het Mexicaantje direct een prominente plek. Tevreden kijk ik onder het eten naar mijn nieuwe aanwinst. "Het is toch geweldig", zeg ik. "Net een vruchtbaarheidssymbool. Ik vind het echte kunst." E. kijkt bedenkelijk. Hij denkt daar duidelijk anders over; zijn goede smaak zit hem natuurlijk in de weg. "Het is eerder kitsch", zegt hij. Ook goed, mij maakt het niet uit. "Ik word er heel blij van", zeg ik. "Dan is het natuurlijk goed", zegt E. En zo leg ik er dag in dag uit eer in om enig tegenwicht te bieden aan de goede smaak van mijn man.

De man/vrouw-verhouding onder vissen

Vrijdag haalden we de vissen voor het aquarium van de jongste. Met een ph-waarde van 7.7 konden de vissen te water worden gelaten. Bij de selectie moet je met allerlei zaken rekening houden. Sommige vissen vreten andere vissen op. Of ze vreten elkaars 'sluiers' op. En ook over de man-vrouw-verhouding onder vissen ben ik het een en ander te weten gekomen.

Zo overwoog de jongste de aankoop van een zwarte vis met een blauwe sluier. "Daar kun je een mannetje van nemen of een mannetje met twee vrouwtjes", aldus de specialist. "Als je maar één vrouwtje hebt, dan gaat ze dood", vervolgt hij. "Dat mannetje jaagt haar dan net zo lang op tot ze dood is." Een echte liefhebber dus, deze zwart blauw gesluierde. En niet alleen deze vis doet dat: het is schering en inslag onder vissen. Voor vissenvrouwtjes is er dus geen ruimte om 'nee' te zeggen. En hoe zou ze dat ook moeten doen anders dan door weg te zwemmen? Een tik met de staart? Een frontale aanvaring? Al met al: het ziet er dus allemaal heel vredig uit, zo'n rustig borrelend aquarium, maar dieren houden is niet voor teerhartigen. (Dat wisten ze in de dierentuin in Kopenhagen al ver voor het slachten van de giraf Marius.)

Kan best

"Kan dit zo?" Het is nog vroeg in de ochtend. Ik loop voor E. langs.
Hij kijkt op van de krant. "Wat?"
"Dit. Deze combinatie."
"Goed, hoezo?"
"Omdat je mijn kont ziet.", zeg ik.
"Wat is er dan mis met je kont?"
"Op zich niks, maar je ziet 'm zo wel duidelijk."
"Kan best", zegt E.

Ik heb nog geen passpiegel, dus ik kan het zelf niet echt goed zien. In de spiegel in de badkamer kan ik alleen het bovenste deel van mijn lichaam zien. De afgelopen periode maakte de jongste een 'passpiegelfoto' van me als ik mezelf helemaal wilde zien. Dat werkt op zich prima, maar die vlieger gaat natuurlijk niet altijd op. Deze ochtend is ze namelijk nog diep in slaap. Dus heb ik geen andere keuze dan te koersen op de mening van E.

Als ik 's middags thuiskom ben ik het intermezzo van die ochtend alweer vergeten. De dag hing van afspraken aan elkaar en ik heb niet veel tijd gehad om me druk te maken over mijn kont. Maar E. is het nog niet vergeten. "En - keken ze allemaal naar je kont vandaag?", vraagt hij. Ik moet toegeven dat dat heel erg is meegevallen. Ik heb er in ieder geval niets van gemerkt. Dus hij had gelijk. Het kon best.

Alternatieve 'passpiegelfoto' met een 'krijgertje' van boezemvriendin

'Als uw echtgenoot de paring oppert' en andere adviezen

Ik ben totaal ongeschikt voor ondergeschiktheid. Dat is mij allang duidelijk. Het is dan ook maar goed dat ik in deze tijd en in dit land leef. Er zijn nog zat landen in de wereld waar de vrouw niet echt in tel is. En nog maar zo'n vijftig jaar geleden was het ook hier heel anders. Als vrouw was ik dan ondergeschikt aan mijn man geweest: bij een huwelijk moest een vrouw dit nog bevestigen. Dat lijkt nu onvoorstelbaar. Natuurlijk: voor een goede relatie moet je een beetje met elkaar meebewegen, zo nu en dan iets toegeven. Maar dat is geen eenrichtingsverkeer. En dat was toen wel anders. Destijds waren er zelfs richtlijnen voor hoe je als vrouw alles in het werk moest stellen om je man te plezieren.Van C. kreeg ik een aantal bladzijden uit een leerboek voor de huishoudschool uit de jaren '60 toegestuurd. Ik lees E. een aantal adviezen ten aanzien van intieme betrekkingen voor. Ik kan er nu er smakelijk om lachen, maar als ik ermee had moeten leven zou het lachen me wel zijn vergaan. Voor E. ligt dat natuurlijk anders. "Dat waren nog eens tijden", verzucht hij.

Ik heb de bewuste fragmenten even uitgeknipt: lees en huiver.

En onder het kopje Als uw echtgenoot de paring oppert worden de volgende verstandige adviezen gegeven.

En wat te doen bij ongebruikelijke verzoeken op intiem gebied?

Stromende gedachten

"Waar denk je aan?" Het is een vraag die E. regelmatig aan me stelt. Hij weet namelijk dat ik altijd wel ergens aan denk. Mijn gedachten staan nooit stil. Ik denk na over de meest uiteenlopende dingen. Tegenwoordig heeft het vaak met de brand en ons nieuwe huis te maken. Soms ook met het werk. Ik vind die constante gedachtestroom prettig. Een enkele keer ontaardt het in malen, maar doorgaans dwalen mijn gedachten onbevangen. 

Eerder stelde ik dezelfde vraag ook vaak aan E. "Waar denk je aan?", waarop E. dan antwoordde "Nergens aan." Eerst dacht ik dat E. me gewoon niet wilde vertellen waar hij aan dacht. Later leerde en las ik dat dat typisch mannelijk is. Mannen hebben de gave om nergens aan te denken, die kunnen gewoon zijn. Dus nu stel ik de vraag minder vaak.

Vanmorgen ben ik bezig in onze wasserette. E. ligt nog in bed. Onze wasserette is door gordijnen gescheiden van onze slaapkamer. Tussen de kieren door zie ik E. liggen. En dan zie ik het duidelijk aan hem: hij ligt niet gewoon te liggen, hij denkt aan iets. Als ik hem ernaar vraag bevestigt hij dat. "Dat heb ik nou ook altijd", zeg ik tegen E. "Wat een hel", zegt E, die gehecht is aan zijn gedachteloze staat. 't Is maar wat je gewend bent. Mij bevalt het doorgaans prima.

Het is niet best met mij

Ik hang regelmatig rond op facebook. En zonder dat je er erg in hebt, wordt je aandacht toch getrokken door de reclame die langszij geplaatst wordt. Die advertenties zijn gepersonaliseerd, dus speciaal voor mij geselecteerd. Wat ik er uit leer? Het is niet best met mij: ik ben een te dikke eenzame vrouw op leeftijd. Er komen behalve datingsites namelijk vooral ook allerlei tips en tricks voorbij om er op mijn 'hoge' leeftijd nog goed uit te zien.

Allereerst zie ik deze toch wel belachelijke foto met daarbij de volgende tekst. Aan de fouten te zien is het rechtstreeks vertaald met een vertaalmachine.

1 regel om een platte buik
Volg deze eenvoudige dieettips en verliezen 4 kg lichaamsvet per week

Ik twijfel er niet aan dat je gegarandeerd een platte buik krijgt als je regelmatig dit soort oefeningen doet. En kom maar weer eens uit de knoop als je een tijdje zo zit. Dat gaat zomaar niet natuurlijk. Geen wonder dat je dan 4 kg per week afvalt. Jammer genoeg ben ik niet op dit soort stunts gebouwd. Anders had dit me heel aantrekkelijk geleken.


Onder deze foto staat een advertentie tegen rimpels.

Rimpels?
Hoogwaardige ANTI-AGING creme. De absolute doorbraak. Nu 35% KORTING.

Ik klik nog een aantal keren om de pagina te verversen. Even kijken of er een lijn in zit. En ja hoor: weer eentje met een kromme tekst.

De huidartsen haten-haar vrouw met rimpels
Volg deze merkwaardige truc en verwijder gratis de rimpels van 25 jaar.

Dit maakt natuurlijk wel nieuwsgierig: deze merkwaardige truc?

En dan deze (looks zijn duidelijk belangrijker dan taalvaardigheid):

Moeder 40 lijk 30
Moeder ontdekt simpele rimpel truc wat cosmetische artsen woedend maakt.  

Het oogt als een behoorlijk smerige truc. Ik word niet echt verleid om door te klikken.

Anti veroudering truc
Leer hoe TV-beroemdheden er 18 jaar jonger uitzien.


Errug!

Dan toch liever dit.






En dan de klapper. In het Gronings is er een heel toepasselijk gezegde: Doar vaalt gain zaalf meer aan te strieken. (Niets helpt meer).  As der din toch gain zaalf meer aan te strieken vaalt, dan...dit is de advertentie onderaan de pagina:

Is uw uitvaart op orde?
Kies voor een lage premie. Kies voor DELA. Bereken hier uw premie.

Grensverleggende communicatie

Ik ben een groot liefhebber van social media en moderne communicatiemogelijkheden. Ik probeer alles wat op mijn pad komt. Niet alles is een even groot succes. Net als veel mensen vind ik Whatsapp ideaal. Ik whatsapp intensief met de oudste. En ook boezemvriendin en ik whatsappen er lustig op los.

Al dat werken met social media maakt dat grenzen verschuiven. Je deelt snel en gemakkelijk iets. De vorm van het medium verandert ook de inhoud van de communicatie. Een tijd geleden las ik een personeelsblad uit het begin van mijn carrière. Eindeloze interviews hadden we destijds. Dat moet nu allemaal veel korter. En het gaat nog korter worden. Vervolgens komt natuurlijk onherroepelijk de roep om verdieping en dan wordt het weer trendy om het the old fashioned way te doen, maar dan net een beetje anders.

Grenzen verschuiven niet alleen, ze vervagen ook. Zo vond ik een aantal jaren geleden het gebruik van emoticons infantiel. Ik vond het iets voor pubers, maar zeker niet voor een rijpe en verstandige vrouw zoals ik. Een smiley of een knipogende smiley plaatsen? Geen haar op mijn hoofd! Maar die barrière heb ik doorbroken. Zeker met het whatsappen vliegen de smileys, de opgestoken duimen en allerlei andere symbolen over het scherm van mijn iphone. De oudste stuur ik wel eens louter iconische berichten. Toegegeven: dat is meestal vrij flauw, maar ik geniet er erg van.

De tik van een zachtaardige man

Met verwondering lees ik over de breuk tussen Rafaël en Sylvie van der Vaart. Er is een einde aan het sprookje gekomen. Een scheiding is altijd een groot persoonlijk drama, maar in dit geval lijkt het ook nog eens wereldnieuws. En niet alleen in de bladen en kranten waar je dat verwacht. Mijn moeder is nog altijd niet over de breuk tussen Jan en Yolanthe heen. Niet om Jan en Yolanthe, maar vanwege het feit dat onze minister-president destijds, Jan Peter Balkenende, zich hierover uitsprak. Alsof het een zaak van landsbelang was!

De manier waarop er over de breuk wordt geschreven is een nadere beschouwing waard. Wat is er namelijk gebeurd? Op het nieuwjaarsfeestje dat Sylvie en Rafaël -of Raf, zoals Sylvie hem ook wel liefkozend noemde- gaven, liep het dusdanig uit de hand dat Rafaël Sylvie een tik verkocht. Inderdaad, terwijl hun vrienden aanwezig waren. Het was geen klein corrigerend tikje, want Sylvie ging neer. Daar is misschien niet heel veel voor nodig, maar het moet toch wel een tik zijn geweest. Dat valt op geen enkele manier goed te praten zou je zeggen. Toch gebeurt dat. De sympathie lijkt naar Rafaël te gaan. Overal lees je dat 'de zachtaardige Rafaël' of 'de evenwichtige Rafaël', Sylvie een tik heeft gegeven. Dus tussen de regels door staat er eigenlijk: je moet die buitengewoon aardige vent wel heel erg tergen, wil je een tik krijgen. En dat is natuurlijk belachelijk. Wat ook opmerkelijk is, dat is dat Sylvie overal laat weten dat ze het hem allang heeft vergeven. Waarom? Voor haar zoon? Dat lijkt me toch niet. Het is onvergeeflijk als een man een tik uitdeelt. Die boodschap zou ze haar zoon moeten geven. En direct daarop: ik laat me niet slaan- onder geen enkel beding. Een hele spontane tik retour tussen de mooie bruine ogen van Raf, zou wat mij betreft een goede spontane eerste reactie zijn geweest.

Hoe kan het dat de tik van Rafaël wordt vergoelijkt? Wat gebeurt hier? Ik heb geen speciale sympathie voor Sylvie, maar het lijkt me duidelijk dat dat niet deugt. Je slaat je vrouw niet. Daar is geen excuus voor. Nooit.

Commando gaan

of niet

Eergisteren kochten we een nieuwe rok voor de oudste. En bij zo'n rok schaf je dan natuurlijk ook een paar panty's aan. Voor haar is een rok geen dagelijkse dracht en panty's al helemaal niet. Het aantrekken van de panty's was dan ook een fikse uitdaging die aan de rest van ons gezin niet ongemerkt is voorbijgegaan. Dat kan ik alleen maar onderschrijven: voor mij is het aantrekken van een panty ook altijd een worsteling, maar ik draag dat altijd in stilte. Dat krijg je als je benen hebt die net iets langer en net iets dikker dan gemiddeld zijn. Het is een fatale combinatie.

Maar goed, zo'n panty is voor haar dus geen alledaagse dracht. Tijdens het aantrekken was het haar niet opgevallen, maar als ze later op de dag van het toilet terugkomt zegt ze: "Er zit ook een kruisje in mijn panty." We zitten in het groter gezelschap van mijn familie, waar maar weinig zaken onbesproken blijven. De ontdekking van het kruisje is een prima gespreksonderwerp. Voor de meer geroutineerde pantydragers onder ons is de aanwezigheid van een kruisje in de panty helemaal geen verrassing. De opmerking die er op volgt is dat wel. "Dat is natuurlijk voor als je commando wilt gaan.", zegt ze. We kijken haar allemaal vragend aan, want deze militaire term is ons onbekend. "Dat is als je geen ondergoed draagt natuurlijk", zegt ze. Vervolgens ontspint zich een discussie over de functie van het kruisje in een panty, waarbij de oudste toch echt denkt dat het katoenen kruisje bedoeld is voor commando gaan, waarbij ik  de relatie tussen het kruisje en de anatomie van de vrouw nog even uit de doeken doe, mijn zus haar visie op het kruisje ventileert en mijn nicht pleit voor een legging. En dat allemaal tegelijk en door elkaar. Zo doen wij dat.

Vandaag gaan we weer 'op net', dus weer in de panty. Nog maar even kijken of we gewoon of  commando gaan. 

Mannen in de aanbieding

Ik luister graag muziek via spotify. "Ik krijg steeds vrijgezelle mannen van mijn leeftijd aangeboden op spotify", zeg ik tegen E. "Dat komt omdat je op facebook zit", zegt E. "Dan weten ze alles van je." Nou ja, niet alles, want E. wil niets met facebook te maken hebben. Dus heb ik op zijn verzoek niet vermeld dat ik met hem ben. Ook al heb ik wel stiekem een fotootje van hem tussen mijn favorieten gemoffeld. Liefst zou ik natuurlijk een heel album van hem op facebook zetten. Maar goed, ik respecteer zijn wensen- tot op zekere hoogte.

En nou net omdat ik E. niet vermeld heb als mijn langjarige en zeer gewaardeerde partner, krijg ik al die mannen aangeboden. Of bieden mannen zich aan, want in de cyberspace ben ik een ongebonden vrouw. Ik kreeg al eerder internationale aanbiedingen van mannen die me rechtstreeks benaderen op facebook. Puur op basis van mijn fotootje weten ze namelijk dat ik reuzecharmant en echt relatiemateriaal ben. Maar dat zijn mannen die facebook gebruiken om te daten.

De mannen die op spotify voorbij komen hebben zich ingeschreven bij Lexa.nl. Het is reclame. En het blijft maar doorgaan. Ik moet mijn uiterste best doen om er niet even op te klikken, gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik hou me in, want als ik klik, dan zijn de rapen natuurlijk helemaal gaar. Dan zouden de gewillige vrijgezellen uit de omgeving me om de oren vliegen. "Neem nou Diederik bijvoorbeeld", zeg ik tegen E. "Die lijkt op George Clooney." Alleen heeft Diederik, anders dan George, een getrimd baardje. Niet echt mijn ding. En hij heeft ook wel een obsceen dichte haarinplant. Zou dat wel echt zijn? Heeft een echte kerel in mijn leeftijdscategorie niet een licht wijkende haargrens? Het is duidelijk dat E. voor mij de norm is. Dan is er verder Robert. Die lijkt me veel jonger en bovendien een beetje angstig. Hij kijkt als een in het licht gevangen konijn in de camera. Er is niets voor mij bij. Maar goed, dat hoeft ook niet, want ook al vind je er op facebook geen directe sporen van, in real life ben ik geen ongebonden vrouw.

Wat ik luister op spotify? Dit is nu mijn favoriet: Passenger, Let her go.

  

Gemaakt voor een jurk

Inzicht komt met de jaren en gelukkig zijn de jaren me gegund om tot dit inzicht te komen: ik was helemaal van het padje af qua kleding. Mijn lichaam heeft namelijk de vorm van een cello of van een acht, lees ik in alle beschikbare vakliteratuur (Trinny en Susannah en de figuurwijzer van de Miss Etam). Dat betekent zoveel als: een rondborstige vrouw met taille en een dikke kont. In andere vakliteratuur (KNIP) wordt ook wel gesproken over een echt vrouwelijk figuur. En wat past beter bij een echt vrouwelijk figuur dan echt vrouwelijke kleding? Jurken dus! Daar ben ik voor gemaakt, daar is mijn lichaam op gebouwd.

Eenmaal tot dit inzicht gekomen doen de eerste problemen zich voor: ik ben namelijk een behoorlijk grote cello, een flink uit de kluiten gewassen 8, zo'n 15 cm groter dan de standaardlengte voor confectiekleding voor vrouwen. Confectiejurken zien er op mijn lichaam dus al snel een beetje uitgegroeid uit. Nou kan ik -geheel in de familietraditie- natuurlijk zelf naaien. Dus waarom zou ik me van mijn voornemen laten afhouden omdat ik toevallig 15 centimeter groter ben? Want eigenlijk is dat natuurlijk fantastisch: 15 centimeter meer vrouwelijk figuur en 15 centimeter meer jurk!

Maandag schafte ik me een riante lap cyclaamkleurige stof aan, want waarom zou ik mijn echte vrouwenlichaam verstoppen in schutkleuren? Als de eerste stap is gezet, zijn er nog een aantal kleine obstakels te overwinnen: ik moet een tornmesje, rijggaren en knopspelden aanschaffen. Een stofschaar heb ik; die was al aangeschaft voor de gordijnen. Spelden kreeg ik van mijn zus, maar dat waren er zonder knop. Voor haar kan dat, maar met mijn wanordelijke natuur is dat niet aan te raden als je weet dat spelden zonder knop door je lichaam gaan wandelen als je ze in je voet krijgt.

Vandaag haalde ik rijggaren en knopspelden voor mijn cyclaamkleurige jurk. Van mijn moeder leende ik de naaimachine en nu kan het los gaan! De eerste van mijn collectie jurken is aanstaande.

Het begin is er

Na vier maanden wachten is het nu eindelijke zover: de eerste activiteiten voor de wederopbouw zijn gestart. Vanmorgen hebben E. en ik bouwoverleg bij de aannemer. We willen een aantal zaken veranderen en het is goed om dat tijdig aan te geven. Zo willen we bijvoorbeeld twee deuren schrappen uit de keuken om meer ruimte over te houden voor een keuken naar onze smaak. En een het ronde gietijzeren raampje dat uit de gesloopte schuur is gekomen, willen we op die plek inmetselen. In eerste instantie wilde ik er zelfs drie inmetselen, maar daar was volgens E. helemaal geen ruimte voor. En E. heeft natuurlijk gelijk. (Hoe irritant is dat!)

Onze veranderwensen kunnen allemaal mee worden genomen. Na het bouwoverleg rijden we langs ons perceel. Maandenlang gebeurde er niets, waren we in afwachting van de gemeente, maar nu is het dan zover. Het perceel wordt bouwrijp gemaakt. En het ziet er direct al anders uit. Ik ben opgetogen!

De Man Rijdt

Emancipatie is mooi, maar je moet het niet overdrijven en alles ter discussie stellen. Het is ook wel fijn om op sommige punten een vaste taakverdeling te hebben. Dat bespaart je een hoop overleg en geouwehoer. Zo zeg ik altijd als E. en ik samen in de auto stappen: De Man Rijdt. Ik rij doorgaans in onze auto, die ik ook heel graag 'mijn auto' noem. Maar als we samen rijden, dan Rijdt De Man. Ik zit er dan graag een beetje naast te kijken. E. zit er ook graag naast te kijken. Om discussies te voorkomen zeg ik dan dus altijd: De Man Rijdt. Tenzij De Man gedronken heeft natuurlijk, want dan rijdt de vrouw.

Toen E. en ik nog in de stad woonden, knipte ik de heg voor ons huis altijd. E. had en heeft niet veel oog voor dat soort zaken. De oude buurman boven ons vond dat maar een rare zaak, zo vertelde hij eens aan mijn vader. Zijn visie was: De Man Knipt De Heg. En bij ons deed de vrouw dat. Gelukkig maar, want ooit knipte E. de heg bij ons oude huis grondig en met groot materiaal: het leek net alsof er een vrachtwagen achteruit ingeparkeerd had. Toen wist ik weer waarom de man bij ons de heg nooit knipt.

Deze twee voorbeelden maken al duidelijk dat onze taakverdeling niet per definitie traditioneel is. Ook niet alles is vast verdeeld, maar wel een aantal zaken. Vuilnis buiten zetten? De Man. Wassen en strijken? De vrouw. Schoonmaken? De man neemt het gemotoriseerde deel voor zijn rekening (stofzuigen) en de vrouw het handmatige deel (poetsen en dweilen). Het koken is een onderhandelingspunt bij ons: dan weer kookt de man en dan weer de vrouw.

Verbouwd

Vorige week zag ik op enig moment het programma van Hanneke Groenteman voorbij komen. Het is dat programma waar een bekende Nederlander door drie kunstenaars wordt geschilderd- en dan mag de bekende Nederlander er eentje uitkiezen. Leuk programma, maar daar gaat het me nu even niet om. Het gaat om Hanneke Groenteman. Of nog preciezer: de metamorfose die Hanneke Groenteman heeft ondergaan. Ik vond Hanneke Groenteman altijd een mooie vrouw. Maar daar dacht Hanneke zelf anders over: ze vond zichzelf haar hele leven al te dik. En daar leed ze onder. Dus nam ze een maagbandje. En toen kon Hanneke niet meer doorzakken bij Jamin. Nu is ze een schim van zichzelf, maar ze is er zelf gelukkiger mee. En dat is mooi natuurlijk, daar gaat het om. Persoonlijk vind ik niet dat Hanneke er mooier van is geworden, maar het blijft een leuke vrouw.

Een aantal weken geleden kwam ik al surfend op het internet terecht bij Jennifer Grey, oftewel Baby uit Dirty Dancing. Ik zocht een filmpje bij een stukje dat ik schreef. En toevalligerwijs was daar ook een filmpje van Jennifer Grey anno nu. Ik kijken en kijken, maar ik herkende Baby er helemaal niet meer van! Aan de stem herkende ik haar nog een beetje, maar haar uiterlijk was onherkenbaar. Er was maar een mogelijke verklaring: Baby heeft zich laten verbouwen. En na enig speurwerk kwam ik erachter: ze heeft een nosejob laten doen! Vrij dramatisch zelfs, want door haar nosejob heeft Jennifer zich van haar meest karakteristieke gelaatstrek ontdaan. Ze is een 13-in-een-dozijn-vrouw geworden. Dat heeft grote gevolgen voor haar carrière gehad.

In beide gevallen was ik geschokt. Niet dat ik op zich tegen plastische chirurgie ben, maar meer door wat erachter zit: dat naar mijn idee mooie karakteristieke vrouwen zo ontevreden met zichzelf zijn dat ze zulke drastische maatregelen nemen. Hoe kan zoiets?

Van olympische klasse

"Als telefoneren een olympische sport was, dan zou niemand een schijn van kans op goud hebben", aldus mijn vader. "Dan zou jullie moeder keer op keer in de prijzen vallen." Nou is telefoneren een duosport; je hebt er namelijk altijd twee personen voor nodig. En ik ben zonder enige twijfel de andere helft van het olympische duo. Deze week hadden we onze sport nog niet beoefend, maar vanavond leek me een uitermate geschikte avond: het Nederlands elftal speelde. En omdat ik vrouw ben, kan ik voetballen kijken prima combineren met telefoneren. Mijn moeder is ook vrouw en voor haar geldt hetzelfde: we zijn niet voor niets van olympische klasse. Af en toe vallen we even stil als het spannend wordt, maar we pakken zonder haperen de draad zo weer op.

In de 67e minuut van de wedstrijd zegt E. als het iets langer stilvalt: "Je gaat nu toch zeker niet inzakken. Jullie hebben de hele wedstrijd nu zitten te telefoneren, ik ga ervan uit dat je 'm volmaakt." Helemaal is dat niet gelukt: na 87 minuten hebben we het gesprek afgebroken. Maar wij hebben dan ook na 45 minuten geen rust gehad; we zijn gewoon doorgegaan. Dus per saldo hebben we zeker twee helften volgemaakt. Na 87 speelminuten zijn we gestopt. Niet omdat we uitgepraat waren, maar omdat we weten wanneer het genoeg is geweest.

En we noemen hem Törf!

Ooit zette ik onze toen nog prille relatie op het spel door E. een paar hondensloffen te geven. Achteraf bleken het ook nog beren in plaats van honden te zijn. Maar dat mocht de pret (bij mij) niet drukken. Ik heb complete eenakters opgevoerd. Dan zwaaide ik bijvoorbeeld met mijn voeten (met sloffen) op de bank en dan zei ik: "Nee jongens, dat mag niet, dat vindt de baas niet goed - niet op de bank". Meestal zat E. op zo'n moment onverstoorbaar de krant te lezen en zijn uiterste best te doen om mij te negeren. Dat stimuleerde mij natuurlijk alleen maar om er nog een schepje bovenop te doen door bijvoorbeeld mijn voet tegen E. op te werpen onder de begeleidende tekst: "Niet tegen de baas opspringen". Hilarisch vond ik het zelf. E. vond het vooral erg irritant.

Hij is altijd wars geweest van subtiele en minder subtiele hints van mijn kant om ons gezin uit te breiden met een hond. Na de brand zag ik mijn kans schoon: een hondje voor de troost, dat was toch wel het minste. De kinderen en ik zagen het al helemaal voor ons: we zouden 'm Törf gaan noemen indachtig de geschiedenis van mijn voorouders (turfschippers) en de streek waarin we wonen. En hoe zou E. na dag in dag uit te zijn omringd door Ylva, de liefste hond die je je maar kunt voorstellen, niet om kunnen zijn? Maar E. is E. gebleven, dus geen hond. 

Törf onder onze provisorische kapstok

Gisteren liep ik met onze dochters door de kringloopwinkel en daar zie ik 'm. Een massief hondje voor de troost, voor ons het hoogst haalbare. We besluiten het hondje mee te nemen. Hij weegt er flink in. Er zijn massa's levende hondjes die dat gewicht niet halen. Dat vinden ze ook bij de kassa van de kringloop. Als een van de dames de hond uit de mand tilt zegt ze weinig respectvol: "Och het is die hooooond." Voor ons mag dat de pret niet drukken. Wij hebben onze Törf gevonden, net echt.

Make uploze maandag

Vandaag was het make uploze maandag. Ik wist het niet, maar ook al had ik het geweten, dan had ik er niet aan meegedaan. Afgelopen vrijdag ben ik namelijk 51 geworden en dan kun je alle hulp die je kunt krijgen gebruiken. Hoe je het ook wendt of keert, er komt op den duur toch onderhoud op. Ik ben geen grootverbruiker van make up, maar alle kleine beetjes helpen. En het ziet er toch een stuk vrolijker uit met een lippenstiftje erop en een lijntje rond de ogen.

Wat blijkt? 32% van de Nederlandse vrouwen durft niet zonder make up de straat op. Zo gek is het bij mij niet. Ik ga ook zonder make up de deur wel uit. Tijdens vakanties gebruik ik het amper of niet. Maar onze kapper typeert me dan ook als het 'natuurlijke type'.  Dat is een geflatteerde omschrijving van 'het luie type'. Ik wil er niet teveel werk van hebben. En het moet niet dichtgeplakt of aangekoekt aanvoelen. Dus voor mij geen dichtgeplamuurde poriën, maar een luchtige poederkwast erover. Geen haarlak of mousse in mijn haar en geen gelakte vingernagels. Dat vind ik allemaal benauwd aanvoelen.

Toch doe ik niet mee aan make uploze maandag. Waarom niet? De Telegraaf heeft vrouwen opgeroepen hieraan mee te doen. En een oproep van De Telegraaf negeer ik graag. Ook ben ik allergisch voor het gebruik van 'we' in een dergelijke oproep. Waarom? Omdat we het helemaal niet nodig hebben. Toch..? Omdat we het helemaal niet nodig hebben? Ik toevallig wel.