1, 2, 3, 4 touch

Laatst zag ik op instagram een filmpje voorbijkomen van de One touch-methode. Het is een manier om je huis efficiënt opgeruimd te houden. Toen de kinderen nog in huis woonden, was een opgeruimd huis mijn voornaamste drijfveer. Toen werd ik al eens gegrepen door Clean as you go, wat eigenlijk gewoon neerkomt op de rommel achter je kont opruimen. Nu E. en ik alleen in huis wonen, is dat minder het geval. Ik ben nu nog de enige die rommel maakt. En dat is ook redelijk snel weer opgeruimd. Het zoeken naar dingen die ik her en der neerleg, tel ik dan niet mee. Nu vind ik het vooral belangrijk dat ik er niet teveel tijd aan besteed. Dus alles wat efficiënter kan, levert tijd op voor dingen die ik liever doe. 

2 Touches

Het idee van One touch is dat je alles maar één keer aanraakt. Dus de jas direct op de kapstok, gebruikte borden of kopjes niet eerst op het aanrecht, maar direct in de vaatwasser, een uitgelezen boek direct in de kast of de bibliotheektas, de tas direct in de tassenmand en gekochte spullen direct daar waar ze horen. Het klinkt simpel maar voor mij is dit heel erg moeilijk. Twee touches lijkt voor mij het minimum. En soms heb ik wel vier touches te pakken. Vanmorgen betrap ik me er weer op dat ik mijn jasje over een stoel hang. Die hoort direct op de kapstok! Ik ben verder goed bezig met een uitgelezen boek en ook de boodschappen worden direct opgeruimd. 

Intermenselijke touches

Overigens geldt het niet voor intermenselijke touches. Ik zag vanmorgen een filmpje voorbij komen dat ik al eerder zag. Daarin staat dat mensen die elkaar een aantal keren per dag 22 seconden lang omhelzen of meer dan 6 seconden lang kussen, veel ouder worden dan anderen. Door de aanraking komt oxytocine vrij. Dat vermindert stress en dat maakt dat je langer leeft. Uiteraard is dit ook een principe dat ik van harte omhels. E. en ik wisselen beslist geen gehaaste kussen meer uit.  

Win-win 

Als ik dit zo doorzet, dan koers ik rechtstreeks af op een win-win-situatie. Ik hou meer tijd over door de one touch, dat kan ik dan weer besteden aan omhelzingen van 22 seconden of de minimaal 6 seconden kus. Door dat te doen leef ik langer en heb ik dus ook weer meer tijd. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

In de gordel

Zo nu en dan heb ik last van de rug. Een klein aangeboren mankementje. Maar vaak gaat het lange tijd goed. En dan denk ik altijd dat het over is. Dat ik er nooit meer last van zal hebben. Het is nu weer even mis. Dus masseer ik triggerpoints, ik doe braaf oefeningen en ik wissel zitten en staan af met liggen. Warmte helpt om te ontspannen. Dus gebruik ik pittenzakken die ik dan bij mijn broek instop. Maar dat is eigenlijk alleen te doen in en om huis. Ze zijn snel afgekoeld en de bult op mijn achterwerk roept natuurlijk vragen op.

Warmte  

Mijn dochters denken altijd actief met mij mee. Hoe kan het beter? Hoe helpen we haar zo snel mogelijk weer op de been? De jongste doneert haar elektrische deken. Daar kan ik dan op de bank op liggen. Zo treft de oudste mij dinsdag rond de avond aan. De warmte doet mijn rug goed, maar verder krijg ik het er Spaans benauwd van. 'Misschien moet je zo'n gordel nemen', zegt ze. Ooit nam ik er eentje voor mijn schoonvader mee. Die bedekte de hele rug en schouders - zijn pijnpunt. Je moest 'm rond de hals dichtdoen. "Niet prettig om dat rond de nek te hebben" zeg ik. "Dan neem je eentje voor om je middel", zegt ze. Even googelen leert ons dat de Lidl zo'n gordel in de aanbieding heeft. "Ideaal", zegt ze. "Als je dan aan het werk bent en je moet zitten, dan doe je die gordel gewoon even om." Ik zie het voor me. Lange bloes erover en geen haan die er naar kraait. Het spreekt me aan. Het is mogelijk. Dat geeft de doorslag: de koop wordt gesloten. 

Een lichtpuntje

En nu lig ik dus op de bank met de gordel om. Er is een behoorlijk loopsnoer bij, dus je kunt aangelijnd ook nog best een stukje lopen. Al met al drukt het me wel met mijn neus op mijn eigen kneuzerigheid. Maar ik zie toch nog een lichtpuntje: de gordel kruipt op naar de taille. Die heb ik dus nog.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De kunst van het waken

Ik ben een waker. Altijd al geweest. Ik beheers de kunst van het waken tot in de puntjes. Al toen ik als baby nog bij mijn ouders op de kamer sliep. Mijn moeder vertelt graag over hoe mijn vader en zij de tijgersluipgang tot in de perfectie beheersten. Alles om te voorkomen dat ik uit mijn lichte slaap zou ontwaken. Nog voordat ik naar de kleuterschool ging, stond ik al op als mijn vader midden in de nacht op pad ging. Hij was kolenboer en vertrok vroeg om wagons te lossen. Ik mocht dan mee als ik in de vrachtauto bleef zitten. 

Het bevalt goed 

Toen onze kinderen opgroeiden kwam het goed uit dat ik niet zoveel slaap nodig heb en snel wakker ben. En toen ons huis ruim tien jaar geleden afbrandde, kwam het bijzonder goed uit. Ook toen werd ik op tijd wakker. Drie minuten later en het was te laat geweest, volgens de brandweer. Tot nu toe bevalt het dus goed. Doordat ik minder slaap, haal ik meer uit de dag. 

Mijn lichaam weet het

Vanmorgen zit ik om kwart over vijf al in de woonkamer. Waar ik eerder nog 6 uur kon slapen, ontwikkelt zich er nu een trend richting (een kleine) 5 uur. De laatste tijd word ik stipt om 5:05 uur wakker. Dat zou best een uur later mogen. Dus meestal blijf ik nog even liggen, maar slapen doe ik dan niet meer. Rond een uur of zes, kwart over zes, sta ik op. Zo ook vanmorgen. Alleen werd ik nu om 4:05 uur wakker. Daar kwam ik pas achter toen ik klaar voor de werkdag naar beneden ging. Ik ben namelijk vergeten om de wekker te verzetten. Maar mijn lichaam is niet vergeten om op hetzelfde tijdstip wakker te worden. Daar kan ik de klok op gelijk zetten. De wekker heb ik eigenlijk niet nodig. Ik kan maar een conclusie trekken: mijn lichaam is een meedogenloze machine.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Bodytalk

Ik denk met verlangen terug aan de tijd dat zweten voor mij een onbekend fenomeen was. Ook al was dat misschien minder gezond. Zweten helpt je immers je warmte kwijt te raken. Ooit liep ik een zonnesteek op. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik de warmte niet goed kwijt kon. Maar ik zweette niet. Ik breide mohair truien en schapenwollen truien. En ik droeg ze! Maar ik zweette niet. Tegenwoordig hoef ik midden in de winter maar naar een bolletje mohair te kijken of het zweet breekt me uit.

Het ligt aan jou

Het is zeer onaangenaam. Ik heb een goede deodorant, dus het ruikt niet echt, maar het is nat. Bovendien lijkt het zich te concentreren in mijn nek, onder mijn ogen, op mijn bovenlip. 'Jezus wat is het weer smoezeg*', zeg ik regelmatig. Gisteren nog. Ik vraag aan collega D.: 'Is het hier nou zo warm of ligt dat aan mij?' 'In dit geval ligt het aan jou', zegt ze. Dat is hoe wij op het werk met elkaar omgaan: we winden er geen doekjes om. En dat is fijn.

In de nek gegrepen

Dus onderhand vraag ik me af of het ook maar iets met het weer te maken heeft. Ik ben vrij gemakkelijk door de premenopauze, de menopauze en de postmenopauze heen gerold. Maar hoogstwaarschijnlijk word ik nu nog even in de nek gegrepen door de postpostpostpostmenopauze met zweetaanvallen. Wat een ergernis.

Op een gegeven moment gaat het over. Dan kom je op een leeftijd dat je altijd koud bent. Dan kan de verwarming flink omhoog en dan kunnen de mohairtruien weer op de pennen. Ik hoop dat ik dat nog mag meemaken.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

*smoezeg is Gronings voor benauwd, klam weer. 

Als een te nauwe broek

met bril

Sinds zaterdag krijg je mij met bril. Ik hing er al een poosje tegenaan. Lange tijd hoefde ik voor veraf geen bril. Maar sinds een week of vier deed ik 's avonds een greep uit mijn royale collectie leesbrillen om tv te kijken. Zonder leesbril kon ik al een poosje niks. Dus tijd om naar de opticien te gaan.  

Arendsogen

Daar werd mijn vermoeden bevestigd: ook veraf heb ik nu +1. Voor het lezen een +3 en ergens ertussenin een +2. Zoals altijd lees ik de borden met veel gemak. "Je hebt echt een uitzonderlijke gezichtsscherpte", zegt de opticien. Mijn gezichtsscherpte is maar liefst 170% waar 100 % al prima is. "Je ziet bijzonder veel details", aldus de opticien. Ik heb dus arendsogen. Ik was uitstekend geschikt geweest om jager te worden. Dan had ik mijn buit ver voor andere jagers al zien bewegen. En ik zou vervolgens heel precies kunnen mikken - ervan uitgaand dat mijn hand-oog-coördinatie ook uitstekend is.

Droogdragen

Maar goed, zonder bril ook geen arendsogen. "Het liefst heb ik 1 bril voor alles", zeg ik tegen de opticien. Ik zie er wel een beetje tegenop. Maar als ik monturen mag kiezen krijg ik de smaak te pakken. Ik neem 2 mee naar huis en na een tijdje droogdragen, heb ik een sterke voorkeur voor de lichte bril. De volgende dag laat ik weten wat mijn keuze is. En zaterdag kon ik 'm halen. "Het is wel even wennen", zegt de opticien. "Je moet je focuspunt even vinden." 

Met bril 

Maandag heb ik 'm voor het eerst op naar het werk. Ik hou 'm de hele dag op. Dat meld ik trots als ik thuiskom. Het voelt aan als een prestatie, want ik voel me de hele dag Jannie met bril. Zodra ik thuis ben doe ik 'm af. Alsof het een te strakke broek is. Ook vandaag hou ik 'm de hele werkdag op. Op een klein incidentje na. Als collega D. mijn kantoor binnenkomt, zet ik gewoontegetrouw mijn bril af. Alsof het een leesbril is. En vanavond loop ik een rondje. Zonder bril. Lekker is dat toch. Maar ik ga er vast aan wennen.

Foodbaby

om te koesteren.

Internet is een bron van informatie. Op bijna iedere vraag is er wel een antwoord. Voor ieder probleem is er een oplossing binnen handbereik. Gisteren weigerde de wasmachine van mijn ouders. Even googelen wees uit dat mijn moeder de wasmachine onbewust op het kinderslot had gezet. Het probleem was gemakkelijk te verhelpen. Vorige week gaf mijn droger een E60-storing aan. Probleem met het warmte-element. En vanmorgen zit ik luidruchtig spijs te verteren op de bank.Wat zou dat toch kunnen zijn?

Teveel of te weinig

Zoals altijd als het over voeding gaat is het niet zo duidelijk.  Je kunt te veel zuivelproducten eten, maar ook te weinig. Te veel of te weinig vezels. Te veel koolsoorten (mijn korte samenvatting van de uitgebreide uiteenzetting). En het is natuurlijk nooit goed om veel suikers of koolhydraten te eten. Dus die kunnen altijd de boosdoener zijn.

Om te koesteren

Hier schiet ik dus niet veel mee op. Het buikconcert houdt onverminderd aan. Maar in mijn zoektocht naar maag- en darmgerommel heb ik wel weer een fantastische nieuwe term geleerd: foodbaby. Ik neem 'm acuut op in mijn vocabulaire. Een foodbaby is niet meer of minder dan een opgeblazen gevoel. Maar het klinkt veel beter vind ik. En het geeft een volstrekt andere lichaamsbeleving. Een opgeblazen buik, een dikke pens? Dat is niet iets waar je blij mee bent. Maar een foodbaby? Die koester je. Heerlijk. 

In de analyse

Boomerang card van Emilegraphics

"Mijn moeder vindt dat u bijzonder goed gebouwd bent." We zitten aan tafel en verschillende anekdotes komen voorbij. Niet zelden speelt de jongste daarin de hoofdrol. Dit is er een van. Een van de meesters op de basisschool was inderdaad bijzonder goed gebouwd. En ook al ben ik dan getrouwd met een man die dat ook is, ik heb mijn ogen niet in mijn zak. Ik ventileer mijn observaties snel en gemakkelijk en zo kwam dit natuurlijk ook voorbij. De meester in kwestie was een van de eersten die erover hoorde. Onze jongste vertelde het hem namelijk openhartig.

We lachen er nu smakelijk om en ook toen heb ik er smakelijk om gelachen. Het voelde voor mij niet ongemakkelijk. Ik ben nou eenmaal niet snel gegeneerd. Onze oudste weet wel waarom. "Dat komt omdat jij het niet belangrijk vindt dat mensen je leuk vinden. Je hebt er geen behoefte aan om bij een groep te horen. En gêne en schaamte worden veroorzaakt door de angst om buiten de groep te vallen. Die angst heb jij niet. Dus daarom schaam jij je ook niet. Dat interesseert je gewoon niks. Jij hebt gewoon genoeg aan jezelf, ondanks het feit dat je het ook wel gezellig vindt met anderen." Ik denk erover na. Zelf weet ze het zeker. "Het is gewoon zo. Ik heb gelijk. Dat weet je zelf ook wel." En daarmee is het klaar. De analyse is afgerond.

Wrijving

Het is niet anders. Ik zal het ermee moeten doen: bij mij is er altijd sprake van wrijving. Vooral bij de bovenbenen. Zo ben ik nu eenmaal gebouwd. Mijn hele familie bestaat uit grote vrouwen die bekend zijn met het fenomeen wrijving. Zo is het en zo is het altijd geweest.

Een angstig moment

Ik herinner me nog een van de meest angstige momenten in mijn leven. Dat was toen mijn moeder zoveel was afgevallen dat je tussen haar benen door kon kijken. Ik kwam aanfietsen, mijn moeder stond buiten en toen zag ik de kerktoren tussen haar benen door. Gelukkig was die periode snel voorbij en zijn haar bovenbenen weer naar elkaar toe gegroeid.

Neerwaartse wrijving

Twee weken geleden heb ik opnieuw een angstig moment. Nu op het werk. Ik draag die dag mijn zelfgemaakte kokerrok waarin ik geen vaste voeringrok heb gemaakt. Ik gebruik een losse onderrok.Die heb ik echt nodig, omdat de rok anders omhoog kruipt. (hier komt die wrijving weer om de hoek kijken). Op een gegeven moment laat ik een gast uit en dan gebeurt er iets wat voor mij anatomisch gezien eigenlijk vrijwel onmogelijk is. Vlak voor ik met mijn gast de trap afdaal en naar beneden loop, voel ik op mijn bovenbeen een niet-lichaamseigen richeltje. Het blijkt de rand van mijn onderrok te zijn. Met nog geen tien stappen te gaan voor de trap moet ik snel handelen. Zo discreet als maar mogelijk is wurm ik mijn hand bij mijn kokerrok in (dit ging ook niet zonder wrijving!) en vis naar de bovenrand van de onderrok. Ik krijg 'm net op tijd te pakken. Ik slaak een zucht van verlichting. Dit was echt een sterk staaltje van neerwaartse wrijving.

Opwaartse wrijving

Ik heb mijn lesje geleerd en ik ga onmiddellijk op jacht naar een nieuwe losse onderrok. Dat is nog niet zo eenvoudig, want losse onderrokken zijn natuurlijk een voorhistorisch artikel. Uiteindelijk vind ik er eentje in een fourniturenwinkeltje hier vlakbij. Vandaag draag ik 'm voor het eerst. En van afzakken heb ik geen last. Wel voel ik als ik aankom op het werk een niet-lichaamseigen rolletje rond mijn taille. Het is mijn nieuwe onderrok. Die is omhoog gekruld en zit nu als een flinke lovehandle rond mijn taille. Ik sjor 'm weer naar beneden, maar halverwege de ochtend merk ik al dat het een heilloze exercitie is. De opwaartse wrijving is te groot. Hij zit meer rond mijn middel dan rond mijn benen.

Er zit niks anders op: ik zal ze vast moeten naaien in mijn rokken. En dan maar hopen dat het stiksel bestand is tegen de opwaartse of neerwaartse wrijving.

Over schimmels en het bruin bakken

Vagijnbroodje? Zou het er zo uitzien?

Kom, denk ik, nog maar weer eens een blogje schrijven. Ik typ Blogger in en word dan direct afgeleid door het tweede bericht. 'Klik' gaat het bijna reflexmatig. Feministische blogger bakt brood met gist uit vagina. Daar moet ik meer over weten. Dit onderwerp ligt middenin mijn interessegebied. Ik ben vrouw -dus voorzien van vagina met bijbehorende schimmels-, feministe -toch wel, ook al krijg ik meer last van schimmelvorming door het beeld dat het woord inmiddels oproept- en ik wilde ooit bakker worden. Een blogster genaamd Another Angry Woman wil een zuurdesembroodje bakken met schimmels uit haar vagina, begrijp ik uit het artikel in de Metro. Over het hele proces van het oogsten en verwerken van de vaginale schimmels rept het artikel niet. Teleurstellend. Met deze snipper informatie kan ik natuurlijk geen genoegen nemen. Wat weet ik nou helemaal? Recepten wil ik zien, drijfveren. 'Klik'  gaat het nu doelbewust. Met een 'touch' lees ik alles wat ik weten wil -en meer- op de blog van de angry woman die er ook behoorlijk angry uitziet. Zaterdag oogstte de angry woman de vaginale gisten met behulp van een dildo. Daar schraapte ze vervolgens ongeveer een vork vol vaginale schimmels af. Samen met een kopje meel en water staat dat nu in huize angry woman te rijzen. Zondag voegde de angry woman nog weer een kopje water en meel toe en het plan is dat ze dat nog een aantal keren gaat herhalen. Net zolang tot ze genoeg heeft voor een zuurdesembroodje.
 
Haar drijfveer voor de productie van dit vagijnbrood is vrij willekeurig. Zo komt het verhaal op mij tenminste over: zaterdagmorgen werd de angry woman wakker met een brandend en jeukerig gevoel in het kruis. 'Ha, candida albans', dacht ze en direct daarop: 'kom, laat me er een broodje van bakken'. Ik word op zaterdagmorgen ook wel eens wakker met gedachten, maar dit moet je de angry woman dan toch nageven: in al die 54 jaar heb ik dit nog nooit bedacht.

Gezien de reacties op haar blog zie ik dit nog geen hype worden. En ook hier in huis zie ik het nog niet gebeuren. Voor ons geen vagijnbroodje. Zo bruin bakken wij het nou ook weer niet.


Foto van Flickr Christian Haselbach

 

Wachten op de mum bod hype

Kijk ook naar het bij deze foto behorende artikel over de dad bod.

Mannen kunnen opgelucht ademhalen. Ze kunnen stoppen met hardlopen en sportschoolbezoekjes. Wat blijkt? Een gezellig buikje, A-cup man boobs en weelderig borsthaar zijn helemaal in. Als je echt in de smaak wilt vallen bij vrouwen, dan cultiveer je het 'papalichaam', ofwel de dad bod.  Het atletische lichaam is uit - het wasbordje schrikt vrouwen zelfs af. Niet om naar te kijken, maar wel bij je (potentiële) partner. De dad bod is de laatste internethype, overgewaaid uit Amerika.

Bodytalk

Hoe ik aan die wijsheid kom?  Ik kreeg een voorgesteld bericht van Libelle op facebook. De voorgestelde berichten zijn in plaats van de advertenties gekomen. Libelle pikte deze trend op en attendeerde mij erop - ook al ben ik niet bevriend met Libelle. Maar dit gebaar stel ik natuurlijk op prijs. Ik ben graag op de hoogte van de laatste trends als het gaat om bodytalk en ik deel dit dan ook graag. 

Binnen handbereik 

Ik ben blij met deze hype: hoe heerlijk is het als het ideaalbeeld voor alle mannen binnen handbereik ligt? Ook het deel over lichaamsbeharing spreekt me aan. Als flitsbezoeker van het programma Adam zoekt Eva verbaas ik  me namelijk al langer over de trend om je te ontdoen van alle lichaamshaar. Een volledig kaal lichaam - in de meeste gevallen met uitzondering van de hoofdhuid- maakt een geweldige eerste indruk bij de deelnemers van dit programma. De deelnemers vinden het 'netjes' als er geen schaam- of okselhaar te bekennen valt. Tot mijn verbazing. Tot nu toe weet ik dat aan het feit dat ik overduidelijk niet tot de doelgroep behoor. Ik vind het namelijk een uiterst onnatuurlijk, buitengewoon onvolwassen, onmannelijk en a-seksueel gezicht. Het mannelijke geslachtsdeel knapt er echt niet van op als het ontdaan van alle haar in ontspannen toestand als een naaktslak aan het lichaam bungelt.

De terugkeer van het schaamhaar

Maar ook bij Adam zoekt Eva zag ik dit seizoen de kentering. "Heeft hij nou schaamhaar?", vraag ik aan E. als ik de potige Denis in beeld krijg. Bij nadere beschouwing blijk ik gelijk te hebben: Denis heeft een gecontroleerd bosje schaamhaar. En alhoewel hij de enige is, staat dat kleine bosje schaamhaar zijn populariteit niet in de weg. Integendeel! Verder heeft Denis overigens beslist geen dad bod.  De Eva's kunnen de druk van een perfect mannenlichaam blijkbaar goed aan.

En nu afwachten...

E. maakt zich klaar om te gaan hardlopen terwijl ik dit schrijf. Hij trekt zich niks aan van dit soort trends en trekt zijn eigen plan. En waarom zou hij ook? Met de E bod is namelijk nog nooit iets mis geweest. Ondertussen wacht ik rustig af tot de eerste tekenen van de mum bod hype zich gaan aftekenen. Er is tenslotte maar een iemand nodig om een hype te beginnen.

Dokter grootmoeder

Onze zoon is graag bezig. Met vakantie doe je hem geen plezier, want werken is zijn hobby. Samen met zijn neef en tevens beste vriend is hij altijd in de weer. Laatst waren ze achter het huis van hun opa en oma bezig met de bestrating. Bij een klein ongelukje met een betonbandje raakte zijn middelvinger beklemd. Een open wond was het gevolg. Ook dat stopt de werkzaamheden niet. 's Avonds werd de vinger een beetje stijf, maar tijdens de dag had hij geen centje pijn. "Dankzij Dokter grootmoeder", zegt onze zoon.

Mijn moeder draait net als ik haar hand niet om voor kleine medische ingrepen. Voor de beknelde vinger rukte ze uit met een flinke dosis sterilon - 'dit prikt een beetje'- , verband en leukoplast. De sterilon vloeide rijkelijk en vervolgens werd de vinger stevig afgebonden. In de loop van de middag bleek zelfs een beetje te stevig, maar dat werd door Dokter grootmoeder zelf gediagnosticeerd en hersteld.

Dat Dokter grootmoeder de eed van Hippocrates niet heeft afgelegd is duidelijk, aldus mijn vader.  Haar inzet is volgens hem namelijk niet voor iedere patiënt gelijk. De sterilon, het verband en de leukoplast bleven een week erna onaangeroerd toen hij -naar eigen zeggen- zijn vingertopje bijna verloor. Maar goed: het vingertopje van mijn vader zit er nog aan. En de vinger van onze zoon is mooi geheeld. Puik werk van Dokter grootmoeder.

K.I.D.Z.

Begin van dit jaar had ik het ineens: lichtflitsjes in mijn rechterooghoek. Niet helemaal gewoon natuurlijk. Typisch iets om even de opticien voor te raadplegen dacht ik zo. Op het moment dat ik op de fiets stap, heb ik nog geen idee dat ik nog geen uur later in het ziekenhuis zal zitten. De opticien stuurt me door naar de huisarts, die raadpleegt de oogarts en die wil me onmiddellijk zien. Het lichtflitsje duidt namelijk op gedonder aan je netvlies (mijn vrije vertaling). De lichtflitsjes kunnen gaatjes of scheuren veroorzaken. Dat kan leiden tot zichtverlies en dat wil je natuurlijk niet. Gelukkig valt het allemaal mee. Een aantal uren later loop ik als een echte Japanse manga -met gefixeerde wijde pupillen- het ziekenhuis uit. Geen gaatjes of scheurtjes in het netvlies. Na twee weken bliksem keerde de rust terug in mijn rechterooghoek.

Tot vanmorgen. Het is nog donker als het eerste lichtflitsje knettert in mijn linkerooghoek. Ik besluit gewoon naar het werk te gaan. Vanmiddag kan ik de lichtflitsjes niet meer negeren, dus ik bel de huisarts. Die neemt direct contact op met de oogarts. Gezien het verloop de vorige keer hoef ik niet acuut te komen, maar er volgt wel een spoedverwijzing. Ze willen me deze week zien: morgen of overmorgen. Verder moet ik het maar even rustig aan doen. Dat wil zeggen: beter niet sporten tot de rust is weergekeerd.

Als goede vrouw meld ik de ontwikkelingen natuurlijk even aan mijn man. Ik mail hem de stand van zaken. Ik krijg een mail retour met de onderwerpregel K.I.D.Z. K.I.D.Z.? Ik open het mailtje, maar daar word ik niet veel wijzer van. K.I.D.Z. is namelijk de enige tekst in het mailtje. Ik mail retour ?. Even later volgt het antwoord: Kat in de zak.

Met grote vreze

De kosten van de gezondheidszorg rijzen de pan uit. Aan mij zal het niet liggen. Bij ons thuis gaan we voor kleinigheden en kleine ingrepen niet naar de huisarts. Dat noemen we dan zelfzorg. Veel lossen we zelf op met huismiddeltjes en voor kleine medische ingrepen draai ik mijn hand echt niet om. Neem nou een oor uitspuiten. Als je daar tig keer met je neus bovenop hebt gestaan, dan weet je echt wel hoe dat moet. Daar is geen hogere wiskunde voor nodig. Alleen een spuitje.

Deze week stuitte ik bij een winkel op een tandarts-setje. Een tandenborstel, een spiegeltje en een haak. Het was voor een vriendenprijsje, dus de beslissing was snel genomen: aanschaffen. Ik heb het altijd al interessant gevonden om mee te kijken met de tandarts, dus ik denk dat ik wel wat technieken heb opgedaan. Als E. het setje op tafel ziet liggen, vraagt hij: "Ga je je hier nu op toeleggen?" Ik kan niet zeggen dat het er erg enthousiast uitkwam. Eerder met grote vreze.

Het haakje is voorzien van een beschermhoesje.

Aanbevolen: zelfbedachte workout

Ik heb veel bijval gekregen voor mijn blog over het tepeltaboe. Sommigen storen zich ook aan de padded bh, voor anderen was het tepeltaboe een onbekend en ongewenst taboe. Inmiddels lijkt het onderwerp zich -nu ik er eenmaal voor opensta- van alle kanten aan me op te dringen.

Zo stuitten de oudste en ik dit weekend in Winschoten op paspoppen met twee parmantig vooruitstekende tepels. "Maak even een foto van die pop", zeg ik tegen de oudste. Mijn telefoon had ik namelijk thuis laten liggen. "Dit moeten we vastleggen." Zo gezegd, zo gedaan. En het blijft niet bij die ene getepelde paspop. We spotten er nog zeker vier. We prijzen ons gelukkig dat wij in dit taboedoorbrekende landsdeel leven.

Ook los van het taboe houden samentrekkende tepels ons bezig. Zo ontdekt de oudste dat je met samentrekkende tepels maar liefst 6 kilocalorieën verbrandt.  Dus het loont om de deur even open te zetten. Tien keer staat gelijk aan 60 kilocalorieën en dat is dan toch maar even weer een appel. Ik zie ongekende mogelijkheden voor een nieuwe hype: de tepel-workout, of beter bekkend: een nipple-workout. Ik claim er direct het patent op. Nou vooruit: ook maar even weer een advertentie voor facebook. Omdat ik dat zelf zo leuk vind - misschien wordt dat wel mijn nieuwe hobby.

Slank door samentrekkende tepels!


Fitnessgoeroes flippen! 
Dit hadden zij nooit kunnen bedenken.
Vrouw van 53 ontdekt de ultieme workout. 
Zij verbrandt dag en nacht calorieën.
En dat zonder moeite!
Doe ook mee en probeer het nu:
de nipple-workout. 
Zo slank is zij door samentrekkende 
tepels. Zij lijkt 25 jaar jonger! 
Probeer het ook!

Embarrassing bodies

Wij zijn echte bofkonten. Zijn wij in Newcastle, is daar juist deze dagen de uitzending van Embarrassing bodies gaande. De truck staat niet ver van ons hotel in een drukke winkelstraat. Thuis mag ik niet naar Embarrassing bodies kijken in verband met het hoge onsmakelijkheidsgehalte. In het programma laten mensen namelijk hun medische aandoening zien waar ze zich diep voor schamen. Denk aan een fistel op een plek waar je die echt niet wilt hebben, een doorontwikkelde aambei of een andere aandoening - bij voorkeur in de schaamzone.

De oudste zet me even op de foto voor de truck. Een lid van de crew spreekt me aan. Of ik ook iets heb waar ik mee voor de camera's wil. "No thank you", zeg ik "there is nothing embarrassing about my body." "Nooo", zegt hij. De man is expert, dus dat ziet hij natuurlijk zelf ook wel. Het was vast een beleefdheidsvraag. Hij is tenslotte een Engelsman.

Adam zkt Eva

Het komt niet zo van bloggen. Dat komt natuurlijk omdat ik het veel te druk heb met andere belangrijke dingen. Zoals bijvoorbeeld kijken naar Adam zkt Eva op zondagavond. Aanvankelijk keken we naar de serie Johan, maar jammer genoeg kwam daar na vier weken alweer een einde aan. Ik vreesde voor het zwarte gat, maar dat was volkomen onterecht. Een klein rondje zappen bracht me zondagavond namelijk Adam zkt. Eva.

Het idee is simpel. De titel van de serie geeft al een korte hint: het is een datingprogramma en ja, de kandidaten zijn naakt. Ook het blad dat Adam en Eva volgens de overlevering droegen om hun geslachtsdelen te bedekken ontbreekt bij de hedendaagse Adams en Eva's.

Het begint allemaal met een Adam of een Eva die aanspoelt op een onbewoond tropisch eiland. In dit geval was de Eva Nanda. Zij was de eerste op het eiland. Vervolgens spoelt er een Adam aan. Zijn naam is Maarten. Maarten weet op dat moment nog niet dat hij niet de eerste op het eiland is. Dat is echter al snel duidelijk als hij de kleine blote Nanda ziet. Voor Nanda is er ook al snel iets duidelijk; schichtig glijdt haar blik af naar het indrukwekkende geslachtsdeel van Maarten dat heel terloops in beeld wordt gebracht.

E. zit naast mij op de bank te lezen. "Oh my God", zeg ik "hij is nu al opgewonden." Maar wat blijkt? Maarten is helemaal niet opgewonden, dit is Maarten in ruststand! Maarten en Nanda brengen de nacht samen door. En 'er gebeurt iets'. Nanda voelt een klik met Maarten en Maarten voelt ook wel iets, maar een klik is het niet.

Als Cherry de volgende dag arriveert zijn de onderlinge verhoudingen tussen Maarten en Nanda behoorlijk bekoeld. Nanda voelt zich genaaid. Cherry neemt geen blad voor de mond, ze zegt wat ze denkt. Zij is bijzonder onder de indruk van en te spreken over het fors uit de kluiten gewassen geslachtsdeel van Maarten. "Hij heeft echt wel een grote lùùùùl." Hij is helemaal haar type, maar als ze erachter komt 'dat hij zijn lùùùùl overal zomaar insteekt' (dat hij het met Nanda heeft gedaan), dan vindt ze hem toch echt 'een klootzak' en ze zet hem eerst koud.

Om het feest compleet te maken, komt er nog een man: Sander. Een aardige vent, maar hij kan helaas niet hetzelfde gewicht in de schaal leggen als Maarten. Of, zoals Cherry het verwoordt, hij heeft 'echt een cocktailworstje'. 

Uiteindelijk wordt er een spel gespeeld en wordt er een deelnemer geëlimineerd. Cherry wint, Nanda vertrekt en uiteindelijk kiest Cherry voor Maarten en Maarten voor Cherry.

Klinkt het allemaal vreselijk? Dat was het ook. Het was echt heel erg. Het was hilarisch. Volgende week maar even weer kijken of het dan weer net zo erg is.


Voor wie het gemist heeft twee sleutelfragmenten:

Kennismaking Maarten en Cherry

De link naar het fragment:
http://www.rtlxl.nl/#!/adam-zkt-eva-314960/757bfa77-6f64-47c9-b296-6e50828c6a02.

Een cocktailworstje voor Sander

De link naar het fragment:
http://www.rtlxl.nl/#!/adam-zkt-eva-314960/c48226ef-6ae2-41bb-9b5e-e194c2a3cbfd

Afbeelding: Moab, Boomerang card

Drijfgenot

Het is heerlijk om in het water te zijn. Dat vind ik tenminste. Vanavond dobber ik met een bescheiden groepje dames in het zwembad hier ter plaatse voor onze wekelijkse aquajogsessie. Het is voor mij een raadsel waarom het steeds zo'n klein groepje blijft. De tijdelijke gewichtloosheid is namelijk verslavend. Zo moet het voelen als je op de maan wandelt, maar dan nat en zonder pak natuurlijk. Dus waarom zou je eigenlijk naar de maan willen als het dichtstbijgelegen zwembad hetzelfde effect kan sorteren?

Ultieme ontspanning

Maar goed, tot mijn stomme verbazing blijft het dus bij een klein clubje vrouwen. De reden? Het is te laat, hoor ik dan (21.00 uur!). Zelf vind ik het een prima tijd. In het begin van de les wordt er nog druk gepraat, maar aan het eind van de les is er geen ander geluid dan het kabbelende water. Er komt namelijk in iedere les een punt dat we onze adem nodig hebben om niet te zinken. De beloning is de cooling down. Dan mogen we langzame oefeningen doen en drijven in het water. Dat is de ultieme ontspanning.

Zenmeesteres

Ik kan goed drijven. Niet iedereen kan dat even goed. Maar ik kan het. Hoe zou het ook anders kunnen? Mijn moeder is namelijk een echte Zenmeesteres als het gaat om drijven. Zij kan rechtop stilstaan in diep water zonder te trappelen - enkel door haar ademhaling te controleren. En ik had het geluk dat ik uit datzelfde superieure genenpotje mocht putten. Ik ben nog niet zover dat ik helemaal kan stilstaan in het water, maar het zit eraan te komen.

Na zo'n drijfsessie voel ik me goed. Ik voel me super, al bij voorbaat zelfverzekerd genoeg om op pantoffels naar het zwembad te gaan. En op weg naar huis zet ik de auto dan op cruise control - zo kan ik nog even verder drijven.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Zwik-cameltoe

De kerstvakantie is een tijd dat we bovenop elkaar kruipen. Het is een tijd met veel familiebijeenkomsten, maar ook hier in huis zijn we weer even compleet. De oudste is over uit Enschede. Dit weekend is ze nog even terug, maar morgen is ze er weer.

Er zijn natuurlijk meer momenten dat je bovenop elkaar kruipt, maar kenmerkend aan de kerstvakantie is dat je ook veel in huis bent. En dan valt je ook van alles aan elkaar  op. En alles wat opvalt wordt hier gemakkelijk en ongefilterd gedeeld. Gisteren was E. aan de beurt. Hij kreeg een trui van onze zoon. Dat valt op, want de trui is donkergrijs en E's complete garderobe is zwart. De trui past hem perfect en staat hem goed, daarover zijn onze dochters en ik het eens. Hij kan het best hebben zo'n strakkere grijze trui. "Ik heb het toch liever iets ruimer", zegt E. Dat is een understatement, want E. heeft het namelijk het liefst veel te groot. Hij heeft het liefst volstrekt geen wrijving van zijn kleding. In joggingpakken zul je hem niet aantreffen, maar zijn broeken en truien zijn hem zoveel te groot, dat dat hetzelfde effect heeft. Het valt de oudste ook op. "Die broek is je ook veel te groot", zegt ze. E. vindt het flauwekul, maar hij hijst 'm toch even een flink eind omhoog. "Oh mijn god, dat kan helemaal niet", zegt de oudste. "Nu heb je een zwik-cameltoe".

Publieke sessie persoonlijke verzorging

Het is een bekend fenomeen: mensen die in de auto zitten denken dat niemand ze ziet. Daarom graven ze bijvoorbeeld vaak ongegeneerd in hun neus. In de trein weet je dat iedereen naar je kijkt. Maar tot mijn verbazing gedraagt niet iedereen zich daarnaar. Zo zat ik maandag in alle vroegte te kijken naar een vrouw die het cellofaantje van haar bakje yoghurt met lange trage halen zat af te likken. Voor alle duidelijkheid: dat was op geen enkele manier lustopwekkend. Ik durf wel te stellen: ook niet voor de aanwezige mannen in de coupé. Vervolgens lepelt ze de inhoud van het bakje naar binnen.

Als die klus geklaard is, haalt ze een pincet uit haar tas. Ik bekijk haar verrichtingen verbaasd. Zelf kom ik namelijk uit een familie waar je dolblij bent met iedere haar in je wenkbrauw. Mijn oma moest het zonder doen en mijn moeder kan ze tellen. Ik heb er dan weer net iets meer, maar niet zoveel dat ik het in mijn hoofd zou halen om een pincet ter hand te nemen. Zij is duidelijk al vaker in de weer geweest met een pincet. Veel wenkbrauw staat er niet meer. Van een welving is niets meer over. Er resten slechts twee dunne strepen die een constante verbazing uitdrukken. En dan nog meer plukwerk? Gelukkig blijft het bij een bescheiden pluksessie, dus er blijft nog iets van de verbaasde beharing over. Ze zit blijkbaar in het onderwijs, want ze pakt vervolgens een stapel proefwerken die ze corrigeert. Zo komt er een eind aan deze publieke sessie persoonlijke verzorging. 

Zonder haar

Sinds ik mijn rijbewijs heb, ga ik het liefst met de auto. Het gebruiksgemak van de auto is toch onovertroffen. Ik fiets ook graag, maar dan moet je de tijd hebben en je moet niet al te representatief voor de dag moeten komen. De trein kies ik alleen voor langere afstanden in combinatie met verwachte parkeer- of fileproblemen. Zoals naar het centrum van Utrecht bijvoorbeeld. Ik doe het nu al een aantal maandagen en ik was vergeten dat treinreizen zo leuk is. Meestal tenminste.

Omdat je zelf niet op het verkeer hoeft te letten, heb je alle tijd om op andere zaken te letten. Tijd om je gedachten te laten stromen of om je te verdiepen in een artikel. Dat voelt aan als pure luxe. Vorige week schuif ik voor het laatste stukje van de reis naar Utrecht aan in de stiltecoupé. Het is er - zoals het hoort- doodstil. Ik kijk naar mijn medepassagiers.

Even verderop zit een nog jonge man, een dertiger schat ik. Zijn hoofd is kaalgeschoren. Daar heeft hij hoogstwaarschijnlijk voor gekozen nadat een deel van zijn haar is uitgevallen. Veel mannen maken die keuze tegenwoordig. Dus op zich is het niet zo bijzonder, maar nu pas denk ik na over hoe dat moet zijn voor hem. Ik schat in dat hij vroeger een bos krullen had, net als Diederik Samson. Van die krullen is nu geen spoor meer. Enkel zijn naakte hoofd rest. Misschien is het wel omdat ik me hem heel goed met haar kan voorstellen. Ik heb er tot op dat moment nog nooit over nagedacht hoe het voor mij zou zijn om mijn haar kwijt te raken. Ik zou me naakt voelen. Zou dat ook gelden voor al die mannen met geschoren hoofden? Of is dat alleen eerst even zo? Mijn maandagmorgengedachte is dat er lef voor nodig is om niet vast te houden aan het beetje haar dat je nog rest, maar om dat los te laten.