Als het allemaal even niet meezit is een hondje voor de troost heel fijn. Dat heb ik aan den lijve mogen ervaren na de brand. De vanzelfsprekende aanwezigheid van een hond helpt je dan echt. Ik had er graag eentje willen hebben, maar E. is faliekant tegen. Dus is het: E. of een hondje. Tot nu toe slaat de balans nog altijd door naar E. Ik moet er maar in berusten. Toen we hier kwamen wonen hebben we Törf aangeschaft. Maar dat is toch niet hetzelfde als een echte hond.
Gelukkig hadden we twee hondjes in de familie om ons te troosten. Maar nu is er nog maar één, want Tom het vrolijk huppelende troosthondje is er niet meer. Dat wat hem zo bijzonder maakte: zijn onbevangenheid, zijn vrolijkheid en vluchtigheid, is hem ook fataal geworden: hij is doodgereden. Dat ziet er heel hard uit zo zwart op wit. En dat is het ook.
Na de vakantie zijn we weer verder gegaan met het inrichten en op orde brengen van ons tijdelijke huis. Een van de klusjes die E. opknapte toen ik aan de slag was voor schildersbedrijf De Commune, was het ophangen van de kapstok. Mijn opa en oma kregen 'm voor hun verloving en nou hangt hij hier. Met het ophangen van de kapstok zijn we weer een stapje dichter bij een georganiseerd huis. Met het ophangen van de kapstok was er echter een kleinigheidje mis gegaan. Törf, ons mooie troosthondje, was namelijk verhuisd van een mooie prominente plek in de gang naar het uiterste hoekje vlakbij de wc. Dat kan natuurlijk niet. Of, naar de beroemde Dirty Dancing oneliner: Nobody puts Törf in a corner. ( Of zoals Patrick het zei: Nobody puts Baby in a corner). Dus nu ligt hij weer op zijn plek, prominent onder de kapstok.
.jpg)
