Het meesterschap van Nick

Meestal vind ik covers minder mooi dan het originele nummer. Maar er zijn uitzonderingen natuurlijk. Johnny Cash maakt van One, toch al een goed nummer, een magistraal nummer. Johnny weet met een cover vaak het originele nummer te overtreffen. En dan deze: Let it be van Nick Cave. Voor veel mensen is het natuurlijk vloeken in de Beatlekerk, maar ik vind het prachtig.

Maar ik ben dan ook fan van Nick. En op dit moment heb ik een kleine opleving. Deze is ook mooi: I let love in.

 

Nick maakt sterke teksten, maar hij heeft het niet nodig om indruk te maken, want componeren kan hij ook: Song for Bob.

Het is meesterschap.

Uitvaartmuziek

Ik kijk naar de ‘memorial’ van Michael Jackson en ondertussen blog ik even een stukje. Op Michaels’ memorial wordt natuurlijk zijn eigen muziek gezongen. Hij is dan ook de King of Pop. Maar ook al ben ik geen Queen of Pop, toch ik wil op mijn uitvaart ook de juiste muziek. Mijn favoriete nummers zullen wel niet door de artiesten live worden gebracht, dus doe ik het met een cd-tje.

Zolang ik bij E. ben, geef ik met enige regelmaat aan welke nummers ik gedraaid wil hebben tijdens mijn afscheid van het leven. Vrijdag liep ik met Speed of life van David Bowie in het hoofd rond. "Die wil ik ook als ik begraven word", stip ik aan. "Ik weet het", zeg E., die de krant zit te lezen. "Het is gewoon niet bij te houden. Je hebt er al zoveel genoemd. Vroeger wilde je ook nog Warszawa van David Bowie." Inderdaad, dat waren vroege uitvaartnummers. Speed of life is nu dus weer terug, maar van Warszawa zie ik toch maar af. Ik laat een aantal van mijn favorieten de revue passeren. "Als we alles moeten draaien wat jij wilt horen, dan kunnen we er rustig een dag voor uittrekken.", zegt onze zoon. Hij heeft gelijk,ik zal moeten kiezen. Het heeft nu nog niets van een evenwichtige lijst. Daar heb ik toch nog wat tijd voor nodig, maar ik ga ervan uit dat ik die tijd ook heb. 

Bij deze mijn top 5 in willekeurige volgorde:
Speed of life van Bowie dus (heel hard)

Iets van Michael Nyman uit de Piano

One in de uitvoering van Johnny Cash moet er absoluut in.

Ook heel mooi, van Nick Cave, Into my arms. 

En alhoewel ik iedere religieuze schijn wil vermijden, toch ook Hallelujah in de uitvoering van Rufus Wainwright, mijn favoriet. Alhoewel de versie van Jeff Buckley ook niet gek is. 

One

Het is de beste songtekst die ooit is geschreven. Mensen die er verstand van hebben, hebben dat bepaald: One, van U 2. One life, We're one, but we're not the same, we get to carry each other. Prachtig. Mijn favoriete versie is die van Johnny Cash. Een bevriende collega attendeerde me op Cash. Tot op dat moment had ik niks met Johnny Cash. Maar sindsdien luister ik er graag naar. Dit nummer is prachtig. Zo mooi, dat ik mijn man en nageslacht heb laten weten, dat -mocht ik morgen doodgaan- dit nummer zeker moet worden gedraaid.
Johnny kan dit liedje overtuigend brengen, omdat hij het heeft doorleefd. Laatst zag ik op televisie de film Walk the Line over het leven van Johnny Cash. Geromantiseerd natuurlijk, dat wel, maar het was dan ook een verhaal dat geromantiseerd kon worden. Johnny hield vanaf het eerste moment dat hij haar zag van June Carter. Hij heeft haar keer op keer ten huwelijk gevraagd. Totdat June ja zei -one life, one love. Ze zijn nooit meer uit elkaar gegaan en stierven vlak na elkaar in 2003. Eerst June, vier maanden later Johnny.
Een andere favoriet van mij is Johnny's versie van Solitary Man van Neil Diamond.