In de ban van Mark

In mijn instagramfeed komt de live versie van Sultans of swing in de Royal Albert Hall in Londen voorbij. Het is ze dus niet ontgaan dat de vroege Dire Straits op dit moment prominent in mijn spotifylijsten terugkomen. Ik luister in de auto met name graag op de repeteerstand naar Sultans of swing. Het live nummer duurt maar liefst 13 minuten. Vooral het laatste stuk waar de geweldige Mark Knopfler een meeslepende gitaarsolo laat horen vind ik te gek.  En dat is best bijzonder, want lange solo's vind ik meestal saai en een ultieme vorm van zelfbevlekking. Maar voor Mark maak ik een uitzondering.

Ik stuur E. het linkje van de live versie. Dat kan hij natuurlijk niet beluisteren, want hij doet niet aan socials. Daar had ik even niet aan gedacht. Dus ik laat het hem even horen. "Dit is toch te gek", zeg ik tegen E. "Ik vond dit vroeger ook al heel leuk, maar toen had ik nog niet in de gaten dat Mark Knopfler zo'n goede gitarist was." "Dan was jij denk ik de enige"", zegt E. "En ik had het je wel kunnen vertellen, maar ik weet niet of dat iets had uitgemaakt." Ik denk het niet. Maar wat fijn dat ik het nu zelf ontdekt heb. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk: 

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Een gevoelige snaar

E. en ik luisteren op dit moment graag naar Kurt Vile. Er is na al die jaren samen een behoorlijke overlap ontstaan in onze muzieksmaak. Maar er is ook een behoorlijk niet-overlappend deel. E. bestempelt een deel van de nummers die ik op playlists verzamel als 'gejeuzel'. Ik noem een deel van de muziek waar E. naar luistert kutmuziek*. Spotify is echter lyrisch over zijn muzieksmaak. In hun jaarlijkse evaluatie noemen ze hem een muzikale avonturier. Maar ik zit daar niet op te wachten. Ik heb graag dat hij die muzikale avonturen beleeft in zijn studio aan huis. En dat doet hij dan ook. 

Een van de nummers die ik onlangs heb toegevoegd op mijn Relax & chill playlist is Beneath the Rose van Micah P. Hinson. Dat is er eentje waar ik wel warm voor loop, maar E. niet.  

In het stukje over zichzelf schrijft Micah P. Hinson op spotify het volgende:

Micah P. Hinson writes songs.

Micah P. Hinson plays instruments.

Micah P. Hinson has no interest in entertaining.

Jannie H. Strijk vindt dit te gek. 

*Sorry moeke.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk:

Relax & Chill

Ik ben goed bezig. Ik maak massa's Spotify-minuten en ik maak heerlijke playlists aan. Ik ben zeer te spreken over mijn eigen smaak. Dat ventileer ik ook regelmatig. Al vindt Spotify het allemaal een beetje somber. Ze raden me voortdurend droevige mixen aan. En ik moet eerlijk zeggen: ik ben inderdaad niet vies van een droevige mix. Dat kan ik met mijn van nature opgewekte inborst best hebben.

Buitencategorie 

Mijn relax & chill lijst speelt als E. en ik een broodje eten. Ik zie E. scherp luisteren naar een nummer. Hij is de onbetwiste muziekkenner in huis. "Weet je wat dit is?" "Reason to believe van Tim Hardin" antwoordt E. zonder met de ogen te knipperen. "Dat is te gemakkelijk", zeg ik. Ik aarzel niet en doe een Leo Blokhuisje: "Ik wil het nummer en de uitvoerende horen." Het nummer klopt. E. denkt even. "Karen Dalton", zegt hij dan. "Het was een gokje." geeft hij toe als blijkt dat het goed is. "Zij was bevriend met Tim Hardin." Ik zou het zo onderhand moeten weten, maar ik ben weer onder de indruk. Hij is echt buitencategorie. En ik heb hem aan de haak geslagen. Ik ben altijd al goed bezig geweest.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Gloria ... wie?

Het is de tijd van de Top 2000 en de muziekkwissen op tv. Naarmate de jaren verstrijken komen er meer nummers voorbij die ik niet ken. Ik luister nog wel veel muziek, maar geen top 40 meer. Dan krijg je dat. In een van de afgelopen kwissen wist een team niet wie The Kinks waren. "Hoe kun je dat nou niet weten? zeg ik tegen E. Het laat duidelijk zien waar de generaties zich scheiden. 

Disco fever

Ik ben van de tijd van de disco. Ik had het niet willen missen. The Trammps, The Temptations, The Beegees, Abba, Tavares, Gloria Gaynor. Zoveel positieve energie, zelfs als het over ellendige toestanden gaat. Nog steeds brengt deze muziek me eigenlijk als vanzelf in beweging, weerloos overgeleverd aan de disco fever. Dus als ik in de gelegenheid ben om een verzoeknummer in te dienen, dan weet ik het wel.  

Verzoeknummer

Zo´n twintig jaar geleden gingen boezemvriendin en ik naar een feestje. Het feestje viel een beetje tegen. Dus gingen we op zoek naar ons eigen feestje in een gelegenheid waar gedanst kon worden. Om de stemming er in te brengen, diende ik direct een verzoeknummer in bij de dj. "I WILL SURVIVE VAN GLORIA GAYNOR", schreeuw ik over de muziek heen. De dj kijkt me blanco aan. "Gloria... wie?"

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

DJ je moeder*

Ik ben bezig om mijn persoonlijke record op spotify te verbeteren. Kan dat, is dat nodig en waarom, zul je je misschien afvragen. Dat is nodig, omdat muziek goed voor mij is. Het ontspant me, het verbetert mijn humeur, het brengt me tot rust. Het is kortom fantastisch. Ik knap er enorm van op en meer is beter. En vorig jaar heb ik te weinig geluisterd. 

Een inhaalslag

Ik luister namelijk met E. mee. E. luistert altijd naar muziek, ook als hij werkt. Ik niet. Als ik werk zit ik in een diepe focus. Dus dan denk ik er niet aan om naar een muziekje te luisteren. Dat kan ik er dan niet bij hebben. Maar daardoor kan ik niet meekomen met de luisterminuten van de rest van mijn gezin. Dat kan ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Dus vandaar deze inhaalslag.

Mems playlist

Gelukkig word ik daar van alle kanten in gesteund. Ik kreeg van de oudste een boxje waardoor het mogelijk is om overal muziek te luisteren. Hij is spat- en stootvast, dus de sky is echt the limit. Verder heeft ze ter aansporing ook een playlist met favorieten voor me gemaakt. De lijst heet Mems** playlist. De ondertitel van de lijst is: Voor als baarmoeder even geen moeder, dochter, zus of vrouw is, maar gewoon alleen even Jannie. Een lijst vol extremen die ruimte voor groei geeft. 

Hier past toch maar een reactie op:  💗💗💗💗

*Deze kaart stuur ik altijd mee als ik de oudste een nummer stuur dat ik mooi vind. Onder het motto: een beetje show en sjeu moet kunnen.

**Wij zijn tot in de tigste generaties Groningers. De benaming Mem is blijven hangen na een verhaal dat ik graag vertel over de tijd dat boezemvriendin en ik de kamer deelden met een oudere collega van Friese afkomst. Zij belde tot onze verbazing altijd uitgebreid onder werktijd met haar moeder op kosten van de zaak. Ze opende haar gesprekken altijd met Ja mem met mij... Daardoor geïnspireerd opende ik mijn telefoongesprekken (in eigen tijd en voor eigen kosten) met mijn moeder ook altijd met deze tekst. Het is blijven hangen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Even in andere sferen

Muziek heeft alles te maken met je thuis voelen.  Toen ons huis afbrandde, was ook onze muziekcollectie verloren: lp's, cd's en zelfs nog cassettes. Dat droeg zeker bij aan het ontheemde gevoel dat we toen toch al hadden. Gelukkig kun je tegenwoordig streamen. Dus is alles binnen handbereik. 

Van DC naar BA 

E. is de dj thuis. Hij heeft veel muziekkennis en weet precies wat iedereen leuk vindt. Naar de oudste stuurde hij deze week muziek van Dry Cleaning. Ze houdt van poëzie en de zangeres van Dry Cleaning draagt meer voor dan dat ze zingt- leuk voor haar om even te horen. Ze is er niet kapot van. Dat is ook niet zo verwonderlijk. Het is niet haar muzieksmaak en dat had E. al aan zien komen. "Laat eens horen", zeg ik. Ik vind het niet verkeerd. "Waar doet me dit aan denken?", zeg ik. "Aan wave muziek, de Blue Aeroplanes", zegt E. "Ja inderdaad. Dat vond ik lekkere muziek." E. zoekt het even op. "Nog steeds lekkere muziek", zeg ik. Ik associeer het direct met de tijd dat we nog in de stad (Groningen natuurlijk) woonden.

Tijdcapsule 

Zo brengt muziek je direct terug in de tijd, naar plekken waar je ooit was of bij mensen met wie je ooit was. Blondie en Denis brengen me terug naar de bus waarmee we als 5 V naar Londen gingen. The sound of silence van Simon and Garfunkel naar het huis van mijn schoonouders, die in februari kort na elkaar overleden en het album This one's for him- a tribute to Guy Clark brengt me direct in een weekendstemming. Het is magisch.

The Blue Aeroplanes - Jacket hangs; nog steeds te gek. 

Vermaak in tijden van corona

Je mouten joe waiten te redden

We zitten lekker opgehokt in huis. E. zet een muziekje op. Het is onze favoriet voor een rustige zondagmorgen, This one's for him: A tribute to Guy Clark. Eentje om je echt lekker thuis bij te voelen. "Lekker muziekje pa", zegt onze zoon. "Doar kist hom wel mit geworden loaten", zegt hij tegen mij.

Fitness disco fever

We zitten in coronamodus. We maken het ons in huis zo aangenaam mogelijk. En we zoeken zoveel mogelijk bezigheden in huis. Ik maak een lijst aan op spotify voor mijn fitnessactiviteiten binnenshuis. Ik lag tot nu toe droog te sporten en dat bevalt me toch niet. Een beetje muziek erbij vind ik toch net iets fijner. Dan voelt iedere vorm van beweging natuurlijker aan. Ik kijk even op mijn overjarige minipad op spotify. Het valt me op dat ik mijn eigen afspeellijsten niet zie. Alleen die, die we gebruikt hebben voor het open huis; allemaal nummertjes met fire erin. Disco inferno kan natuurlijk op mijn lijst. Ik zoek verder op  fitnessplaylists, maar dat spreekt me eigenlijk allemaal niet aan. Onze aquarobiclerares maakt altijd fijne lijsten. Maar zo makkelijk is dat helemaal niet. Disco uit de 70's misschien, bedenk ik. Ik vind er eentje genaamd Disco fever. Die ga ik volgen.

Door de mand met Mahotella Queens

Bij de aanbevolen cd's zie ik er eentje van de Mahotella Queens. Nog nooit van gehoord, maar ik luister even. E. kijkt op. "Mahotella Queens", zeg ik "Leuk". "Ja", zegt E. "Daar heb ik gisteren ook naar geluisterd." Het blijft even stil. "Zit jij op mijn Spotify Premium?", vraagt hij. "Dat zou best kunnen", zeg ik. Ik noem nog een paar titels. En ja, ik zit inderdaad op E's spotify premium. "Ik heb je hele smaakvolle lijst overhoop gegooid met hysterische fitnessmuziek en lekkere discomuziek", zeg ik. "Doar kist die din wel weer mit geworden loaten", zegt onze zoon.

Ik kan mezelf echt heel goed vermaken. 

Fronsland en dampende dijen

en verrafelde teksten

Deze week gingen E.en ik naar een concert van het Rosa Ensemble. Het Rosa Ensemble speelt stukken van en geïnspireerd op Captain Beefheart. E. is fan van de Captain. Ik vind het sinds jaar en dag hysterische ***muziek. Maar goed. E. was nieuwsgierig en hij kocht twee kaartjes. Dus ging ik mee. Dat noem je dan echte liefde.

n Apaarte

Ik had al snel in de gaten dat ook de interpretatie van de Captain van het Rosa Ensemble mij niet kon bekoren. Maar ik had van tevoren al geen hoge verwachtingen. In de aankondiging stond het volgende: Rosa is The Magic Band met eerbetoon aan Captain Beefheart. Hans Dagelet is de Captain. Hij gromt, sist, spuugt en verrafelt de vertaalde teksten. En daar ging het wat mij betreft mis. Ik ben geen fan van Captain Beefheart, maar hij is wel authentiek, een beetje gek. n Apaarte zou je in het Gronings zeggen. Hans Dagelet speelt Captain Beefheart en dan wordt het gek doen in plaats van gek zijn. En dat is niet hetzelfde.

Vertaalde teksten

We blijven niet het hele concert. In de pauze zegt E: "Ik heb wel een indruk". Dat is het sein om op te stappen. "Herkende je de teksten?", vraag ik later aan E."Fronsland - dat was letterlijk vertaald", aldus E. Dat heb ik niet gehoord. "Dampende dijen", zeg ik. Daar heeft E. dan weer niet van terug.

Dit is jouw nummer

Boomerang Card

Een tijd geleden zag ik Frank Evenblij in een programma. Hij vertelde dat hij zijn zoontje het nummer  Old man van Neil Young cadeau had gegeven. Het kleine jongetje roept nu iedere keer als het nummer wordt gedraaid 'Dat is mijn nummer hè pap?' Ik vond het een prachtige gedachte om je kind een nummer cadeau te doen. Dat is pas een cadeau met eeuwigheidswaarde.

Een tevreden mens

Vorige week was onze oudste jarig. Wensen had ze eigenlijk niet. Ze heeft een typemachine en een blender. Daarmee heeft ze alles wat haar hartje begeert. Na lang nadenken kwam ze dan toch met een materieel cadeau: linten voor haar typemachine. 'En verder weet ik het echt niet hoor. Geef maar iemand in Afrika een geit cadeau' liet ze ons weten.

Immateriële cadeaus

Geen materiële cadeaus dus. Maar over immateriële cadeaus had ze niks gezegd. Dus ben ik haar in de dagen voorafgaand aan haar verjaardag immateriële cadeaus gaan sturen. En dat viel in goede aarde. Na de tweede dag appte ze: Dit vind ik echt leuke cadeaus 😍. De eerste dag kreeg ze een voor haar persoonlijk gemaakt gifje. Daarna volgden eeuwigdurende moederliefde, een mooie foto van Rijksstudio van vrouwen in een zweefmolen, een mooi gedicht en natuurlijk een eigen nummer.

Het eigen nummer

Dat eigen nummer vroeg wel even wat denkwerk. E. en ik waren het er niet direct over eens. Haar eigen nummer moest natuurlijk perfect bij haar passen. En we wilden dat het een klassieker was. Eentje waar ze haar hele leven mee vooruit kan. Het is uiteindelijk After midnight van JJ Cale geworden. Vanaf haar geboorte is after midnight namelijk haar favoriete deel van de dag. Dus dat past. En laten we eerlijk zijn: JJ Cale past altijd.

Zingen over broeken

Mijn kinderen openen volstrekt nieuwe dimensies voor mij. Zij weten namelijk precies wat je echt moet weten. En natuurlijk wat niet hoort en wat wel. Aanvankelijk was dat net andersom: toen deden wij de opvoeding.

Tegenwoordig ligt dat heel anders. Ik weet niet zoveel. Dit weekend leerde ik weer hard bij over partynummers die je echt moet kennen. Ze zingt: "Broek uit - op je hoofd, broek uit op je hoofd". "Wat is dat nou weer?", zeg ik. "Ken je DIE niet?", zegt de oudste. Als even later blijkt dat ik ook het nummer Ik wil ook zo'n broek met van die zakken op de zijkant niet ken, is ze geschokt. Het zijn namelijk geen nieuwe nummers. Zonder dat ik er erg in had, blijkt zingen over broeken enorm in trek te zijn en blijken melige partynummers een expertiseterrein bij uitstek te zijn van de oudste. Dat laatste geeft natuurlijk te denken. Vanmorgen leerde ik dan ook weer flink bij. En als echte kennisdeler hou ik dat natuurlijk niet voor mezelf.

Wat te denken van deze topper van De Moskitoos: Broek uit op je hoofd

 

Of deze van Huub Hangop: Ik wil ook zo'n broek met van die zakken aan de zijkant

When I'm gone

De afgelopen twee weken waren een blogluwe periode. In deze twee weken vakantie had ik de geest niet echt. Het was weer een beetje inkakken, die laatste twee weken van het jaar. Iedere keer denk ik dan: "Misschien heb ik het wel gehad, mijn blogperiode. Misschien ben ik er overheen." En dat kan natuurlijk ook. Je weet het maar nooit.

Ook in huis blijft het niet onopgemerkt dat het op mijn blog akelig stil blijft. De jongste stuurt me via de mail namelijk een tip.

ik heb een leuk blogitem voor je...

en ja het gaat weer over een liedje!

dit keer over cups van Anna Kendrick

dat vind ik ook een geweldig nummer
die staat o.a. in mijn top 10

het liedje is ook wel bekend uit pitch perfect

maar dan als when i'm gone

het liedje is een enorme hype nu maar ook wat ze met die bekers doen

je hoeft alleen maar cups te zeggen in welke ruimte dan ook en iedereen weet waar je het over hebt. iedereen wil het kunnen met de bekers.

ik ben echt een heuse fan en de videoclip is Formidable ;)

 

En ja, ik wil het ook kunnen: dat met die bekers!

Blauw vinyl

Voor de brand hadden E. en ik een behoorlijke platencollectie. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het overgrote deel van onze collectie van E. was. Ik had niet zoveel lp's, maar de lp's die ik had waren wel te gek: ik noem David Bowie, Roxy Music. We hebben ook altijd een pick up, een grammofoonplatenspeler, in huis gehad. En zo nu en dan draaiden we dan een plaatje.

Vanavond kijken we naar David Bowie, five years, een documentaire over David Bowie op Nederland 3. In onze collectie hadden we ook een dubbelelpee van David Bowie in blauw vinyl. Die had ik in het pre-E-tijdperk gekocht. Het was de dubbelelpee Stage met prachtige nummers als Speed of life en Warszawa. "Ik vond Bowie hartstikke goed", zeg ik tegen E. "En al die nummers klinken toch ook nog heel eigentijds." Dat het een blauwe elpee was vond ik echt te gek. Nog altijd is Speed of life een van mijn favorieten. Gelukkig kun je de muziek nog altijd beluisteren, maar jammer genoeg niet meer van blauw vinyl.

Op de een of andere manier

Vandaag krijg ik de eerste nieuwsbrief van Rock Ink binnen. Leuk! Rock Ink is een mini-uitgeverij met allemaal uitgaven over muziek en literatuur, gratis digitaal beschikbaar gesteld. E. is een van de mannen van Rock Ink, dus een echte verrassing is het niet voor mij, deze nieuwsbrief.  Ik moet dan ook wel lachen om de omschrijving onderaan de nieuwsbrief We sturen deze nieuwsbrief omdat we op de een of andere manier het idee hebben gekregen dat u geïnteresseerd zult zijn in ons aanbod. Met name dat 'op de een of andere manier' vind ik leuk, dat doet het 'm. Mochten ze die indruk van jou niet hebben en lijkt het je ook leuk om de nieuwsbrief te ontvangen? Klik dan op de onderstaande link. Even kijken op de website www.rockink.nl kan natuurlijk ook, daar vind je de link ook.

Zet mij ook op de verzendlijst