Bieb is the place to be

Vrijdag waren E. en ik opnieuw in de bieb. Zoals meestal schuif ik na een zorgvuldige selectie van boeken en tijdschriften aan aan de grote leestafel. De leestafel staat in een soort nis. Het liefst kies ik positie zodanig dat ik de bieb inkijk, maar aan beide tafels zat al iemand aan die kant. En dan kun je er naast gaan zitten, maar het is toch een soort ongeschreven code dat je je niet in iemands persoonlijke ruimte begeeft en dat is dan al snel zo. Dus schuif ik aan tegenover een man die ook regelmatig in de bieb is op de vrijdag.

Op het moment dat ik aanschuif is alles zoals het altijd is. Het stel dat er altijd is zit samen achter een pc. Ze hebben het zich gemakkelijk gemaakt en eten er iets bij. Het ziet er buitengewoon gezellig en eendrachtig uit. Verder oogt het rustig. Er zijn geen andere markante vaste klanten.

Ik ben net verdiept in de VT Wonen als de bibliothecaris met stemverheffing zegt: "Jongens willen jullie hier wel even weggaan?" Hij staat met de wc-deur in de hand. Blijkbaar houden er zich een aantal jongens onrechtmatig op in het toilet. Dat is mij natuurlijk ontgaan; jammer genoeg heb ik geen ogen in mijn rug. "Wat is daar wel niet aan de hand?", vraag ik mijn tafelgenoot. Maar die reageert helemaal niet. Misschien wel doof of zo. Ik zit een poosje omgekeerd en zie dan een jongen uit het toilet komen. Daarna gaat de bibliothecaris het toilet in. Hij rapporteert aan de bibliothecaressen aan de balie. Die hebben het hele gebeuren van een afstand nauwlettend gevolgd. De bibliothecaris is hun held. Dat zie ik zo. Wat er aan de hand was is me ontgaan. Maar er is me wel het een en ander duidelijk geworden: ik ga dus nooit meer aan de verkeerde kant van de leestafel zitten. Als er al iemand zit, jammer, maar ik zit er dan ook. En wat natuurlijk steeds duidelijker wordt: de bieb is the place to be.

Wies mit mien kirrel xxx

Zaterdagnacht zat ik nog tot 2.00 uur gebiologeerd te kijken naar het glazen huis. De oudste deed namelijk mee aan een roei-estafette voor Serious Request. Dat gebeurde op de ergometer in de buurt van de Oude Markt. Zij moest om half een 's nachts roeien. Een half uur maar liefst. Dat klinkt mij niet als een uitzonderlijk lange tijd in de oren, maar E. roeit in de sportschool wel eens een stukje op zo'n apparaat en die is na 10 minuten 'hartstikke dood', als je hem mag geloven.

"Zal ik even een sms'je naar Serious Request sturen om haar succes te wensen?", vraag ik aan E. We kijken allebei naar de niet-aflatende stroom sms'jes onderin beeld. Als ik de daad bij het woord heb gevoegd kijken we strak naar het scherm. Om 2.00 uur, ze is dan allang uitgeroeid, is het sms'je  nog niet in beeld geweest. Wel zijn er al honderden sms'jes gepasseerd: Een bier graag! Het bier is op! Ik hou van je Carina xxx, gewoon een boodschap en nog veel meer van dit soort onnozele berichtjes. Het valt op dat er veel liefdesbetuigingen voorbij komen. Blijkbaar is de behoefte om dat met heel Nederland te delen voor sommigen onweerstaanbaar. "Moet jij ook niet even een berichtje voor mij sms'en?", vraagt E. Dat heb ik toch maar niet gedaan: dan zouden we immers uren moeten waken om een berichtje voorbij te zien komen waarvan de inhoud voor geen van ons een verrassing zou zijn. Maar om toch enigszins tegemoet te komen aan E's hang naar publiekelijke erkenning, bij deze: Wies mit mien kirrel*. xxx.

E. ondertekent zijn mailtjes naar mij bij voorkeur met Dien kirrel of De kirrel. Voor wie geen Gronings kent: man/kerel.