Ruimte aan de mannelijke energie

Ik kijk naar B&B vol liefde. De vorige seizoenen heb ik gemist. Volgens mijn collega's kon dat echt niet. En ze hebben gelijk: B&B vol liefde is een echte must see. Ik geniet volop. Het zijn echt welbestede uren. E. vindt het niks. Maar omdat hij ook in de kamer zit als ik kijk en hardop geniet, wordt hij er toch vaak vies bij ingetrokken. Volgens hem heb ik een zeldzaam talent om enorme k**programma's uit te kiezen. Ik kijk daar heel anders tegenaan. Ik pik de parels uit het aanbod. Het zijn stuk voor stuk programma's die ons perspectief en onze woordenschat enorm verruimen. Onze tafelconversatie van vandaag bewijst mijn gelijk. 

Tafelconversatie 

Vanmiddag eten we een broodje. Ik ben aan het werk geweest en heb hem nog niet heel goed bekeken. "Dat overhemd is veel te groot", zeg ik. "Dat kan echt niet meer." "Daar hebben we een goed Engels woord voor", zegt E. "oversized." "Ja, maar wat is de purpose daarvan?", vraag ik - ik praat Joy uit de uitzending van gisteravond na. E. put voor zijn antwoord uit het repertoire van Joy en Walter.: "Dat mijn mannelijke energie de ruimte heeft", zegt hij. Tja, daar kan ik natuurlijk niks op tegen hebben. Laat maar lekker stromen. 

Voor wie -net als ik de vorige seizoenen- geen idee heeft wat B&B vol liefde is: B&B-eigenaren in het buitenland zijn op zoek naar de liefde van een Nederlandse man of vrouw. Een stroom mannen en vrouwen bezoekt de B&B's op zoek naar ware liefde. De kans dat dat gaat lukken is bijzonder klein, maar voor de kijker gaat het natuurlijk meer om de reis dan om het resultaat. Het is een onwaarschijnlijke groep mensen, Ik zou totaal niet verrast zijn als ooit boven water komt dat er ook acteurs zijn ingehuurd. Maar dat mag de pret totaal niet drukken. Hier vind je een profiel van de verschillende B&B-eigenaren en meer over het programma.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Green & graphic Scandinetno met een retrotwist

Ik ben lekker bezig in huis.  Ik heb onlangs mijn grotere planten in rieten manden gezet. Geïnspireerd door een cadeau van de oudste. Ook heeft E. de levensgrote Japanse prent opgehangen die ik vorig jaar voor mijn verjaardag zou krijgen. Dit jaar kreeg ik 'm ook echt. Het geeft de kamer een ander aanzien. Vandaag scoor ik een bloempot in de vorm van een hoofd bij de kringloop. Geschikt voor een wat kleiner plantje. En ik vind een kussen met een grafisch patroon. 

Genieten

"Ik haal de zwart met gouden fluwelen kussens met insecten en vlinders er nu even uit", zeg ik tegen E. Dat vindt hij helemaal niet erg, want hij is niet van de kussens en juist die vindt hij vreselijk. Hij is overigens ook niet blij met het bloempothoofd. En mijn kringloopvondst in de vorm van een geweldige kruik van Duits aardewerk valt ook niet in de smaak. Maar ik geniet er enorm van. En dat is hem ook wel wat waard.

Gedurfde combi's

Ik kijk graag naar VT Wonen weer verliefd op je huis. Ook al zou ik niet graag zien dat ze mijn huis even zouden restylen. Dat doe ik liever zelf. Meestal neem ik de uitzending op, dan kan ik bij het terugkijken doorspoelen. Ik ben vooral geïnteresseerd in het resultaat. Vaak hebben de stellen uiteenlopende smaken en daarom lukt het inrichten niet. Met -zoals ze in het voorfilmpje zeggen-  'als resultaat een laf compromis'. De stylist neemt het interieur in ogenschouw, de deelnemers maken een moodboard, in een woonwinkel mag het stel zijn eigen toonkamer inrichten en dan bedenkt de stylist een gedurfde combi voor het huis. En die stijl krijgt dan een nieuwe -bij voorkeur Engelse- naam. Bijvoorbeeld Ibiza meets fluffy industrial, of Urban jungle retro love of Pastel classic meets hotel chic. Zoiets. 

In het Engels

"Mijn stijl is Scandinetno", zeg ik tegen E . "Wel jammer dat het niet in het Engels is", zegt hij. En ook vindt hij dat het de lading niet dekt. Ik hou namelijk ook van groen in huis. En al die juweeltjes die ik uit de kringloop het huis insleep, dat is natuurlijk ook niet echt Scandi. Wel etno en nog vaker retro. "Dan noem ik het Green & graphic Scandinetno met een retrotwist" zeg ik. Beter. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Ik heb geen tatoeage nodig...

want jij zit toch al onder mijn huid

Op de donderdagavond kijken we hier naar de Britse datingshow Naked Attraction. Naked Attraction is een datingshow waarin een single kan kiezen uit 6 naakte partners. Van tevoren vertelt zo'n single wat hij of zij fysiek aantrekkelijk vindt en daar worden de partners dan op geselecteerd. Per ronde wordt een deel van hun lichaam onthuld - te beginnen bij het onderlichaam, vervolgens het middenstuk en tenslotte zien de deelnemers elkaars gezicht. Bij iedere ronde wordt de single die op dat moment als het minst aantrekkelijk wordt beoordeeld weggestuurd.

Educatief

Tussendoor krijgt de kijker educatieve feitjes voorgelegd. Zo weet ik nu dat mannen dol zijn op volle lippen, omdat dat ze doet denken aan de schaamlippen van de vrouw. Ook weet ik dat vrouwen graag een man met een lovehandle hebben. Die zou namelijk meer aandacht voor een vrouw hebben dan een spierbonk. Of dat 81% van de mannen de voorkeur geeft aan een zandloperfiguur. Het mag duidelijk zijn: dit had ik niet graag willen missen.

Biologisch

Als een lichaam zo in porties wordt opgedeeld, heb ik ook zeker zo mijn voorkeuren. Daar hoef je niet over na te denken, dat gaat vanzelf. Het is pure biologie. Voor mij geldt dat het gezicht alles kan veranderen. En daarmee blijk ik niet uniek te zijn. Volgens biologen is voor vrouwen het gezicht heel belangrijk, terwijl voor mannen het gebied tussen hals en knieën de doorslag geeft. Het is onderzocht, maar toch kan iedere kijker van het programma Naked Attraction wekelijks zien dat vrouwen ook niet onverschillig staan tegenover het gebied tussen hals en knieën.

Het vlees in de kuip

De deelnemers geven zich op voor dit programma omdat ze letterlijk willen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Zodat ze niet worden teleurgesteld als iemand uit de kleren gaat. Het spreekt voor zich dat je niet veel schaamtegevoel moet hebben om mee te doen aan het programma. En dat geldt eerlijk gezegd ook als je naar het programma wilt kijken.

De schaamte voorbij

Gelukkig heb ik jarenlange ervaring in het kijken van beschamende programma's, dus ik ben de schaamte allang voorbij. Zonder gêne kijk ik dan ook naar Naked Attraction. En zo doe ik dan ook wat bodytrends op. Wat me opvalt is dat heel veel deelnemers tatoeages hebben. Het is inmiddels gewoner geworden om wel een tatoeage te hebben dan geen. Voor mij is een tatoeage geen plus. Ik snap die behoefte om je lichaam te bekladden helemaal niet. Ook het verwijderen van schaamhaar wordt als 'netjes' bestempeld. En ook dat is voor mij geen plus. Maar ik val dan ook ver buiten de doelgroep van het programma. 

Onder mijn huid 

Vandaag zijn E. en ik 40 jaar samen. Destijds waren er nog geen datingprogramma's. En al helemaal geen naakte datingprogramma's. Maar die had ik ook niet nodig. Ik wist in een oogopslag dat wat ik zag me beviel. Ik hoefde hem niet zonder kleren te zien om dat te weten. En als ik van tatoeages zou houden, zou 40 jaar samen natuurlijk een goede reden zijn om E. een plekje op mijn lichaam te geven. Maar gelukkig hoeft dat niet. E. zit mij ook zonder tatoeage onder de huid.

Inspector Ironing is iets op het spoor

verdachte zaken

Ik ben een ervaren detectivekijker. Ooit begon het met Inspector Columbo. Later volgden Morse, Dalgliesh, Banks, Lynley en nog veel meer. Ik kijk er graag naar - met een duidelijke voorkeur voor Engelse detectives.

Meer dan entertainment

Het is pure ontspanning en toch steek ik van al dat tv-entertainment ook een hoop op. Om een aantal voorbeelden te noemen: ER en Grey's Anatomy trainden me zover dat ik mijn hand niet meer omdraai voor een kleine medische ingreep als het uitspuiten van oren. En als het er op aan komt? Wie weet. Dokter Pol heeft mijn diagnostische vaardigheden op grote en kleine dieren enorm verbeterd. Niet dat dat de rugzwemmende vissen van onze jongste heeft kunnen redden, maar toch.

Speurdersinstinct

En onlangs was ik in de gelegenheid om mijn speurderskwaliteiten te demonstreren. Vorige week ontvingen we namelijk een envelop retour. Het was een envelop die niet door ons was verzonden, maar waar wel een adressticker met ons adres op was geplakt. De verzender kennen we niet. Ook is het niet iemand die ooit op dit adres heeft gewoond. "Dat is toch vreemd", zegt E. "Dat iemand een stickertje maakt met ons adres erop. Waarom zou je dat doen?" De envelop is geadresseerd aan iemand in de Verenigde Staten. Inderdaad vreemd. Mijn speurdersinstinct wordt acuut wakker geschud. "Ik ga die persoon even googelen", zeg ik. Geen enkele hit op internet.

Onderbuikgevoel

"Ik ga de politie bellen", zeg ik tegen E. "Stel je voor dat iemand bezig is met illegale praktijken en ons adres daarvoor gebruikt?" E. vindt het op zijn minst licht overtrokken. Maar hij kijkt dan ook niet zoveel detectives als ik. "Zullen we de envelop openmaken?", stel ik voor. Het kan natuurlijk ook gewoon een verkeerd geadresseerde kerstkaart zijn. Zo gezegd zo gedaan. Uit de envelop komt een blanco kerstkaart met daarin twee blanco gevouwen A4-tjes. Tussen die A4-tjes zit een klein plastic zakje met een strookje - zo op het oog gewoon een kleurrijk papiertje. "Hier gaat het dus om", zeg ik tegen E. We houden het strookje tegen het licht, maar zien niets. De opwinding stijgt. Ik heb een onderbuikgevoel: dit deugt niet. Geen enkele serieuze speurder negeert het onderbuikgevoel. Dus: "Ik ga toch de politie bellen", zeg ik.

Wat is het?

"Eigenaardig", zegt de mevrouw van het centrale politiebureau. "Misschien toch goed om het even bij het plaatselijke politiebureau af te geven." Daar lijkt de receptioniste volstrekt niet onder de indruk. "Het is een stukje papier", zegt ze. "Ja, maar waarom zou je dat verpakt in plastic naar Amerika sturen?", vraag ik. Daar heeft ze niet van terug. Ze schakelt een collega in.

Verdacht pakje

Even later komt er een vriendelijke agent opdraven. "U komt een verdacht pakje melden?" Te gek - dat ik dat nog eens mag meemaken."Nou, dat is misschien een beetje overdreven", zeg ik en ik doe voor de derde keer mijn verhaal. De agent opent het zakje en steekt zijn neus erin. Hij ruikt geen chemische substantie, maar zijn speurdersoog vertelt hem dat het papiertje al geruime tijd in het plastic zakje zit.

Mysterie

En dan volgt de onvermijdelijke anticlimax: het mysterie blijft een mysterie. Alles wordt genoteerd en als we nog weer een verdacht pakje krijgen, dan moeten we dat zeker naar het politiebureau brengen. Geen mooie afgeronde speurtocht voor mij. Als ik Inspector Ironing was geweest, dan was deze envelop toch op zijn minst het begin geweest van de ontdekking en het oprollen van een heus drugskartel.

Groeten uit Grunniwood

Groningen is hot. Het lijkt ook tot de rest van Nederland door te dringen dat dit een prachtig gebied is. Beverig, dat wel, maar prachtig. Televisieploegen vergapen zich aan de weidsheid van ons land. De nieuwe serie Hollands Hoop is hier opgenomen. En ook de nieuwe speelfilm van Alex van Warmerdam is in deze regio opgenomen. Allemaal dichtbij mijn geboortegrond.
 
De boerderij Hollands Hoop is eigenlijk Hoog Hammen in Overschild. Vroeger was dat nog gewoon Woltersum, maar sinds de brug over het Eemskanaal is gesloopt hoort de andere kant van het Eemskanaal bij Overschild. Het ligt op een steenworp afstand van de boerderij van mijn zwager en zus waar ik twee jaar geleden ook een tijdje woonde. Ik reed toen van en naar mijn werk regelmatig langs Hoog Hammen. Dus ik ken de omgeving. Dat maakt het extra leuk.


De makers van Hollands Hoop zijn net als ik fan van True Detective leid ik af uit de intro. Het valt onmiddellijk op dat die wel verdacht veel op die van True Detective. Dat is een riskante strategie. Want er kan er maar een de beste zijn en dat is nou eenmaal True Detective. Toch kijk ik met veel plezier naar Hollands Hoop. Ook al zie ik -juist omdat ik de omgeving zo goed ken- veel voorbij komen wat niet klopt. Zo liggen er twee kadavers langs de weg in het korte ritje van de familie Augustinus naar Hoog Hammen.  In de 53 jaar dat ik in Groningen woon, heb ik nog nooit een kadaver langs de weg zien liggen. In de serie zijn de gezinsleden voortdurend op zoek naar bereik met hun mobiele telefoon. Zo zie ik mijn zwager en zus nooit rondlopen op hun praktisch naastgelegen boerderij. En dan het ritje naar de troosteloze Mini Mart. Als je op Hoog Hammen woont, dan haal je je boodschappen in Schildwolde, Ten Boer of op Lewenborg. Ik snap dat daar hier niet voor is gekozen, want dat leverde niet de gewenste beelden op. De windmolens plaatsen wij in de buurt van Termunten, dus dat is wel een eindje uit de richting voor een paar boodschappen. Alles bij elkaar wordt het wel een beetje zwaar aangezet: Groningen is achtergebleven gebied. Gelukkig weten we zelf beter en kunnen we wel wat hebben. 

Ik denk dat we Fivelingo bij de gemeentelijke herindeling Grunniwood moeten noemen.

In de greep van True Detective

Het lijkt alweer heel lang geleden, maar het was toch nog maar ruim twee weken geleden dat het echt bloedheet was. Te heet om welke activiteit dan ook te ondernemen. Gelukkig had ik toen nog vakantie. Alhoewel lampen en apparaten de temperatuur in huis ook verhogen, besluiten de oudste en ik om een tv-marathon te starten. We hebben sinds kort HBO on demand, dus we kunnen kiezen. We kiezen voor True Detective. Ik was daar al aan begonnen, de oudste stak later in, maar we zijn klaar voor de laatste drie.

We kijken gebiologeerd naar drie afleveringen achter elkaar. Als de eerste is afgelopen zeggen we tegelijk: "Nog eentje?" en zo gaat het door. Wat een geweldige serie! En dat is heel bijzonder, want het druist tegen al mijn persoonlijke voorkeuren in. Doorgaans heb ik graag dat een zaak binnen een aflevering wordt afgehandeld. Ik heb er maar een hekel aan als een zaak over meer afleveringen wordt uitgesmeerd. Als ik dat van tevoren weet, kijk ik niet eens. Weet ik het niet, dan heb ik de pest in. Bovendien hou ik ervan als de gebeurtenissen zich in een hoog tempo afspelen. Als dat niet zo is, dan haak ik binnen tien minuten af. Ook ben ik geen fan van wisselingen in tijd. Ik heb graag dat een misdrijf zich in het nu afspeelt, geen uitstapjes naar het verleden. True Detective gaat tegen al deze voorkeuren in: een zaak wordt in 8 afleveringen ontrafeld, er worden binnen de afleveringen sprongen in de tijd gemaakt en het tempo is laag. Er is zo'n grote rol weggelegd voor het landschap dat het af en toe op een roadmovie lijkt. Waarom heeft deze serie mij dan zo in de greep?

Ik probeer het antwoord op deze vraag te achterhalen als we in het zwarte gat zijn beland nadat we alle afleveringen hebben gezien. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, maar op de een of andere manier is er een magische combinatie ontstaan. Een groot deel van die magie zit 'm -behalve natuurlijk in het fantastische script- in de cast. De hoofdrollen worden gespeeld door Woody Harrelson en Matthew Mcconnaughey. Geen voor de hand liggende keuze: Woody Harrelson kende ik toch vooral als de vrolijke niet al te slimme barman van Cheers en Matthew Mcconnaughey als mooie jongen met een lijzig Texaans accent. Allebei toch een beetje oppervlakkig. In deze serie rekenen ze af met dat imago. En hoe!

De zaak wordt opgelost. En dan is het zomaar afgelopen. "Wat nu?", zegt de oudste. "Wat moeten we nu doen?" We zijn een beetje ontredderd. Als je iets hebt gezien wat je heel goed vindt, dan is dat bitterzoet. Het is geweldig dat iets je zo in beslag heeft kunnen nemen, dat je zo bent meegenomen door het verhaal. Dat wil je weer, je wilt meer. En tegelijkertijd weet je dat dit niet zo vaak gebeurt. Je hebt geen idee hoe lang je moet wachten voor je dit opnieuw overkomt - daar heb je geen greep op.

De oudste kijkt onmiddellijk op internet of er ook een tweede serie op stapel staat - en hoelang we dan nog moeten wachten voor we die kunnen zien."Er komt een tweede serie", zegt ze. "maar niet weer met Harrelson en Mcconnaughey." Daar knappen wij niet van op. Maar goed: ga die eerste serie vooral zien!

Geweldige intro -echt geweldig- met muziek van The Handsome Family:

 

De trailer

 

Mooie mannenmaand

De Oranjestemming heeft ook hier toegeslagen. We zitten nog net niet met een Roy Donders juichpak op de bank. Zelfs niet met een Roy Donders juichpet. Ook al hadden we het gewild, dan was het nog niet gelukt. Ik koop namelijk niet meer in het groot in bij de Jumbo. En ook al deed ik dat wel: in no time waren de Roy Donders juichpakken op. We kunnen er dus gevoeglijk van uitgaan dat hier wel een flink aantal gezinnen in de Roy Donders juichpakken op de bank zitten.

Zo ver gaat het hier niet. De jongste heeft wel de poster met alle wedstrijden en een pen bij de hand. Zo kan ze alle uitslagen bijhouden. Tenminste, dat is de bedoeling. Het enthousiasme is nu nog groot. De uitslag van Mexico tegen Kameroen wordt zelfs geappt als E. en ik ons wekelijkse uitstapje naar de bieb hebben.

Als we thuiskomen zap ik even. Het is namelijk Mooie Mannenmaand op Net 5. "We schakelen straks wel weer over hoor", dreigt de jongste. Vanavond is Russell Crowe de mooie man in de film The Good Year. Dat is teleurstellend. Ik ken de film niet, maar Russell vind ik niet echt een mooie man.  Dat scheelt. Gelukkig is er een troost: Hugo is terug. Toch nog een beetje mooie mannenmaand.

Embarrassing bodies

Wij zijn echte bofkonten. Zijn wij in Newcastle, is daar juist deze dagen de uitzending van Embarrassing bodies gaande. De truck staat niet ver van ons hotel in een drukke winkelstraat. Thuis mag ik niet naar Embarrassing bodies kijken in verband met het hoge onsmakelijkheidsgehalte. In het programma laten mensen namelijk hun medische aandoening zien waar ze zich diep voor schamen. Denk aan een fistel op een plek waar je die echt niet wilt hebben, een doorontwikkelde aambei of een andere aandoening - bij voorkeur in de schaamzone.

De oudste zet me even op de foto voor de truck. Een lid van de crew spreekt me aan. Of ik ook iets heb waar ik mee voor de camera's wil. "No thank you", zeg ik "there is nothing embarrassing about my body." "Nooo", zegt hij. De man is expert, dus dat ziet hij natuurlijk zelf ook wel. Het was vast een beleefdheidsvraag. Hij is tenslotte een Engelsman.

Adam zkt Eva

Het komt niet zo van bloggen. Dat komt natuurlijk omdat ik het veel te druk heb met andere belangrijke dingen. Zoals bijvoorbeeld kijken naar Adam zkt Eva op zondagavond. Aanvankelijk keken we naar de serie Johan, maar jammer genoeg kwam daar na vier weken alweer een einde aan. Ik vreesde voor het zwarte gat, maar dat was volkomen onterecht. Een klein rondje zappen bracht me zondagavond namelijk Adam zkt. Eva.

Het idee is simpel. De titel van de serie geeft al een korte hint: het is een datingprogramma en ja, de kandidaten zijn naakt. Ook het blad dat Adam en Eva volgens de overlevering droegen om hun geslachtsdelen te bedekken ontbreekt bij de hedendaagse Adams en Eva's.

Het begint allemaal met een Adam of een Eva die aanspoelt op een onbewoond tropisch eiland. In dit geval was de Eva Nanda. Zij was de eerste op het eiland. Vervolgens spoelt er een Adam aan. Zijn naam is Maarten. Maarten weet op dat moment nog niet dat hij niet de eerste op het eiland is. Dat is echter al snel duidelijk als hij de kleine blote Nanda ziet. Voor Nanda is er ook al snel iets duidelijk; schichtig glijdt haar blik af naar het indrukwekkende geslachtsdeel van Maarten dat heel terloops in beeld wordt gebracht.

E. zit naast mij op de bank te lezen. "Oh my God", zeg ik "hij is nu al opgewonden." Maar wat blijkt? Maarten is helemaal niet opgewonden, dit is Maarten in ruststand! Maarten en Nanda brengen de nacht samen door. En 'er gebeurt iets'. Nanda voelt een klik met Maarten en Maarten voelt ook wel iets, maar een klik is het niet.

Als Cherry de volgende dag arriveert zijn de onderlinge verhoudingen tussen Maarten en Nanda behoorlijk bekoeld. Nanda voelt zich genaaid. Cherry neemt geen blad voor de mond, ze zegt wat ze denkt. Zij is bijzonder onder de indruk van en te spreken over het fors uit de kluiten gewassen geslachtsdeel van Maarten. "Hij heeft echt wel een grote lùùùùl." Hij is helemaal haar type, maar als ze erachter komt 'dat hij zijn lùùùùl overal zomaar insteekt' (dat hij het met Nanda heeft gedaan), dan vindt ze hem toch echt 'een klootzak' en ze zet hem eerst koud.

Om het feest compleet te maken, komt er nog een man: Sander. Een aardige vent, maar hij kan helaas niet hetzelfde gewicht in de schaal leggen als Maarten. Of, zoals Cherry het verwoordt, hij heeft 'echt een cocktailworstje'. 

Uiteindelijk wordt er een spel gespeeld en wordt er een deelnemer geëlimineerd. Cherry wint, Nanda vertrekt en uiteindelijk kiest Cherry voor Maarten en Maarten voor Cherry.

Klinkt het allemaal vreselijk? Dat was het ook. Het was echt heel erg. Het was hilarisch. Volgende week maar even weer kijken of het dan weer net zo erg is.


Voor wie het gemist heeft twee sleutelfragmenten:

Kennismaking Maarten en Cherry

De link naar het fragment:
http://www.rtlxl.nl/#!/adam-zkt-eva-314960/757bfa77-6f64-47c9-b296-6e50828c6a02.

Een cocktailworstje voor Sander

De link naar het fragment:
http://www.rtlxl.nl/#!/adam-zkt-eva-314960/c48226ef-6ae2-41bb-9b5e-e194c2a3cbfd

Afbeelding: Moab, Boomerang card

Say yes

"En toen vroeg hij of wij al wisten hoe onze trouwjurk er uit moest zien." De jongste vertelt dat ze hier op school over hebben gepraat in het kader van rituelen en gebruiken. De vraag werd gesteld door een leraar. Ik vind het een opmerkelijke vraag. Het veronderstelt namelijk dat ze a. gaan trouwen en b. ook nog eens in vol ornaat. Toen ik op de middelbare school zat, was die vraag onvoorstelbaar geweest. We zouden de leraar weggehoond hebben. Werkelijk niemand ging ervan uit dat je zou gaan trouwen. En als je dat ging doen, dan kwam daar geen trouwjurk aan te pas.

Zelf trouwden we vlak voor onze oudste, een bijna 9-ponder, werd geboren. Mijn omvang was navenant en mijn bruidstooi bestond uit een zelfgemaakte trouwsweater en een zwarte strakke broek. Mijn moeder had ter verhoging van de feestvreugde nog een bruidsboeketje samengesteld met bloeiende bloemen uit de tuin. Alleen onze ouders, broers en zussen en mijn boezemvriendin waren in het gemeentehuis van de partij. Na de huwelijksplechtigheid dronken we met z'n allen een kopje koffie met taart. Het enige waar ik echt op stond was namelijk een bruidstaart met verdieping. Dus die was er wel. Onze trouwreportage was een klein boekje met zelf geschoten foto's. Het boekje is verbrand, net als de trouwsweater, die later uitgroeide tot een klustrui.

Onze jongste weet dankzij programma's als Say yes to the dress precies wat voor bruidsjurk zij zou willen hebben: ze wil een mermaid dress met een sweetheart neckline. En dat zal haar ongetwijfeld goed staan. "Dat is toch ECHT  kapitaalvernietiging", zegt onze zoon."Zo 'n jurk die je maar een dag draagt." De bedragen die gemoeid zijn met de jurken die in Say yes to the dress voorbijkomen zijn huiveringwekkend. Vaak betalen de ouders of de man de jurk. "Je weet maar nooit. Straks moet jij er ook €20.000,-  voor op tafel leggen." zegt E. in de wetenschap dat dat zeer onwaarschijnlijk is. Onze zoon laat er geen misverstand over bestaan: "Ik lig nog eerder tussen 6 planken 3,5 meter diep onder de grond." Het is duidelijk: een dergelijke vorm van kapitaalvernietiging zou hij niet overleven.

Aanbevolen: pulp

Het zijn lastige tijden bij ons op het werk. Gelukkig wordt er ook nog wel gelachen. Vanmorgen hangen collega's, de baas, boezemvriendin en ik even rond zo aan het begin van de laatste werkdag van de week. We hebben het over de dingen des levens in het algemeen en tv-programma's in het bijzonder. Collega kijkt vooral actualiteitenprogramma's. Ik kijk vooral pulp, verbouwings- en verhuisprogramma's, tuinprogramma's, ziekenhuisseries, detectives, politieseries, kookprogramma's, budgetprogramma's, make over-programma's, Seinfeld, enzovoorts. Ik kijk kortom alles, maar liever geen praatprogramma's. Ook de baas kan overal over meepraten. Dat betekent niet dat we iedere avond koploos voor de televisie hangen. Nee, de baas is net als ik een multitasker pur sang. De baas combineert tv-kijken met werken, ik kijk televisie en ik blog of schrijf een ander stukje, ik kijk televisie en vouw de was, ik kijk televisie en lees een krantje. Er zijn ontzettend veel dingen die ik kan combineren met tv-kijken.

Collega die vooral actualiteitenprogramma's kijkt heeft ooit eens gebeld met iemand die op dat moment  Hotter than my daughter keek. Dichter is hij niet bij tv-pulp geweest. Hij kent het fenomeen niet. De baas en ik praten hem even bij over de formule van Hotter than my daughter: dat dochters die zich schamen voor hun vaak schaars geklede moeder ze opgeven en dat er vervolgens een make over op uitnodiging van Gordon himself volgt. Ik geef nog even een imitatie van de vette lach van Gordon ten beste.

Het is genieten. Behalve dat, leer ik ook ontzettend veel van het kijken van al die programma's: hoe ik mijn huis moet stylen, hoe ik me wel of niet moet kleden, hoe ik mijn planten moet verzorgen (dat je sommige planten in de winter geen water moet geven!), hoe ik levensreddende handelingen en kleine medische ingrepen moet verrichten, welke lekkere dingen ik zou kunnen koken als ik tijd en zin had en van alles en nog wat over mens-zijn (want daar gaan alle series tenslotte over). Ik kan het iedereen en collega in het bijzonder aanbevelen. Het levert je veel blijvende bagage op, in tegenstelling tot actualiteitenprogramma's. Actualiteiten zijn morgen immers alweer oud nieuws.

My little...

Ik heb geen last van goede smaak. Regelmatige bezoekers van mijn blog weten dat allang. Zonder enige gêne kijk ik naar smakeloze programma's als Huisje, boompje, Barbie. En dat is heul fijn, zoals mijn dochter zou zeggen, want dan heb je een stuk meer lol in het leven. Ik kan het iedereen aanbevelen. Als je je niet top voelt: hou je niet in en kijk naar pulp. TV-snacken, dat is het.

Onlangs ontdekte ik per ongeluk nog een programma waar je ook enorm van opknapt: America's worst tattoos. In het programma komen mensen voorbij die spijt hebben van hun tattoo. Nou zou ik zeggen: dat moment komt onherroepelijk. Zou er een plaatje zijn waar je echt nooit flauw van wordt? Ik herinner me nog dat er vroeger bij de Bazooka kauwgom neptattoos zaten. Even aan je arm likken, het plaatje er op de kop op en dan had je een mooi wazig plaatje dat al snel vervaagde. En gelukkig maar, want dan was ik er ook meestal wel weer flauw van. Dus ik kan me niet voorstellen dat je hetzelfde plaatje levenslang zou willen.

De spijtoptanten die in het programma voorbij komen hebben meestal onder invloed van alcohol een tatoeage laten zetten. Lang niet altijd namen ze de moeite om daarvoor bij een tattooshop langs te gaan. Topper van de uitzending was een meisje dat dol was op My little pony. Het leek haar fijn om die tatoeage direct boven haar bilnaad te laten zetten. Haar vriend zou het klusje gaan klaren. Dat was voor hem geen dagelijks werk, dus hij had zich even moed ingedronken. Ik zie het helemaal voor me: vol goede moed begint hij met de kuif van de little pony. Na drie sprieten wijdt hij zich aan een been van het paardje. Toch wel nieuwsgierig geworden wil het meisje tussentijds even kijken naar haar schattige pony. En dan ziet ze slechts de contouren van een lomp en stomp beentje met daarboven ergens een paar haarsprieten. Het lijkt voor geen meter op een een my little pony. In plaats daarvan heeft ze een my little penis boven haar bilnaad. Ze sommeert haar vriend te stoppen en blijft zo dus zitten met de little penis. Het gevolg: diepe schaamte. Daarom klopt ze aan voor een gratis remake bij America's worst tattoos. Dikke pret bij ons. Leedvermaak? Zeker, maar dat mag vind ik als je als wilsbekwame volwassene zulke domme dingen doet. En uiteindelijk komt het allemaal weer goed, want de tattoo-artiesten bedekken de missers met een grotere en mooiere tattoo.

Dat waardeer ik zeer

De oudste kijkt gisteravond even rond in onze digitale tv-bibliotheek. De ene na de andere gemiste uitzending rolt voorbij. Dat we al die uitzendingen gemist hebben is geen groot verlies. Na wikken en wegen besluit de oudste dat het toch jammer is dat we De slechtste echtgenoot van Nederland niet hebben gezien. De slechte echtgenoten zijn voorgedragen door hun vrouwen. De een is te plakkerig, de ander te bot, de ander heeft aandacht voor iedereen, behalve voor zijn vrouw. En dan heb je natuurlijk de opvliegende man, het grote kind, de engerd en ga zo maar door. De koppels brengen tijd door in afzondering terwijl een team deskundigen opdrachten bedenkt om de koppels nader tot elkaar te brengen.

 

Iedere week beoordelen de deskundigen welke man genoeg heeft bijgeleerd en dus niet de slechtste echtgenoot van Nederland kan zijn. In de gemiste uitzending mochten Roel en Mariëlle naar huis. En dat vinden ze allebei 'best kut', want 'ze zijn er nog niet.' Mariëlle doet namelijk alles voor Roel en Roel ziet haar amper staan. Mariëlle doet dat alles graag voor Roel, maar ze baalt er wel van dat hij zijn waardering voor haar nooit eens uitspreekt. Dat hij dat niet doet, maakt hem nog niet tot de slechtste echtgenoot van Nederland, aldus de jury. Roel en Mariëlle blijken namelijk een geweldig team te zijn. Niks aan het handje. "Ik vind het overdreven", zeg ik tegen E. "Jij loopt me toch ook niet voortdurend te complimenteren?" E. vindt dat dat wel meevalt en om me daarvan te overtuigen spreekt hij nu voortdurend zijn respect en waardering voor mij uit. Ook al is dat zo nu en dan wel behoorlijk dubieus. Zoals vanmiddag bijvoorbeeld. De oudste gaat met onze auto op stap.  "Daar mag je maar 30 kilometer hoor", zegt E. als we de route bespreken. "daar zit je moeder mij ook altijd over op de nek als we daar rijden." Na een korte pauze vervolgt hij: "Waar ik natuurlijk heel veel respect en waardering voor heb." En zo gaat het maar door. Ik heb inmiddels een goed beeld van zijn respect en waardering voor mij. Misschien kan hij eens een keer met Roel bellen om hem een aantal tips te geven. Misschien krijgt die het dan ook nog onder de knie.

Geen last van goede smaak

Ooit woonde ik een presentatie bij. De spreker vertelde dat hij met behulp van social media de weg naar een fantastische cultfilm had gevonden. Niet omdat hij zelf nou zo'n cultfilmliefhebber was, maar omdat hij niet zomaar een filmpje kon kijken. Zijn vriendin was namelijk kunstenares. Het moest dus wel echt iets zijn. Zij moest niet denken dat hij niet beschikte over een goede smaak. Die relatie had geen schijn van kans, dat is natuurlijk duidelijk.

Van goede smaak heb ik geen last. Dat weet E. allang. Maar soms gaat het zelfs E. te ver. "Ik wist niet wat ik zag", zegt E. Hij ontdekte een bedrag van €0,99 op de rekening van KPN. "En weet je waarvoor?", zegt E. Ik zou het zo snel niet kunnen bedenken, maar ik vermoed dat het is voor het kijken van een filmpje. Ideaal vind ik dat: die videotheek in je tv. "Voor het herbekijken van Hotter than my daughter. Dieper kun je toch niet zinken", aldus E. Nou weet ik het weer. RTL vraagt geld voor het terugkijken van haar programma's. Treurig maar waar, maar het moest echt even. "Toen had ik een dipje", zegt de jongste. En waar knap je nou meer van op dan van het kijken naar Hotter than my daughter? Het was duidelijk een noodgeval.

Huisje, boompje, Barbie

Ik geef het eerlijk toe: ik kijk graag naar Huisje, boompje, Barbie. Is het erg? Ja, het is heel erg, maar ook heel fascinerend. Ik zal de mensen die Mike en Samantha (Barbie) nog niet kennen even bijpraten. Barbie maakte haar debuut als blonde hitsige Barbie in Oh Oh Cherso. Dat heb ik niet echt gevolgd, maar genoeg om te weten dat het vooral ging om zuipuh en neukuh en dat liefst in combinatie. Vanwege het verpletterende succes reisde dezelfde groep ook nog eens naar Tirol. Dat is helemaal aan mij voorbij gegaan. Ergens tussen alle programma's door heeft Barbie Mike ontmoet. En met hem heeft ze snel een kindje gemaakt. Natuurlijk was dat een mooie gelegenheid om de nieuwe reality soap Barbie's baby te maken. Ook die serie is min of meer aan mij voorbijgegaan. Nu Barbie een gezinnetje heeft, is Huisje, boompje, Barbie natuurlijk een logisch vervolg. En nu doe ik mee!

Aan het begin van de serie wonen Mike en Samantha nog in Den Haag naast de ouders van Barbie. Maar als Barbie geesten in huis ontdekt, dan wordt het toch echt tijd om te verhuizen. Tussendoor is er nog een rechtszaak waarin Mike en Barbie van mishandeling worden beschuldigd en worden Barbies borsten vergroot. Dat levert natuurlijk de nodige stress op. En met stress weten Mike en Barbie niet echt goed om te gaan. Hun huwelijk staat voortdurend op springen. Dat ze de hele dag worden achtervolgd door camera's zal ook wel niet helpen. Dan zou mijn huwelijk ook gegarandeerd op springen staan.

Vorige week wilde Barbie ineens naar de kerk. Met een verdwaasde, verwilderde blik kijkt ze in de camera. Mike, die in dezelfde aflevering een haartransplantatie ondergaat, begrijpt de plotselinge devotie van Barbie niet. In zijn trainingsbroek hangt hij op de bank. "Jij bent ook gek he, jij. In God gelovuh. God bestaat toch niet." Maar Barbie wil er niets van horen. Ze wil in gesprek met God en waar kun je dat nou beter doen dan in de kerk? Dus begeleidt haar manager haar naar de kerk. Maar de kerk is een kale jaren '70 locatie, ontdaan van alle kitsch en glitter waar Barbie zich doorgaans mee omringt. Het valt dan ook tegen: de ontluikende devotie wordt keihard de nek omgedraaid. "Er zijn hier ook helemaal geen dieruh... ik dacht dat er wel geituh zouden zijn...", kweelt Barbie. Als ze in de camera kijkt, geloof ik haar niet. Dit is vast in scene gezet. Zo wereldvreemd en gek kun je toch niet zijn. Of wel? Ik kijk in ieder geval morgen weer. 

The higher the hair...

Ik had vandaag een bad hairday. Het zat gewoon niet: een graadje vorst en het hangt lusteloos om mijn hoofd. Dat heeft misschien ook te maken met het feit dat ik verder geen toevoegingen gebruik. Geen mousse, geen haarlak, geen enkele vorm van versteviging. Vandaag was een haarlakje op zijn plaats geweest. Beetje touperen misschien voor een beetje volume. Ik ga natuurlijk niet voor echt big hair.

Dat is wel anders bij de serie Toddlers and Tiaras. Kleine meisjes worden daar door hun moeders als levende poppen aangekleed. Compleet met make up, valse wimpers en big hair gaan ze met elkaar de competitie aan wie de mooiste is. Ik heb er even met open mond naar zitten kijken. Een moeder snoerde haar toch al ranke dochter flink in en een ander toupeerde het haar tot indrukwekkende hoogte. Waarom big hair? Een Texaanse moeder liet daar geen misverstand over bestaan: the higher the hair, the closer to the Lord

Spermcount

Ik ben geen groot liefhebber van humor op tv. Cabaret, Comedy Train, Dit was het nieuws; het is aan mij niet besteed. Dat is nog duidelijker geworden nu we digitale tv hebben. Het humorkanaal, waar we nu over beschikken, is bij ons geen veelbekeken kanaal. Met een uitzondering: Jerry Seinfeld. Dat vind ik echt geweldig. E. en ik keken er al eerder naar, jaren geleden. Maar het blijft leuk. Echt leuk. Gisteravond keken we naar deze aflevering, waarin Kramer zijn ballenknijpers moet inruilen voor een boxershort om zijn spermcount op te krikken .

Happy wife, happy life

Ik kijk graag naar bouwprogramma´s. Dat was ook al zo voor mijn eigen leven een groot bouwprogramma werd. Ik kijk bij voorkeur naar bouwprogramma´s die zich afspelen in Groot Brittannië, maar die zijn 'op'. Nu zijn het bouwprogramma's die zich afspelen in Australië. Minder leuk, ik krijg het alleen al warm van het kijken naar die bouwactiviteiten in de moordende hitte. Gelukkig wordt dat gecompenseerd door de Australiërs. Die zijn enorm ontspannen als gevolg van hun doeltreffende en eenvoudige levensmotto. Ik hoorde het al een aantal malen voorbij komen: Happy wife, happy life. De mannen in het bouwprogramma zorgen ervoor dat hun vrouwen blij zijn met wat er gebeurt, met maar een doel voor ogen: zelf een prettig leven hebben. En dat lukt aardig. Ook E. heeft deze Australische wijsheid opgepikt: vanavond schenkt hij me een kop koffie in, alles in het kader van de happy wife.

Niet iedereen heeft het zo goed voor elkaar. Vanmorgen las ik in de krant dat een man uit Oss zijn vrouw vergat op een parkeerplaats in Gelsenkirchen. Hij kwam er pas na 40 kilometer achter toen zijn 10-jarige dochter vroeg waar mamma was. Die man kan een happy life eerst wel op zijn buik schrijven.

Wies mit mien kirrel xxx

Zaterdagnacht zat ik nog tot 2.00 uur gebiologeerd te kijken naar het glazen huis. De oudste deed namelijk mee aan een roei-estafette voor Serious Request. Dat gebeurde op de ergometer in de buurt van de Oude Markt. Zij moest om half een 's nachts roeien. Een half uur maar liefst. Dat klinkt mij niet als een uitzonderlijk lange tijd in de oren, maar E. roeit in de sportschool wel eens een stukje op zo'n apparaat en die is na 10 minuten 'hartstikke dood', als je hem mag geloven.

"Zal ik even een sms'je naar Serious Request sturen om haar succes te wensen?", vraag ik aan E. We kijken allebei naar de niet-aflatende stroom sms'jes onderin beeld. Als ik de daad bij het woord heb gevoegd kijken we strak naar het scherm. Om 2.00 uur, ze is dan allang uitgeroeid, is het sms'je  nog niet in beeld geweest. Wel zijn er al honderden sms'jes gepasseerd: Een bier graag! Het bier is op! Ik hou van je Carina xxx, gewoon een boodschap en nog veel meer van dit soort onnozele berichtjes. Het valt op dat er veel liefdesbetuigingen voorbij komen. Blijkbaar is de behoefte om dat met heel Nederland te delen voor sommigen onweerstaanbaar. "Moet jij ook niet even een berichtje voor mij sms'en?", vraagt E. Dat heb ik toch maar niet gedaan: dan zouden we immers uren moeten waken om een berichtje voorbij te zien komen waarvan de inhoud voor geen van ons een verrassing zou zijn. Maar om toch enigszins tegemoet te komen aan E's hang naar publiekelijke erkenning, bij deze: Wies mit mien kirrel*. xxx.

E. ondertekent zijn mailtjes naar mij bij voorkeur met Dien kirrel of De kirrel. Voor wie geen Gronings kent: man/kerel.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Zo mooi kan het zijn

Kijk, zo mooi kan Boer zoekt vrouw nou zijn. Twee verstandige boeren maken een goede keus. Henk kiest voor Fiona. Dat getuigt van zelfinzicht: hij herkent de partner die hem het best tot zijn recht laat komen. En ook Martin kiest goed; dat zie je van alle kanten. Eerst dacht ik dat Swaen ook nog een goede keuze voor hem zou kunnen zijn, maar nu ik hem zie met Wilma, zie ik dat het niet anders kon. Ik zag het een beetje aankomen. En dat terwijl ik aanvankelijk had verwacht dat Wilma bij het eerste keuzemoment degene zou zijn die zou gaan vertrekken. Zo zie je maar weer.

Ik kijk nu al uit naar de volgende aflevering. Dan gaan de boeren op stap en uitgaand van de veelbelovende beelden die we nu al hebben gezien van het uitstapje van Bert en Hendrieke, wordt dat een topaflevering.