Aan het hoogste adres

Ik ben nooit te beroerd om mee te denken. Gevraagd of ongevraagd adviseren - ik doe het graag. Het is mijn werk, maar ook in mijn vrije tijd werkt het door. 

Flink aanschaffen

Ik kijk iedere week op de website van de bibliotheek om de nieuwe aanwinsten te bekijken. Als er iets van mijn gading bijzit, reserveer ik het direct. Maar de laatste tijd domineren de kinderboeken. Heel goed dat ze daar ook flink aanschaffen, maar ik kan me niet voorstellen dat er alleen maar kinderboeken worden aangeschaft. 

Genoeg is genoeg

Deze week is het genoeg geweest. Ik ga op zoek naar een mogelijkheid om in contact te komen. Dat was gemakkelijk op deze site. Je ziet het wel eens anders. Ik vind het klantencontactformulier en maak mijn punt: Bij de carrousel met nieuwe aanwinsten onder Collectie domineren de boeken voor kinderen al een tijdje. Ik zie amper nieuwe aanwinsten voor volwassenen voorbij komen. Is het niet voor de hand liggender om de jeugdboeken in een carrousel onder het kopje Jeugd & Jongeren uit te lichten? Het punt is gemaakt, dus ik kan het weer loslaten. Ik had er dan ook niet meer aan gedacht, tot ik een reactie in mijn mailbox zie van de klantenservice: Binnen onze bibliotheek kunnen wij dit niet veranderen. Binnen 3 maanden worden collecties gerouleerd, daar hebben wij geen directe invloed op. Ik ga de vraag van je doorzetten naar de KB (Koninklijke bibliotheek). Deze gaat over dit soort dingen. Ik hoop dat je nu eerst genoeg op de hoogte bent.

Het is geweldig

Ik zie het pas twee dagen later, maar ze reageerde 10 minuten na mijn bericht al. Geweldig. Jammer dat ik niet om feedback word gevraagd, want dat was een 10 geworden. Mijn ongevraagde advies ligt nu dus bij de Koninklijke Bibliotheek. Ik ben aan het hoogste adres. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Weer een compleet mens

Ik heb de afgelopen dagen een traumatische ervaring gehad: ik was mijn biebpas kwijt. We gaan wekelijks naar de bieb. Mijn pas zit standaard in mijn biebtas. Dat werkt als een tierelier. Vorige week merkte ik ineens dat mijn pas niet in mijn tas zat.

De wereld ligt weer open...

En dan begint het zoeken:

• Welke jas had ik aan - Geen jas, 
• Had ik iets met broekzakken aan? - Daar zit het niet in. Ook niet in die, die ik niet aanhad.
• Toch misschien in een handtas gestopt?- In geen van de handtassen die nu in de roulatie zijn. 
• Per ongeluk in mijn werktas? - Ook niet.
• In een boek of een tijdschrift? - Dat doe ik nooit, maar toch maar even checken. 
• Waren we op de fiets of met de auto? -Auto, dus daar ook maar even kijken, onder de matten, in alle vakjes. Ik vind van alles, maar geen biebpas.
• Ik ruim lades op en richt ze weer opnieuw in, maar de pas blijft onvindbaar. 
• Maar even bij de bieb vragen dan. - Nee geen pas gevonden. "Als we iets vinden, dan sturen we het meestal op. Ik blokkeer het account maar even. Dat is dan altijd beter", aldus de bibliotheekman. "Dan kunt u thuis nog even verder zoeken."

Ondertussen houdt het zeurende gevoel aan: ik mis iets. Ik mis de onbeperkte onmiddellijke gratis toegang tot een wereld vol boeken. "Je mag wel op mijn pasje", zegt de jongste. En ook E. biedt me zijn pas aan. Maar dat is niet hetzelfde. Dat druist in tegen mijn hang naar zelfstandigheid. Ik wil mijn eigen kaart.

Gisteren valt er een envelop op de mat. "Er zit iets hards in", zegt de jongste. En het is inderdaad iets hards: het is mijn bibliotheekpas. Ik ben weer een compleet mens! Lang leve de mensen van de bibliotheek!

Bieb is the place to be

Vrijdag waren E. en ik opnieuw in de bieb. Zoals meestal schuif ik na een zorgvuldige selectie van boeken en tijdschriften aan aan de grote leestafel. De leestafel staat in een soort nis. Het liefst kies ik positie zodanig dat ik de bieb inkijk, maar aan beide tafels zat al iemand aan die kant. En dan kun je er naast gaan zitten, maar het is toch een soort ongeschreven code dat je je niet in iemands persoonlijke ruimte begeeft en dat is dan al snel zo. Dus schuif ik aan tegenover een man die ook regelmatig in de bieb is op de vrijdag.

Op het moment dat ik aanschuif is alles zoals het altijd is. Het stel dat er altijd is zit samen achter een pc. Ze hebben het zich gemakkelijk gemaakt en eten er iets bij. Het ziet er buitengewoon gezellig en eendrachtig uit. Verder oogt het rustig. Er zijn geen andere markante vaste klanten.

Ik ben net verdiept in de VT Wonen als de bibliothecaris met stemverheffing zegt: "Jongens willen jullie hier wel even weggaan?" Hij staat met de wc-deur in de hand. Blijkbaar houden er zich een aantal jongens onrechtmatig op in het toilet. Dat is mij natuurlijk ontgaan; jammer genoeg heb ik geen ogen in mijn rug. "Wat is daar wel niet aan de hand?", vraag ik mijn tafelgenoot. Maar die reageert helemaal niet. Misschien wel doof of zo. Ik zit een poosje omgekeerd en zie dan een jongen uit het toilet komen. Daarna gaat de bibliothecaris het toilet in. Hij rapporteert aan de bibliothecaressen aan de balie. Die hebben het hele gebeuren van een afstand nauwlettend gevolgd. De bibliothecaris is hun held. Dat zie ik zo. Wat er aan de hand was is me ontgaan. Maar er is me wel het een en ander duidelijk geworden: ik ga dus nooit meer aan de verkeerde kant van de leestafel zitten. Als er al iemand zit, jammer, maar ik zit er dan ook. En wat natuurlijk steeds duidelijker wordt: de bieb is the place to be.

Million Pages Club

Als er niets anders op het programma staat, gaan E. en ik op vrijdagavond samen naar de bieb. Ik vind dat altijd het hoogtepunt van de week. Ik ga graag naar de bieb. Ik hou van het idee dat je alles wat daar staat kunt lenen. De bijna onbegrensde mogelijkheden die dat biedt maakt me erg gelukkig. En dan het keuzeproces: deze? Nee, toch maar niet- met een zekere achteloosheid. Er staan er immers nog zoveel! Die? Ja, die neem ik mee. En als ik dan klaar ben, dan ga ik aan een van de grote leestafels zitten om een blad te lezen. De VT Wonen of, zoals gisteren, de Flow. E.gaat ondertussen naar boven om muziek te lenen.

Het bladeren in een tijdschrift laat zich prima combineren met bibliotheekobservaties. Zo ken je de vaste gasten zo'n beetje. De man die in zichzelf praat en zomer en winter in zijn gevoerde leren jas rondloopt. Hij ruikt niet heel fris, dus je kunt beter niet te dicht bij hem gaan zitten aan de leestafel. Of de man met een korte broek en zwarte panty's aan. Of het stel dat -wanneer je er ook komt- altijd in de bibliotheek is. En dan de minder vaste klanten, de passanten.

Gisteren was het stel dat er altijd is er ook weer. Ze gedroegen zich volgens hun routine: achter de computer, bij de tijdschriften, dan weer terug naar de computer. Niets bijzonders. Tot ik ze - als E. me ophaalt van de leestafel- samen naar het toilet zie gaan. Misschien hoort het bij hun routine: het bibliotheekbezoek afronden met een gezamenlijk toiletbezoek. Maar ik had het nog niet eerder gespot. Als ik mijn boeken afstempel hou ik de deur van het toilet in de gaten. Het duurt wel eventjes. Ik kijk dusdanig opzichtig dat een mevrouw die ook staat af te stempelen me aankijkt met een blik van WAT- heb ik iets van je aan? Ook E. valt het op dat ik niet helemaal gefocust ben op het afstempelen. "Ze zitten er nog steeds", zeg ik tegen E. "Doen ze daar nou ijskoud een no.1 of is er iets heel anders gaande? Zou je ook mile high clubs hebben in de bibliotheek, geprikkeld door de aanwezigheid van al die boeken?" Ik zit net op dit spoor als ze tegelijk het toilet weer uitkomen. We lopen de bibliotheek uit. Even later volgt het stel ons. "Wat denk jij?", zeg ik tegen E. "Ik denk dat hun bioritme perfect op elkaar is afgestemd", zegt hij. E. zal wel weer gelijk hebben. Heel even had ik een fantasie van een million pages club. Dat sprak eerlijk gezegd meer tot mijn verbeelding.

Hond in de bieb

Ik sta in de bibliotheek bij het tijdschriftenrek. In de periode dat mijn blog uit de lucht was, is de plaatselijke bibliotheek hier gesloten. De jongste en ik gingen iedere vrijdagavond naar de bieb. Dat was, aldus de jongste, ons 'moeder-dochter-moment'. We keken samen naar boeken en maakten een praatje met de bibliothecaresse, die we natuurlijk allemaal kenden. "Hoe moet dat nou verder met ons moeder-dochter-moment?", was dan ook de brandende vraag na de sluiting. Tegenwoordig gaan we naar de bieb verderop samen met E. Dus nu is het een vader-moeder-dochter-moment. Haar favoriete moeder-dochter-momenten zijn nu shopsessies.

De bieb die we nu bezoeken is veel groter. Dat heeft voordelen, maar ook nadelen. Het voordeel is natuurlijk de veel grotere collectie. Het nadeel is dat je elkaar gemakkelijk uit het oog verliest. De bieb heeft twee verdiepingen, dus we waaieren al snel uiteen naar verschillende hoeken van de bibliotheek. Gelukkig hebben we allemaal een mobiele telefoon, dus we kunnen elkaar altijd bereiken.

Het tijdschriftenaanbod in de grote bibliotheek is ook groter. Ik probeer er een beetje overzicht op te krijgen, als ik word afgeleid door het geblaf van een flinke hond. Ik kijk verstoord rond. "Welke idioot neemt zijn hond nou mee naar de bibliotheek?", vraag ik me af. Ik krijg de hond niet in het vizier. Opnieuw begint de hond te blaffen. "Mag dat eigenlijk wel?", vraag ik me vervolgens af. Ik kijk opnieuw geërgerd rond. Tot ik me opeens realiseer dat het wel van heel dichtbij komt. Sterker nog, het komt uit mijn eigen tas. Het blijkt de ringtone te zijn die de jongste voor zichzelf heeft geprogrammeerd in mijn nieuwe iphone. Ze is klaar, meldt ze, net als haar vader. Ik wandel naar de  doe-het-zelf-scanbalie en daar treffen we elkaar.