Relax & Chill

Ik ben goed bezig. Ik maak massa's Spotify-minuten en ik maak heerlijke playlists aan. Ik ben zeer te spreken over mijn eigen smaak. Dat ventileer ik ook regelmatig. Al vindt Spotify het allemaal een beetje somber. Ze raden me voortdurend droevige mixen aan. En ik moet eerlijk zeggen: ik ben inderdaad niet vies van een droevige mix. Dat kan ik met mijn van nature opgewekte inborst best hebben.

Buitencategorie 

Mijn relax & chill lijst speelt als E. en ik een broodje eten. Ik zie E. scherp luisteren naar een nummer. Hij is de onbetwiste muziekkenner in huis. "Weet je wat dit is?" "Reason to believe van Tim Hardin" antwoordt E. zonder met de ogen te knipperen. "Dat is te gemakkelijk", zeg ik. Ik aarzel niet en doe een Leo Blokhuisje: "Ik wil het nummer en de uitvoerende horen." Het nummer klopt. E. denkt even. "Karen Dalton", zegt hij dan. "Het was een gokje." geeft hij toe als blijkt dat het goed is. "Zij was bevriend met Tim Hardin." Ik zou het zo onderhand moeten weten, maar ik ben weer onder de indruk. Hij is echt buitencategorie. En ik heb hem aan de haak geslagen. Ik ben altijd al goed bezig geweest.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Penonieuws

Sinds kort hebben we op het werk een sociaal intranet. Dat houdt in het kort in dat iedereen kan bijdragen en dat het overal over kan gaan. Als je iets plaatst op ons intranet, dan wordt je naam en je fotootje bij het bericht geplaatst. In de nieuwsbrief om je te attenderen op de updates wordt je naam ook steevast vermeld. Dat levert soms grappige misverstanden op. Zo plaatste ik een tijdje geleden een bericht dat de landelijke KPN-storing was opgelost. In de nieuwsbrief werd dat als volgt weergegeven: Landelijke KPN-storing opgelost door Jannie Strijk. Een gewaardeerde collega reageerde als volgt: "Goed gedaan meisje!" Ik bedoel maar.

Foto: Vitalis

Deze week las ik iets over de verruiming van de arbeidsvoorwaarden bij ons op het werk. Ik lees het bericht met belangstelling: we kunnen -in tegenstelling tot veel andere bedrijven- gewoon gebruik blijven maken van het fietsenplan en daarnaast zijn er nog tal van andere mogelijkheden. Onder het lezen valt mijn oog op de trefwoorden in de marge. Een trefwoord raakt me in het bijzonder: penonieuws. Al snel heb ik in de gaten dat het gaat om P&O nieuws, maar in eerste instantie kijk ik er vreemd tegenaan. Even, heel even, denk ik dat de overgangsconsulente een nieuwe doelgroep heeft ontdekt in ons bedrijf. Dat zou natuurlijk wel een spectaculaire verruiming van de arbeidsvoorwaarden zijn. De doelgroep lijkt me in ieder geval groot zat. Misschien iets voor een volgende ronde.

Vastgesteld onbekend

Nu de kinderen iets groter zijn, heb ik de handen een beetje meer vrij. Aangezien meer werken er in mijn sector in deze tijd niet inzit, besluit ik om er weer freelance bij te gaan werken. Ik heb er veel plezier in. En na een paar opdrachten besluit ik maar eens in overleg te gaan met de Kamer van Koophandel om erachter te komen hoe ik de zaken aan moet pakken.

Om een afspraak te maken vul ik een e-formulier in. Ik vul onder andere mijn naam, mijn bedrijfsnaam en mijn domeinnaam in. Het gaat gesmeerd. Dan kom ik bij een belangrijke sleutelvraag: mijn geslacht. Eenvoudig zou je zeggen: man of vrouw. Hij staat standaard op man (!) dus ik klap het menuutje uit. En dan blijkt dat er nog meer te kiezen valt dan alleen man of vrouw. De derde keuzemogelijkheid is 'vastgesteld onbekend'. Ik verplaats me even in de positie van iemand die deze keuzemogelijkheid moet aanvinken. Je moet sterk in je schoenen staan om te kunnen verdragen dat je geslacht onbekend is. Dan hoor je nergens bij. En als het dan ook nog eens vastgesteld is, dan is er ook geen hoop meer dat het ooit nog eens bekend zal worden. Dan kun je er niet meer onderuit; je zit vast in onbekendheid. Dat lijkt me moeilijk te verteren. Ik deel het met E.  Die is deze optie ook nog nooit tegen gekomen. Wat we wel weten: ik ben vrouw. Dat heb ik voor de zekerheid nog even gecheckt. E. tekende voor de dubbelcheck.

Een goede smaak

In het echt is hij nog mooier...

Vlak nadat ons huis was afgebrand, stonden mijn ouders vanachter het hek te kijken naar de verkoolde resten van ons huis. Als ze er even staan, krijgen ze gezelschap van een man en -naar later blijkt- zijn moeder. "Hier woonde een man met een hele goede smaak", zegt de man tegen zijn moeder. "En ik kende hem." Mijn ouders horen dit natuurlijk glimmend van trots aan: die man met de goede smaak, dat is namelijk hun schoonzoon E.

Je zou verwachten dat een man met zo'n goede smaak een dito vrouw zou hebben gekozen. En dat zou natuurlijk ook gebeurd zijn als hij goed had nagedacht op het moment van partnerkeuze. Maar geloof mij: van denken was toen geen sprake. Toen speelden hele andere zaken. E. koos voor mij. En ik hou van junk en oude meuk in huis. Dus ben ik een vaste klant bij kringloopwinkels. Daar scoor ik dingen waar ik heel erg gelukkig van word.

Vandaag was ik niet van plan om langs de kringloop te gaan. Ik was vroeg wakker en toog al op tijd naar de Intratuin om me alvast te oriënteren op mijn nieuwe hobby tuinieren. Het was nog rustig in de Intratuin, dus ik kon op mijn gemak rondkijken. Echt grote aanschaffen deed ik niet. Het was echt een oriënterend bezoek.

Toen ik uitgekeken was bij de Intratuin was het nog steeds erg vroeg. Tijd zat dus om nog even bij de kringloop langs te gaan. En daar vond ik iets prachtigs: een houten Mexicaan die een kannetje leegdrinkt. Voor mensen met een goede smaak ongetwijfeld een dubieuze keuze, maar voor mij een supervondst. Ik weet direct waar ik het wil plaatsen en twijfel geen moment: dit is een echte must have.

Als ik thuiskom geef ik het Mexicaantje direct een prominente plek. Tevreden kijk ik onder het eten naar mijn nieuwe aanwinst. "Het is toch geweldig", zeg ik. "Net een vruchtbaarheidssymbool. Ik vind het echte kunst." E. kijkt bedenkelijk. Hij denkt daar duidelijk anders over; zijn goede smaak zit hem natuurlijk in de weg. "Het is eerder kitsch", zegt hij. Ook goed, mij maakt het niet uit. "Ik word er heel blij van", zeg ik. "Dan is het natuurlijk goed", zegt E. En zo leg ik er dag in dag uit eer in om enig tegenwicht te bieden aan de goede smaak van mijn man.

De man/vrouw-verhouding onder vissen

Vrijdag haalden we de vissen voor het aquarium van de jongste. Met een ph-waarde van 7.7 konden de vissen te water worden gelaten. Bij de selectie moet je met allerlei zaken rekening houden. Sommige vissen vreten andere vissen op. Of ze vreten elkaars 'sluiers' op. En ook over de man-vrouw-verhouding onder vissen ben ik het een en ander te weten gekomen.

Zo overwoog de jongste de aankoop van een zwarte vis met een blauwe sluier. "Daar kun je een mannetje van nemen of een mannetje met twee vrouwtjes", aldus de specialist. "Als je maar één vrouwtje hebt, dan gaat ze dood", vervolgt hij. "Dat mannetje jaagt haar dan net zo lang op tot ze dood is." Een echte liefhebber dus, deze zwart blauw gesluierde. En niet alleen deze vis doet dat: het is schering en inslag onder vissen. Voor vissenvrouwtjes is er dus geen ruimte om 'nee' te zeggen. En hoe zou ze dat ook moeten doen anders dan door weg te zwemmen? Een tik met de staart? Een frontale aanvaring? Al met al: het ziet er dus allemaal heel vredig uit, zo'n rustig borrelend aquarium, maar dieren houden is niet voor teerhartigen. (Dat wisten ze in de dierentuin in Kopenhagen al ver voor het slachten van de giraf Marius.)

Zonder haar

Sinds ik mijn rijbewijs heb, ga ik het liefst met de auto. Het gebruiksgemak van de auto is toch onovertroffen. Ik fiets ook graag, maar dan moet je de tijd hebben en je moet niet al te representatief voor de dag moeten komen. De trein kies ik alleen voor langere afstanden in combinatie met verwachte parkeer- of fileproblemen. Zoals naar het centrum van Utrecht bijvoorbeeld. Ik doe het nu al een aantal maandagen en ik was vergeten dat treinreizen zo leuk is. Meestal tenminste.

Omdat je zelf niet op het verkeer hoeft te letten, heb je alle tijd om op andere zaken te letten. Tijd om je gedachten te laten stromen of om je te verdiepen in een artikel. Dat voelt aan als pure luxe. Vorige week schuif ik voor het laatste stukje van de reis naar Utrecht aan in de stiltecoupé. Het is er - zoals het hoort- doodstil. Ik kijk naar mijn medepassagiers.

Even verderop zit een nog jonge man, een dertiger schat ik. Zijn hoofd is kaalgeschoren. Daar heeft hij hoogstwaarschijnlijk voor gekozen nadat een deel van zijn haar is uitgevallen. Veel mannen maken die keuze tegenwoordig. Dus op zich is het niet zo bijzonder, maar nu pas denk ik na over hoe dat moet zijn voor hem. Ik schat in dat hij vroeger een bos krullen had, net als Diederik Samson. Van die krullen is nu geen spoor meer. Enkel zijn naakte hoofd rest. Misschien is het wel omdat ik me hem heel goed met haar kan voorstellen. Ik heb er tot op dat moment nog nooit over nagedacht hoe het voor mij zou zijn om mijn haar kwijt te raken. Ik zou me naakt voelen. Zou dat ook gelden voor al die mannen met geschoren hoofden? Of is dat alleen eerst even zo? Mijn maandagmorgengedachte is dat er lef voor nodig is om niet vast te houden aan het beetje haar dat je nog rest, maar om dat los te laten.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Stromende gedachten

"Waar denk je aan?" Het is een vraag die E. regelmatig aan me stelt. Hij weet namelijk dat ik altijd wel ergens aan denk. Mijn gedachten staan nooit stil. Ik denk na over de meest uiteenlopende dingen. Tegenwoordig heeft het vaak met de brand en ons nieuwe huis te maken. Soms ook met het werk. Ik vind die constante gedachtestroom prettig. Een enkele keer ontaardt het in malen, maar doorgaans dwalen mijn gedachten onbevangen. 

Eerder stelde ik dezelfde vraag ook vaak aan E. "Waar denk je aan?", waarop E. dan antwoordde "Nergens aan." Eerst dacht ik dat E. me gewoon niet wilde vertellen waar hij aan dacht. Later leerde en las ik dat dat typisch mannelijk is. Mannen hebben de gave om nergens aan te denken, die kunnen gewoon zijn. Dus nu stel ik de vraag minder vaak.

Vanmorgen ben ik bezig in onze wasserette. E. ligt nog in bed. Onze wasserette is door gordijnen gescheiden van onze slaapkamer. Tussen de kieren door zie ik E. liggen. En dan zie ik het duidelijk aan hem: hij ligt niet gewoon te liggen, hij denkt aan iets. Als ik hem ernaar vraag bevestigt hij dat. "Dat heb ik nou ook altijd", zeg ik tegen E. "Wat een hel", zegt E, die gehecht is aan zijn gedachteloze staat. 't Is maar wat je gewend bent. Mij bevalt het doorgaans prima.

Real men don't wear...

Ik wist het niet, maar van hardlopen krijg je blijkbaar koude voeten. E. heeft na het hardlopen tenminste altijd koude voeten. Op zich is dat best wel vreemd. Als ik namelijk gewoon ga lopen, dan krijg ik juist warme voeten. Dus je zou zeggen dat ze dan als je hard gaat lopen nog warmer worden. Maar niet dus.

Aan koude voeten is natuurlijk best iets te doen. Een warm pittenzakje, een deken, warme sokken, of bijvoorbeeld mijn lekkere nep-Uggs. "Waarom doe je mijn pantoffels niet even aan?", zeg ik. "Dan heb je zo warme voeten." Aangezien E. en ik ongeveer dezelfde schoenmaat hebben, ligt dit bovendien binnen handbereik. "Nee", zegt hij. "Waarom niet?", zeg ik. "Daarom niet." "Oh, dat vind je natuurlijk niks", zeg ik. "Maar ze zijn hartstikke lekker warm". Ik zie het al aan zijn gezicht. Er treedt dan een soort bevriezing op. Het is zijn koppige gezicht. Ik kan op mijn kop gaan staan, maar daar wordt het helemaal niet anders van: E. gaat niet in mijn nep-Uggs lopen. Ook niet als het donker is, ook niet als alle gordijnen dicht zijn, ook niet als het ons allemaal niet uitmaakt. Het maakt hem namelijk wel iets uit. Hij verliest nog liever vijf tenen door bevriezing dan dat hij gezien wordt in mijn donkerblauwe nep-Uggs. Echte kerels dragen namelijk geen nep-Uggs.

Wies mit mien kirrel xxx

Zaterdagnacht zat ik nog tot 2.00 uur gebiologeerd te kijken naar het glazen huis. De oudste deed namelijk mee aan een roei-estafette voor Serious Request. Dat gebeurde op de ergometer in de buurt van de Oude Markt. Zij moest om half een 's nachts roeien. Een half uur maar liefst. Dat klinkt mij niet als een uitzonderlijk lange tijd in de oren, maar E. roeit in de sportschool wel eens een stukje op zo'n apparaat en die is na 10 minuten 'hartstikke dood', als je hem mag geloven.

"Zal ik even een sms'je naar Serious Request sturen om haar succes te wensen?", vraag ik aan E. We kijken allebei naar de niet-aflatende stroom sms'jes onderin beeld. Als ik de daad bij het woord heb gevoegd kijken we strak naar het scherm. Om 2.00 uur, ze is dan allang uitgeroeid, is het sms'je  nog niet in beeld geweest. Wel zijn er al honderden sms'jes gepasseerd: Een bier graag! Het bier is op! Ik hou van je Carina xxx, gewoon een boodschap en nog veel meer van dit soort onnozele berichtjes. Het valt op dat er veel liefdesbetuigingen voorbij komen. Blijkbaar is de behoefte om dat met heel Nederland te delen voor sommigen onweerstaanbaar. "Moet jij ook niet even een berichtje voor mij sms'en?", vraagt E. Dat heb ik toch maar niet gedaan: dan zouden we immers uren moeten waken om een berichtje voorbij te zien komen waarvan de inhoud voor geen van ons een verrassing zou zijn. Maar om toch enigszins tegemoet te komen aan E's hang naar publiekelijke erkenning, bij deze: Wies mit mien kirrel*. xxx.

E. ondertekent zijn mailtjes naar mij bij voorkeur met Dien kirrel of De kirrel. Voor wie geen Gronings kent: man/kerel.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Mannen in de aanbieding

Ik luister graag muziek via spotify. "Ik krijg steeds vrijgezelle mannen van mijn leeftijd aangeboden op spotify", zeg ik tegen E. "Dat komt omdat je op facebook zit", zegt E. "Dan weten ze alles van je." Nou ja, niet alles, want E. wil niets met facebook te maken hebben. Dus heb ik op zijn verzoek niet vermeld dat ik met hem ben. Ook al heb ik wel stiekem een fotootje van hem tussen mijn favorieten gemoffeld. Liefst zou ik natuurlijk een heel album van hem op facebook zetten. Maar goed, ik respecteer zijn wensen- tot op zekere hoogte.

En nou net omdat ik E. niet vermeld heb als mijn langjarige en zeer gewaardeerde partner, krijg ik al die mannen aangeboden. Of bieden mannen zich aan, want in de cyberspace ben ik een ongebonden vrouw. Ik kreeg al eerder internationale aanbiedingen van mannen die me rechtstreeks benaderen op facebook. Puur op basis van mijn fotootje weten ze namelijk dat ik reuzecharmant en echt relatiemateriaal ben. Maar dat zijn mannen die facebook gebruiken om te daten.

De mannen die op spotify voorbij komen hebben zich ingeschreven bij Lexa.nl. Het is reclame. En het blijft maar doorgaan. Ik moet mijn uiterste best doen om er niet even op te klikken, gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik hou me in, want als ik klik, dan zijn de rapen natuurlijk helemaal gaar. Dan zouden de gewillige vrijgezellen uit de omgeving me om de oren vliegen. "Neem nou Diederik bijvoorbeeld", zeg ik tegen E. "Die lijkt op George Clooney." Alleen heeft Diederik, anders dan George, een getrimd baardje. Niet echt mijn ding. En hij heeft ook wel een obsceen dichte haarinplant. Zou dat wel echt zijn? Heeft een echte kerel in mijn leeftijdscategorie niet een licht wijkende haargrens? Het is duidelijk dat E. voor mij de norm is. Dan is er verder Robert. Die lijkt me veel jonger en bovendien een beetje angstig. Hij kijkt als een in het licht gevangen konijn in de camera. Er is niets voor mij bij. Maar goed, dat hoeft ook niet, want ook al vind je er op facebook geen directe sporen van, in real life ben ik geen ongebonden vrouw.

Wat ik luister op spotify? Dit is nu mijn favoriet: Passenger, Let her go.

  

Wie wil nou niet zo'n broek?

Wie wil nou niet zo'n broek?

Gisteren haalde ik boodschappen bij de Jumbo. Het was al half schemerig. Zo gaat dat: voor je er erg in hebt is het donker. Ik laad de boodschappen net in als ik iemand in een lichtgevende broek voorbij zie komen. De broek is fel lichtgevend oranje met reflecterende strepen erop. Het ziet er -zonder gekheid- te gek uit. Stoer! Ik moet direct aan E. denken. Hoe goed zou hem zo'n reflecterende broek staan!

"Ik zag een man met een reflecterende broek", zeg ik tegen E. "Echt te gek." "Ik hoef geen reflecterende broek voor Sinterklaas", zegt E. "En ook geen verlichte riem of koplamp." Ieder initiatief van mij in die richting wordt hardhandig de kop ingedrukt. Op zijn verlanglijstje voor Sinterklaas zette E. wel een reflecterend hesje. Die draagt hij als hij in het donker gaat hardlopen. In ons oude huis had ik hem van nog veel meer lichtgevende en reflecterende materialen voorzien. Ik ben daar namelijk dol op en ik heb bovendien graag dat E. goed verlicht op pad gaat.

Zo heb ik hem ooit een prachtige riem gegeven met verlichting erin. De verlichting was aangebracht op de randen en draaide als het ware om zijn middel. Ook had ik hem een keer een koplamp gekocht, zo eentje voor op het hoofd. Maar met die materialen heeft E. zich hier nooit buiten de deur begeven. De koplamp is ooit nog een keer door hem gebruikt bij het kamperen (toen het niet voor het hardlopen werd gebruikt, stopte ik het bij onze kampeeruitrusting. Dat leek me bijzonder handig en ik had gelijk!). Maar dat was ver genoeg over de grens om niet door bekenden te worden gesignaleerd. Het was in Polen, vlakbij de Oost-Duitse grens. We hadden noodweer: het waaide zo hard dat de haringen los werden getrokken. Gelukkig lag ik nog in de tent om 'm aan de grond te houden. Toen kwam die koplamp toch maar mooi van pas!

Het is eeuwig zonde dat hij niet zo'n mooie reflecterende broek aan wil. Hij is ervoor geschapen.

E - broek - pashokje

Nu er een enorm gat in onze fotocollectie is geslagen, moeten we beeld missen bij een aantal belangwekkende zaken. Ik heb zes albums gered uit de brand, maar die van de ontluikende en zich ontwikkelende romance tussen E. en mij zaten daar niet bij. Gelukkig kan ik erover vertellen- en dat probeer ik dan zo beeldend mogelijk te doen. Ik doe het bovendien bijzonder graag - ook voor de brand al. Ik hou van het vertellen van een mooi verhaal. Dus grijp ik iedere gelegenheid aan.

"Van wie heeft F. dat eigenlijk, dat ze zo tenger is?", vraagt onze zoon als we aan tafel zitten dit weekend. Dat heeft ze van E. "Toen jullie vader en ik bij elkaar kwamen had hij broekmaat 28", vertel ik. Toegegeven, het is bizar dat ik dat wist en nu nog weet. Maar ik weet het. "Toch was hij niet iel, hij was en is bijzonder goed gebouwd", vervolg ik."Ik weet nog dat we een keer broeken gingen kopen, toen we nog in de stad woonden." Ik zie het nog zo voor me. De enorme binnenpret die zich opbouwt zal zo naar buiten komen. Daar is geen houden aan. Ik voel het aankomen. "En toen kwam jullie vader uit de paskamer en toen zei die verkoopster: Meneer vult hem mooi op..." En dan klinkt het in koor: "Ook van voren!" Okee, dat verhaal had ik dus al eerder verteld.

Als ik het voorval gisteravond na onze aquarobicles aan mijn zus en haar dochter vertel, schieten ze in de lach. "Nou", zegt nicht "als je gezegd had E. - broek - pashokje, dan had ik het ook geweten. Ik heb dit verhaal al zeker vijftig keer gehoord en ik woon niet eens bij jou in huis."

Nou ja, een goed verhaal kun je nooit te vaak vertellen.

Een ballenknijper met een bouwvakkersspleet

Trimzwemmers dragen ballenknijpers. Dat viel me gisteravond ineens op. Voor onze aquajogles is er namelijk trimzwemmen. Wellicht dragen ze een ballenknijper omdat die zoveel gestroomlijnder is dan shorts. Mijn mannen dragen shorts. Dat is geen toeval, dat is een bewuste keuze. Echte kerels dragen namelijk geen ballenknijpers, aldus de mannen hier in huis. Echte kerels dragen zwemshorts. Dat betekent dat ze in Frankrijk uit het zwembad geweerd worden. Maar goed, echte kerels zwemmen natuurlijk ook in zee, niet in het zwembad.

Nou is een ballenknijper op zich een weinig verhullend stukje textiel. En er zijn maar weinig mannen die daar van opknappen. Dat geldt ook voor de trimzwemmers. Een van de trimzwemmers trekt mijn aandacht in het bijzonder. Zijn ballenknijper verhult namelijk wel heel erg weinig. Aan de achterkant laat hij een bouwvakkersspleet zien. Eerst denk ik nog dat het broekje een beetje is afgezakt, maar later begrijp ik dat dit de gebruikelijke broekhoogte is. Ik neem mijn tijd voor observatie. En dan zie ik aan zijn manier van bewegen dat hij zich zeer comfortabel voelt bij het tonen van zijn bilspleet. Ik vermoed dat hij de enige is die zich comfortabel voelt, want de aanblik geeft mij een ongemakkelijk gevoel -en ik voel me niet snel ongemakkelijk. Al sjokkend vraag ik me af wat zo'n man bezielt.

Ooit droeg E. wel een ballenknijper, toen iedereen dat nog deed. En -zonder overdrijven- als iemand het kon hebben, was hij het wel. Daar had ik ook bewijs van, want natuurlijk had ik dat op de gevoelige plaat vastgelegd. Maar helaas zijn die prachtige opnamen ook verloren gegaan in de brand. Ik kan het dus niet meer aan mijn nageslacht laten zien. Maar gelukkig staat het mij nog op het netvlies gebrand.

Het begin is er

Na vier maanden wachten is het nu eindelijke zover: de eerste activiteiten voor de wederopbouw zijn gestart. Vanmorgen hebben E. en ik bouwoverleg bij de aannemer. We willen een aantal zaken veranderen en het is goed om dat tijdig aan te geven. Zo willen we bijvoorbeeld twee deuren schrappen uit de keuken om meer ruimte over te houden voor een keuken naar onze smaak. En een het ronde gietijzeren raampje dat uit de gesloopte schuur is gekomen, willen we op die plek inmetselen. In eerste instantie wilde ik er zelfs drie inmetselen, maar daar was volgens E. helemaal geen ruimte voor. En E. heeft natuurlijk gelijk. (Hoe irritant is dat!)

Onze veranderwensen kunnen allemaal mee worden genomen. Na het bouwoverleg rijden we langs ons perceel. Maandenlang gebeurde er niets, waren we in afwachting van de gemeente, maar nu is het dan zover. Het perceel wordt bouwrijp gemaakt. En het ziet er direct al anders uit. Ik ben opgetogen!

De Man Rijdt

Emancipatie is mooi, maar je moet het niet overdrijven en alles ter discussie stellen. Het is ook wel fijn om op sommige punten een vaste taakverdeling te hebben. Dat bespaart je een hoop overleg en geouwehoer. Zo zeg ik altijd als E. en ik samen in de auto stappen: De Man Rijdt. Ik rij doorgaans in onze auto, die ik ook heel graag 'mijn auto' noem. Maar als we samen rijden, dan Rijdt De Man. Ik zit er dan graag een beetje naast te kijken. E. zit er ook graag naast te kijken. Om discussies te voorkomen zeg ik dan dus altijd: De Man Rijdt. Tenzij De Man gedronken heeft natuurlijk, want dan rijdt de vrouw.

Toen E. en ik nog in de stad woonden, knipte ik de heg voor ons huis altijd. E. had en heeft niet veel oog voor dat soort zaken. De oude buurman boven ons vond dat maar een rare zaak, zo vertelde hij eens aan mijn vader. Zijn visie was: De Man Knipt De Heg. En bij ons deed de vrouw dat. Gelukkig maar, want ooit knipte E. de heg bij ons oude huis grondig en met groot materiaal: het leek net alsof er een vrachtwagen achteruit ingeparkeerd had. Toen wist ik weer waarom de man bij ons de heg nooit knipt.

Deze twee voorbeelden maken al duidelijk dat onze taakverdeling niet per definitie traditioneel is. Ook niet alles is vast verdeeld, maar wel een aantal zaken. Vuilnis buiten zetten? De Man. Wassen en strijken? De vrouw. Schoonmaken? De man neemt het gemotoriseerde deel voor zijn rekening (stofzuigen) en de vrouw het handmatige deel (poetsen en dweilen). Het koken is een onderhandelingspunt bij ons: dan weer kookt de man en dan weer de vrouw.

En we noemen hem Törf!

Ooit zette ik onze toen nog prille relatie op het spel door E. een paar hondensloffen te geven. Achteraf bleken het ook nog beren in plaats van honden te zijn. Maar dat mocht de pret (bij mij) niet drukken. Ik heb complete eenakters opgevoerd. Dan zwaaide ik bijvoorbeeld met mijn voeten (met sloffen) op de bank en dan zei ik: "Nee jongens, dat mag niet, dat vindt de baas niet goed - niet op de bank". Meestal zat E. op zo'n moment onverstoorbaar de krant te lezen en zijn uiterste best te doen om mij te negeren. Dat stimuleerde mij natuurlijk alleen maar om er nog een schepje bovenop te doen door bijvoorbeeld mijn voet tegen E. op te werpen onder de begeleidende tekst: "Niet tegen de baas opspringen". Hilarisch vond ik het zelf. E. vond het vooral erg irritant.

Hij is altijd wars geweest van subtiele en minder subtiele hints van mijn kant om ons gezin uit te breiden met een hond. Na de brand zag ik mijn kans schoon: een hondje voor de troost, dat was toch wel het minste. De kinderen en ik zagen het al helemaal voor ons: we zouden 'm Törf gaan noemen indachtig de geschiedenis van mijn voorouders (turfschippers) en de streek waarin we wonen. En hoe zou E. na dag in dag uit te zijn omringd door Ylva, de liefste hond die je je maar kunt voorstellen, niet om kunnen zijn? Maar E. is E. gebleven, dus geen hond. 

Törf onder onze provisorische kapstok

Gisteren liep ik met onze dochters door de kringloopwinkel en daar zie ik 'm. Een massief hondje voor de troost, voor ons het hoogst haalbare. We besluiten het hondje mee te nemen. Hij weegt er flink in. Er zijn massa's levende hondjes die dat gewicht niet halen. Dat vinden ze ook bij de kassa van de kringloop. Als een van de dames de hond uit de mand tilt zegt ze weinig respectvol: "Och het is die hooooond." Voor ons mag dat de pret niet drukken. Wij hebben onze Törf gevonden, net echt.

Grenzen aan het begrip

"De leukste stukjes vind ik die die over jouzelf gaan", zegt E. Op deze manier probeert hij me te stimuleren om het niet over hem te hebben. Hij heeft liever niet dat het over hem gaat. Dat is op zich jammer en ook niet erg realistisch, want ik heb een real life blog en in mijn real life is E. heel belangrijk. Dus komt hij ook regelmatig in mijn blog voor. Zo ook gisteren. Met bijna een dag vertraging leest E. het vanavond op zijn ipad. Hij zit op zijn favoriete stoel in de kamer. "Dit komt totaal niet overeen met de werkelijkheid!" zegt E. "Dat is toch zeker precies zoals het ging", zeg ik. "Nee, dat zei ik helemaal niet", zegt E. Op dit moment is er geen spoor van de vergeetachtigheid -die hem toch regelmatig plaagt- te bekennen. Hij kan de conversatie letterlijk reproduceren. "Ik zei dat ik zeker een begripvolle vrouw heb, maar dat ik me er scherp van bewust ben dat daar grenzen aan zijn." Ik dacht dat dat ook was wat ik had geschreven, dus ik lees het stukje er nog even op na. En nee, dat staat er niet precies, maar wel ongeveer dacht ik. In de geest is het hetzelfde, tenminste in mijn beleving. Maar goed, het was dus geen letterlijke quote. En omdat ik de werkelijkheid beslist geen geweld aan wil doen -ik schrijf tenslotte een real life blog- zet ik het bij deze even recht.  

Een begripvolle vrouw

De woensdag is mijn vrije dag. Zo ook gisteren. Heerlijk is dat, zo'n break in de week. Het is ook een ideale dag voor een klusje. Meestal draai ik mijn hand niet om voor een klusje, maar als het op loodgieterszaken aankomt, doe ik graag een beroep op E. Die is, omdat hij aan huis werkt, bovendien altijd beschikbaar. Dat wil zeggen: hij is aan het werk, maar wel onder handbereik.

Al langere tijd stoor ik me aan een van de wasbakken in onze badkamer. Die stroomt praktisch niet door en dat gaat alleen maar van kwaad tot erger. Hier in huis is een niet goed doorspoelende wasbak bovendien absoluut geen reden om 'm niet te gebruiken, ook niet als de wasbak ernaast een prima afvoer heeft. Ik zal de onsmakelijke gevolgen die dit heeft hier verder niet uit de doeken doen, maar ik kan er wel het volgende over zeggen: wees diep dankbaar voor een goed doorspoelende wasbak. De oorzaak van het euvel kennen we, omdat we de andere wasbak eerder al aanpakten. Er is namelijk zo'n honderduizend meter haar samengeklonterd in een worst die de afvoer precies afsluit, op een heel klein haargaatje na. En door dat minuscule gaatje sijpelt dan nog wat water.

Nadat ik mijn gebruikelijke klusjes heb gedaan, zeg ik tegen E.: "Ik wil ook graag even naar de wasbak kijken." E. is duidelijk: "Nu niet, een andere keer. Ik heb het druk." Ja, ik ben vrij, maar E. natuurlijk niet, realiseer ik me dan. Wel balen natuurlijk, want als ik eenmaal mijn boze oog op een dergelijk euvel heb laten vallen, wil ik het ook zo snel mogelijk verhelpen. Dus ik zeg: "Dat snap ik ook wel. Dit weekend dan maar." Ik ben weer enorm ruimtegevend bezig. Tevreden zeg ik: "Wat ben ik een begripvolle vrouw hè?" "Ik ben me er scherp van bewust dat ik een heel begripvolle vrouw heb", zegt E. op een zeker toontje. Ik ken dat toontje; ben ik zo begripvol bezig, zit hij me ijskoud in de zeik te nemen. Niet mooi.

Een man die kookt

Gisteren hingen we rond in de kamer van collega. Ze was jarig in haar vakantie en is nu terug van weggeweest. We hebben het over reclamecampagnes. De slingers in haar kamer zijn de aanleiding voor het gesprek. We vinden bijna zonder uitzondering de reclame van Smiths leuk: een slinger met je eigen tekst. Ik gooi de rookworsten van de HEMA met de rookworstzwemband er ook nog even in, maar dat roept niet hetzelfde enthousiasme op. Al pratend komen we op mijn ontmoeting met de Jillz/Strongbowverkoper in de super. Ik schep op over mijn standvastige inkoopbeleid.

In de ruimte zijn verschillende mannen die meegaan met hun vrouw bij het halen van boodschappen. "Dat heb ik liever niet", zeg ik. "E. gaat altijd zijn eigen gang in de super zonder te overleggen". Aangezien we al zo lang bij elkaar zijn dat alle verbindingen in onze hersens verdacht veel op elkaar lijken, komen we vaak met een dubbele portie van hetzelfde thuis. Als ik het later thuis vertel, zegt de oudste tegen haar vader: "Dat snap ik nou niet, dat hebben mamma en ik helemaal niet." En dat klopt. Wij werken woordeloos samen en zijn dan een allesvernietigende boodschappenmachine. "Misschien moet je meer overleggen", suggereert ze. "Dat is dan ook weer niet goed", zegt E. En daar heeft hij dan weer gelijk in: ik moet niet teveel gezeur aan mijn hoofd hebben als ik boodschappen haal.

Onder de collega's zijn mannen die zelf de boodschappen altijd halen en dat niet alleen: "Er zijn zelfs mannen die ook altijd koken.", hint ik E. nog even. "Ik zei nog: zo eentje had ik ook willen hebben. Maar voor ik daar achter was, was het al te laat." En zo was het ook. Toen was ik al verslingerd aan zijn adembenemende manier van fietsen, aan zijn onnavolgbare manier van peper uit de pepermolen draaien en aan de manier waarop hij zijn kaak beweegt als hij leest. En natuurlijk al die andere dingen die ik hier niet direct publiek wil delen.

Tuurlijk kookt E. ook wel, soms nog spontaan ook. En als het niet spontaan komt, dan zeg ik gewoon: "Nu ben jij aan de beurt." Dat werkt prima, maar dat hoeft me natuurlijk niet te weerhouden van een van mijn favoriete fantasieën: dat koken zijn hobby wordt.

Women in control

We zijn weer onder ons bij het aquajoggen. Een tijd lang sjokte er een man met ons mee. Dat gebeurt zo nu en dan, maar meestal zijn dat passanten, voorbijgangers, licht gemankeerde mannen of mannen 'met mogelijkheden'. Zonder uitzondering eendagsvliegen die door de fysiotherapeut naar het zwembad zijn gestuurd. Geen betere therapie dan aquajoggen: de spieren worden optimaal gebruikt en toch niet te zwaar belast.

In de door vrouwen gedomineerde omgeving is zo'n man een vreemde eend in de bijt. Voor ons is zijn aanwezigheid licht ongemakkelijk en voor hemzelf ook, al was het alleen maar omdat de instructrice ons consequent aanspreekt met 'dames'. Voordat we te water gaan, staan we vaak nog even te kletsen. Dat doet zo'n man niet, die doet iets heel anders. Terwijl wij kletsen, kijkt hij traag vorsend rond. En dat leidt dan toch af: licht ongemakkelijk denk je aan de laatste keer dat je gewaxt, geschoren of geplukt bent. Te lang geleden, realiseer je je even later.

In dit geval kwam de geblesseerde man met zijn vrouw mee en zo'n sjokkend stel geeft dan nog weer een heel eigen dynamiek waar ik niet zo snel het etiket 'sport' op zou plakken. Ik zal er niet teveel over in detail treden. Hoe dan ook, het is nu voorbij. Hij is hoogstwaarschijnlijk weer hersteld en teruggekeerd naar zijn eigen mannensport: voetbal, rugby, boksen of iets dergelijks. In het bad is de natuurlijke orde weer hersteld en zijn als vanouds 'women in control'.