Een bofkont

Wat ben ik toch een bofkont! Vanmorgen hoor ik voor de radio dat de hersenen van mensen die tweetalig zijn langer fit blijven. Zit ik met mijn Gronings (en daarnaast het Nederlands) toch even helemaal gebeiteld! Ik wist het altijd al. Gisteravond had ik een etentje, deels met mensen die ik al lang niet gezien had. Een van hen haalde herinneringen op: ooit waren we met z'n allen op kerken- en kroegentocht toen we een ploeg van Radio Noord tegen het lijf liepen. "Jij gaf toen nog een interview in onvervalst Gronings", zegt hij nog steeds enigszins verbaasd. Hij is de enige niet. Ooit kreeg ik een heel verbaasde reactie van iemand omdat ik als rasechte Groningse Nederlands ging studeren. Alsof dat ook maar iets met elkaar te maken heeft. Nou ja wat zal ik zeggen; nu ik weet wat ik weet over mentale fitheid en tweetaligheid: er zijn mensen die op jonge leeftijd al gebaat zouden zijn bij tweetaligheid.

Mijn houding ten opzichte van het Gronings is niet veranderd. Met onze kinderen praat ik Gronings, net als met E. Voor de kinderen geldt dat ze niet allemaal Gronings tegen ons praten. Onze zoon wel. Hij is vandaag aan het werk. Voordat ik ga koken informeer ik even of hij thuis eet, of bij zijn oom, die dit weekend alleen thuis is. "Eetstoe hier of bie dien oompie?" sms ik hem. Even later krijg ik een sms'je retour. "Ik eet gewoon thuis". Het is afkomstig van de aannemer. Die had ik deze week nog een berichtje gestuurd. Met de kinderen whatsApp ik meestal, maar omdat ik denk dat hij nu geen beschikking heeft over internet, sms ik maar even. Maar goed, het sms'je is dus verstuurd naar de laatste persoon die ik ge-sms't heb. Ik ruim het misverstand even uit de weg. "Nou eetse din! Blij dat ik weet dat je gewoon thuis eet vanavond :). Het sms'je was voor onze zoon bedoeld" sms ik. "Dat had ik al begrepen" sms't hij terug. Met enig knip- en plakwerk komt het sms'je ook nog bij onze zoon terecht. Die laat weten dat hij niet thuis komt eten. Hij eet samen met zijn oom.

Wies mit mien kirrel xxx

Zaterdagnacht zat ik nog tot 2.00 uur gebiologeerd te kijken naar het glazen huis. De oudste deed namelijk mee aan een roei-estafette voor Serious Request. Dat gebeurde op de ergometer in de buurt van de Oude Markt. Zij moest om half een 's nachts roeien. Een half uur maar liefst. Dat klinkt mij niet als een uitzonderlijk lange tijd in de oren, maar E. roeit in de sportschool wel eens een stukje op zo'n apparaat en die is na 10 minuten 'hartstikke dood', als je hem mag geloven.

"Zal ik even een sms'je naar Serious Request sturen om haar succes te wensen?", vraag ik aan E. We kijken allebei naar de niet-aflatende stroom sms'jes onderin beeld. Als ik de daad bij het woord heb gevoegd kijken we strak naar het scherm. Om 2.00 uur, ze is dan allang uitgeroeid, is het sms'je  nog niet in beeld geweest. Wel zijn er al honderden sms'jes gepasseerd: Een bier graag! Het bier is op! Ik hou van je Carina xxx, gewoon een boodschap en nog veel meer van dit soort onnozele berichtjes. Het valt op dat er veel liefdesbetuigingen voorbij komen. Blijkbaar is de behoefte om dat met heel Nederland te delen voor sommigen onweerstaanbaar. "Moet jij ook niet even een berichtje voor mij sms'en?", vraagt E. Dat heb ik toch maar niet gedaan: dan zouden we immers uren moeten waken om een berichtje voorbij te zien komen waarvan de inhoud voor geen van ons een verrassing zou zijn. Maar om toch enigszins tegemoet te komen aan E's hang naar publiekelijke erkenning, bij deze: Wies mit mien kirrel*. xxx.

E. ondertekent zijn mailtjes naar mij bij voorkeur met Dien kirrel of De kirrel. Voor wie geen Gronings kent: man/kerel.