Echt jeugdsentiment

Gisteren scoorde ik bij mijn ouders behalve een mooie mantel ook een zak met appels en handperen. Als ik thuiskom leg ik de appels en peren in de draadmand op het aanrecht. "Als ik dat zie mam, dan heb ik echt jeugdsentiment", zegt de jongste gisteravond. Ik volg het niet direct. "Dat weet je toch nog wel?", zegt ze. "Vroeger ging jij 's avonds altijd appels schillen op dat houten dienblad", zegt ze. Ja, dat weet ik inderdaad nog wel. Mijn ouders hebben namelijk een boom met zoete Groninger kronen in de tuin. En als die appels rijp zijn, dan hebben we appels in overvloed. Groninger kronen zijn het lekkerst als ze net van de boom zijn gevallen of geplukt. Als je mazzel hebt, dan is het klokhuis gevuld met appelsap. Naar die appels zoek je eigenlijk altijd. Laat je ze even liggen, dan droogt het klokhuis en ook de rest van de appel uit. Nog wel lekker, maar niet zo lekker meer. Snel consumeren is dus aangewezen. Vroeger schilde mijn vader 's avonds appeltjes voor ons. Hij deed het op een krant. Ik gooide ze op een door mijn vader gemaakte houten dienblad, schilde ze, sneed ze in partjes en gooide ze door de kamer. De kinderen vingen ze op. Ik was zo vertrouwd met onze vorige huiskamer dat ik bijna met mijn ogen dicht kon gooien- zo trefzeker was ik. De verhoudingen in deze woonkamer zijn nog niet zo vertrouwd dat ik die stunt hier met evenveel succes kan uitvoeren.

Het houten dienblad is er natuurlijk niet meer, maar appels schillen lukt nog wel. "Nou, dat kan ook wel op het andere dienblad", zeg ik tegen de jongste. Opgetogen brengt ze me het dienblad met een paar appels. Ik schil en "vörrel" ze. Onze zoon voorzie ik met een ouderwetse appelworp van een partje. Maar hij is er niet op verdacht en het partje vliegt over de grond. Dat zou vroeger geen probleem zijn geweest, maar tijden veranderen. "Nou ben ik er direct flauw van", zegt hij. "Ik hoef niet meer." Ik voldoe graag aan zijn verzoek, want de appels zijn heerlijk en zo blijft er meer voor ons over.

Blind kopen

Een tijdje geleden vertelde ik collega dat ik eigenlijk geen spullen meer wilde. Dat is een opmerkelijke uitspraak voor mij. Ik ben namelijk mijn leven lang van het verzamelen geweest. Maar het klopt: na de brand verhoud ik me anders tot materiële zaken. Ik sta er min of meer onverschillig tegenover. Aanvankelijk wilde ik eigenlijk niks en alhoewel er wel enige sprake van herstel is; ik hoef nog steeds niet zo nodig. Ik kan er wel even wat psychologie van de koude grond op loslaten: de dingen die ik echt belangrijk vond zijn er niet meer. En nu lijkt het een beetje alsof ik niets meer echt belangrijk wil laten zijn. Als iets je onverschillig laat, dan maakt het namelijk ook niet zoveel uit of je het wel of niet hebt. Maar wie weet, misschien ga ik nu we weer thuis zijn wel weer spullen verzamelen.

Waar ik in ieder geval nog steeds graag kom, dat is de kringloop. Maar ook daar beoordeel ik iets minder snel als een must have. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Toen ik dit tekstbord zag staan, aarzelde ik geen seconde: die moest ik hebben. Dit schreeuwde van alle kanten must have. T E K S T B O R D   M E T   L O   S E  L E T T E R S stond erop. "Staat er geen s omdat er niet voldoende letters zijn?", vraag ik de dame van de kringloop. "Dat weet ik niet", zegt ze. Het komt er op neer, dat ik de letterbak 'blind' moet kopen en het risico op een kat in de zak moet nemen. Nou dat durf ik nog wel aan. Ik heb het afgelopen jaar grotere risico's genomen, dus ik koop het bord met bijbehorende letterbak voor €7,50. Waarom? Omdat het een vondst is, een item dat hoort bij een tijdperk. Het zal niet meer gemaakt worden en daarom is het nu al geschiedenis. Het is voor mij omgeven door jeugdsentiment: ik zie de aankondigingen op eenzelfde bord in het dorpshuis in mijn geboortedorp nog: Floralia 5 september, vogeltjestentoonstelling. En hoe leuk is het om hier je eigen boodschappen op te pinnen? Opgetogen ga ik terug naar huis.

De oudste ligt op het moment dat ik met het bord thuiskom gevloerd op de bank. Ze komt bij van een introductiekamp. De jongste neemt het bord onmiddellijk in beslag. Ze vindt het te gek. "Gelukkig zei ik als eerste dat ik het leuk vind", zegt ze als haar zus even later wakker wordt en aangeeft dat ze het ook een leuk ding vindt. Ze pint dat het een lieve lust is. Er zijn al verschillende teksten gepasseerd. Deze zette ze zelf even op de foto - voor bij mijn blog.

Seahorse of Jorzolino

Het geheugen is een raar ding. Vorige week gingen we met het hele gezin nog een weekje met vakantie. Vanzelfsprekend was dat niet. Als echte doorgewinterde ongeorganiseerde types, weten we namelijk nooit wanneer en waar we met vakantie zullen zijn. Dat kon, omdat we altijd gaan kamperen. Dan kun je op het laatste moment nog beslissen wanneer je gaat en waarheen. Maar onze kampeeruitrusting is ook in rook opgegaan, dus moest er iets anders geregeld worden. Daar had de helft van de familie niet echt veel zin in, maar uiteindelijk gingen we toch en het was leuk.

Het bij elkaar zoeken van de vakantie-uitrusting was nog nooit zo eenvoudig. Gewoon je kleren in een krat of boodschappentas schuiven en klaar. Voor wat betreft de handdoeken was het even uitkienen. Als we gewoon thuis zijn hebben we er genoeg, maar voor zo'n weekje op pad was het even plannen.

De foto doet beslist geen recht aan de kleuren.

Ik kreeg de laatste drie handdoeken, waaronder twee bruin-gele Seahorse-handdoeken met een roos erop. Daarvoor had de rest van de familie gepast. Niet erg, vond ik, want ik vind het toevallig te gekke handdoeken. Het zijn twee nieuwe seventies handdoeken die mijn moeder van haar buurvrouw kreeg voor ons. Zij had ze nog liggen - stammend uit de voorraad van haar oma. "Super toch", zeg ik tegen E., refererend naar mijn Seahorse-handdoek. Ik gebruik ze al een paar weken, maar pas nu denk ik er over na en dan schiet het me te binnen. "Geweldige kwaliteit. Die hadden we toch allemaal: Seahorse handdoeken of anders handdoeken van Jorzolino. Bij ons in het dorp kwam vroeger zo'n textielwagen met kwaliteitstextiel. Daar gingen de vrouwen in het dorp dan hun handdoeken, theedoeken en schorten halen. Deze handdoeken komen vast uit die wagen. Had jij ook een badhanddoek van Seahorse of Jorzolino?", zeg ik tegen E. "Ik ging naar school", zegt E. De relatie tussen het antwoord en mijn vraag is mij niet geheel duidelijk, maar voor E. is het blijkbaar een excuus om niets te weten over rijdende textielwagens en badhanddoeken van Seahorse of Jorzolino. "Ik vind het te gek, die vrolijke bloemenmotieven", zeg ik. "Ik ga ze verzamelen." Sommige dingen veranderen gelukkig nooit.