100%

Boezemvriendin en ik reden jarenlang samen naar het werk. We reden er rustig heen en vaak zaten we nadat we waren gearriveerd nog even na te praten in de auto. Ooit tikte iemand ongerust op de beslagen ramen. Er was niets aan de hand, maar wij waren gewoon nog niet uitgepraat. 

Hoe is dat nou voor jou?

De laatste jaren zaten we op het werk samen op een kamer. Tijdens en na corona zagen we elkaar niet dagelijks, maar we spraken elkaar wel bijna iedere dag omdat we veel samenwerkten. Maar inmiddels is boezemvriendin met pensioen. Dus dat was even wennen. Iedereen vraagt me ook: "Hoe is dat nou voor jou?". We redden ons. We appen veel en vandaag hebben we afgesproken. Twee weken geleden ging het niet door, want toen was boezemvriendin ziek. Maar vandaag voelen we ons 100%. 

Even bijpraten

Het is even geleden dat we elkaar live zagen. We blijken dan ook een hele dag nodig te hebben om bij te praten. We gaan ondertussen op tour. We doen een rondje kringlopen op voor mij bekende grond: Daam*. Ik ging er naar school en mijn schoonouders woonden er tot aan hun dood. Onderweg zien we dat er overal wordt gesloopt of gebouwd. Het is een beetje een De aarde beeft-ritje.  

Scoren

We doen drie kringlopen aan: ik ben op zoek naar een oefenstofje om de hockers opnieuw te bekleden. Ik vind een donkerblauwe keperstof voor €3,50. Genoeg om beide hockers te bekleden, denk ik. Ik zie ook nog een mooie dekenkist, maar die vind ik te duur. In een andere kringloop scoor ik twee kleine olielampjes** en een heel klein tegeltje met een prachtige tekening. Boezemvriendin ziet ook veel mooie spullen, maar ze houdt zich in. Ze gaat binnenkort verhuizen en is juist aan het ontspullen. Maar we spreken direct af dat we nog een keer teruggaan als ze is verhuisd. Dan hoeft zij zich ook niet meer in te houden.

Geld verdienen

Als ik thuiskom, bekijk ik mijn aankopen tevreden: "Ik heb weer heel veel geld verdiend vandaag.", zeg ik tegen E. Tevreden show ik mijn aankopen. "Het is toch geen geld". E. antwoordt met een oneliner die ik zelf ook graag gebruik: "Als je niks koopt heb je 100% korting." Maar die vlieger ging vandaag dus niet op.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

*Appingedam

** Ik had een lange tijd een zwak voor olielampjes. Nu ben ik in de ban van de puddingvormen, ook al eten we eigenlijk geen pudding. Ik stuur een foto van de olielampjes naar de oudste, mijn vaste kringloopmaatje: "Ik heb een terugval", app ik haar.

De soundtrack bij de blog is: 

Waterdichte beveiliging

Beveiliging: het is een niet meer weg te denken fenomeen in onze samenleving. Je vindt bijna geen winkels meer zonder poortje. Nagenoeg alle producten worden zichtbaar of onzichtbaar beveiligd. En ook als je uitgaat, dan gaat dat vaak niet meer zonder beveiliging. Of je wordt persoonlijk gefouilleerd, of er staan dreigend twee kleerkasten naast de deur. 

Zwaar bewapend

Een aantal jaren geleden alweer gingen E. en ik met de kinderen naar Londen. Overal in de metro stonden zwaar bewapende mannen met kogelvrije vesten. Wij waren daar al eerder geweest, jaren daarvoor. Dat was in de tijd dat de IRA actief was. Ook toen waren er aanslagen. Toch was deze mate van beveiliging er volgens mij destijds niet. 

Onveilig

Het vreemde is dat beveiliging er niet voor zorgt dat je je ook echt veiliger voelt. Ik voel me bepaald niet veilig bij al dat machtsvertoon. Daardoor ben je je juist bewuster van de onveiligheid. Het is toch niet best als dat nodig is? Jammer genoeg denk ik dat het wel onomkeerbaar is. De beveiligingstechnieken zullen geavanceerder worden, maar ze zullen niet meer verdwijnen. 

Het alziende oog

Vandaag was ik hier in de christelijke kringloop. Daar hebben ze hun eigen -eeuwenoude- waterdichte versie van beveiliging: God is watching you! Ik ben niet gelovig en ik neem geen spullen mee zonder te betalen. 24/7 beveiliging. Dat lijkt waterdicht, maar ook wel een beetje eng. Stel je voor dat je gelooft dat je nooit ontsnapt aan het oog van God. Dodelijk voor je privacy. Blijkbaar is niet al het winkelende publiek in de kringloop godvrezend genoeg, want een waarschuwing blijft ook hier nodig. Toch niet helemaal waterdicht blijkbaar.

Een kreupele zebra

Ik ben een gelukkig mens. Volgens mijn oudste is dat het gevolg van een lichte hersenafwijking. Er worden volgens haar teveel stoffen van het een of ander in mijn hersenen aangemaakt. Ook is er hier in huis een theorie dat ik overal teveel geel in zie. Iets wat de rest van mijn familie lichtblauw vindt, bestempel ik tot mintgroen. Wat ik okergeel vind, vindt E. oranje. Ik zie alles dus te zonnig in. Afijn, het maakt niet uit. Het is een afwijking waar je heel goed mee kunt leven. Prima zelfs. Zo'n afwijking zou ik iedereen gunnen.

maar dan zonder sleuteltje

Atelierroute

Een van de dingen waar ik erg gelukkig van word is de kringloop. Ik ben dol op de ontdekkingstocht en het onverwachte van spullen die al een heel leven achter de rug hebben. Om de spullen tentoon te stellen, heb ik een aantal tentoonstellingsrekjes die samen een atelierroute door ons huis vormden. Uiteraard heb ik die rekjes ook bij de kringloop gekocht. En in hun eerste leven waren het gewoon cd-rekken. Tot vreugde van E.  concentreert de hele atelierroute zich op dit moment in de hal. 

Springende zebra

Mijn meest recente aankoop voor de atelierroute is een kreupele blikken zebra. Die kocht ik een paar weken geleden. Als ik opgetogen met de zebra de deur uitloop, komt er een oudere man naar me toe en zegt. "Die zebra kan springen". Hij zet 'm op een tafel en drukt erop. Er gebeurt niets. "Ik denk dat je een sleutel nodig hebt", zeg ik. Maar die is er niet bij natuurlijk. 

Aankoopbeleid

Er zit geen uitgekiend aankoopbeleid achter mijn aankopen: mijn oog moet erop vallen en het moet iets met me doen. Zo ben ik zeer gehecht aan mijn lelijke steigerende dikke paardje met veel te kleine oortjes. Of aan mijn drinkende Mexicaantje met een dikke buik. En nu dus een kreupel zebraatje zonder sleutel. "Ooit vind ik er nog wel eens een sleutel bij", zeg ik tegen E.

Waarde

Als het kan laat ik het prijsstickertje eronder zitten, zodat mijn nageslacht later kan genieten van de door mij verwachte waardevermeerdering. Over de waarde van mijn aankopen zijn de meningen hier in huis wel verdeeld. "Als ik doodga, wil ik niet dat jullie om mijn collectie vechten", zeg ik tegen mijn kinderen. Die denken dat het zo'n vaart niet zal lopen. Onze zoon heeft er zo zijn eigen kijk op. "Zeker om wie ze in de container mag gooien?" 

Blind kopen

Een tijdje geleden vertelde ik collega dat ik eigenlijk geen spullen meer wilde. Dat is een opmerkelijke uitspraak voor mij. Ik ben namelijk mijn leven lang van het verzamelen geweest. Maar het klopt: na de brand verhoud ik me anders tot materiële zaken. Ik sta er min of meer onverschillig tegenover. Aanvankelijk wilde ik eigenlijk niks en alhoewel er wel enige sprake van herstel is; ik hoef nog steeds niet zo nodig. Ik kan er wel even wat psychologie van de koude grond op loslaten: de dingen die ik echt belangrijk vond zijn er niet meer. En nu lijkt het een beetje alsof ik niets meer echt belangrijk wil laten zijn. Als iets je onverschillig laat, dan maakt het namelijk ook niet zoveel uit of je het wel of niet hebt. Maar wie weet, misschien ga ik nu we weer thuis zijn wel weer spullen verzamelen.

Waar ik in ieder geval nog steeds graag kom, dat is de kringloop. Maar ook daar beoordeel ik iets minder snel als een must have. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Toen ik dit tekstbord zag staan, aarzelde ik geen seconde: die moest ik hebben. Dit schreeuwde van alle kanten must have. T E K S T B O R D   M E T   L O   S E  L E T T E R S stond erop. "Staat er geen s omdat er niet voldoende letters zijn?", vraag ik de dame van de kringloop. "Dat weet ik niet", zegt ze. Het komt er op neer, dat ik de letterbak 'blind' moet kopen en het risico op een kat in de zak moet nemen. Nou dat durf ik nog wel aan. Ik heb het afgelopen jaar grotere risico's genomen, dus ik koop het bord met bijbehorende letterbak voor €7,50. Waarom? Omdat het een vondst is, een item dat hoort bij een tijdperk. Het zal niet meer gemaakt worden en daarom is het nu al geschiedenis. Het is voor mij omgeven door jeugdsentiment: ik zie de aankondigingen op eenzelfde bord in het dorpshuis in mijn geboortedorp nog: Floralia 5 september, vogeltjestentoonstelling. En hoe leuk is het om hier je eigen boodschappen op te pinnen? Opgetogen ga ik terug naar huis.

De oudste ligt op het moment dat ik met het bord thuiskom gevloerd op de bank. Ze komt bij van een introductiekamp. De jongste neemt het bord onmiddellijk in beslag. Ze vindt het te gek. "Gelukkig zei ik als eerste dat ik het leuk vind", zegt ze als haar zus even later wakker wordt en aangeeft dat ze het ook een leuk ding vindt. Ze pint dat het een lieve lust is. Er zijn al verschillende teksten gepasseerd. Deze zette ze zelf even op de foto - voor bij mijn blog.

5 haves om mee te verhuizen

De afgelopen twee dagen zou de dekvloer op de vloerverwarming worden gestort. Maar dat is niet helemaal gelukt. Vandaag zijn ze nog bezig met het storten van de benedenvloer. Al met al begint het er steeds meer op te lijken. Er blijven steeds minder zaken over om te regelen. Genoeg, maar toch steeds minder. Vandaag heb ik de ruimte om even lekker aan te rotzooien. Ergens achter in mijn hoofd kriebelt het nog wel een beetje: ik wil eigenlijk achter raambekleding en horren aan. Maar dat kan woensdag ook nog wel op mijn vrije dag. Vandaag ga ik even lekker sneupen in de plaatselijke kringloopwinkels. Even kijken of er nog echte musthaves liggen. Alhoewel... Als ik een ding geleerd heb in het afgelopen jaar, dan is het wel dat er geen musthaves zijn. Het zijn haves. Het moet niet. Het is leuk, maar niet noodzakelijk.

Dus op jacht naar haves, samen met de jongste. In De Graanschuur, de christelijke kringloop hier ter plaatse, scoor ik een beplakt ganzenei en de jongste een koebel. Het ganzenei wil ik onderaan ons kaartenrek hangen en de jongste heeft grote plannen met de koebel. "Het mooiste van die spullen vind ik dat er een verhaal aan zit.", zegt ze. "Zoals deze koebel bijvoorbeeld. Misschien was die wel van een boer die deze had voor een kalfje. Want je kunt zien dat het maar een kort lint is, dus hij is niet van een koe geweest." "Het is een souvenir", zeg ik. "Er staat Valkenburg op." "Dat weet je niet", zegt ze. "Misschien moest die boer al zijn dieren wel wegdoen en werd het gewoon te emotioneel voor hem om die bel te houden." Ik vermoed dat dit niet het verhaal achter de bel is, maar ik kan me volledig vinden in haar punt: het zijn spullen met een verhaal.

In de andere kringloop vind ik een houten beeld van drie zingende zwarte mannen. Ik word er heel vrolijk van en ik aarzel niet- ik herken 'm feilloos+ : dit is een echte have. Je kunt er verder niets mee, je wordt er alleen maar blij van. De jongste vindt verder nog een hoefijzer en ik koop voor een euro nog een twee art deco boekensteunen. Voldaan keren we huiswaarts: weer vijf dingen erbij om te verhuizen.