Een goede naam

We beginnen het nieuwe jaar goed. De eerste aquajogles van het jaar zijn we met z'n achten. Als het even meezit, aquajog ik twee keer in de week. Maar het zit ook wel eens niet mee. Eerder kwam ik vaak op het laatste moment binnen. Maar tegenwoordig ben ik meestal iets vroeger. Ik weet ook niet wat me bezielt. In ieder geval: we maken een praatje voorafgaand aan het joggen. 

50%

'Wie is nou die andere Jannie?', vraagt een van de medejogsters. Ze weet dat ik Jannie ben, maar in de app waarin we afstemmen of we met genoeg mensen zijn om de les door te laten gaan, is nog een Jannie opgedoken. 'Dat ben ik', zegt een medejogster. 'Ik heet ook Jannie' zegt een nieuwe jogster. We staan er met z'n zessen. Met 50% Jannies dus. 

Prima

'Ik vind het een vreselijke naam' zegt medejogster. Ze is naar haar opa Jan vernoemd. 'Een nicht van mij heet Janet. Ik had liever Janet geheten.' 'Ik ben naar mijn oma Jantje vernoemd', zegt de nieuwe jogster. 'Ze noemden me eerst ook Jantje. Ik heb er later Jannie van gemaakt. Ik had het direct goed moeten doen en mezelf Joke moeten noemen.' Ik ben ook naar mijn oma Jantje vernoemd en ik heb ook een nichtje dat Janet heet. Ik ben nooit ontevreden met mijn naam geweest. 'Ik vind het een prima naam.' zeg ik. 'Ik ben het ook gewoon: Jannie.'

Generaties

Namen verraden in welke generatie je thuishoort. Of je nou wel of niet vernoemd bent. Ik ken best wel een aantal Jannies. Op de lagere school zat ik met een Jannie in de klas. En op het werk ken ik ook een Jannie. 'Hoi Jannie met Jannie' is dan de vaste telefonische begroeting. Twee neven van me zijn met een Jannie getrouwd. 

Met betekenis

Jannie staat in een lijstje met 203 ouderwetse meisjesnamen- van Aagje tot Yvonne. Mijn tweede voornaam Henriëtte staat er ook in. Mijn naam is dus een 100% ouderwetse combinatie. Maar ook als ik in 2023 zou zijn geboren, zouden mijn ouders vast niet voor het eigentijdse Olivia Sophie hebben gekozen. Het was vast weer Jannie Henriëtte geworden, naar mijn oma en overgrootmoeder. Dat geeft mijn naam betekenis.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De Vennegoor of Hesselinkjes

Gisteren was ik op het werk bezig met het maken van een blad. Dat doe ik al jaren. De laatste jaren staan bladen onder druk. Het ene blad meer dan het andere, maar toch. Zo hoorde ik dat Sanoma Media 101 Woonideeën wil afstoten. Nou heeft Sanoma Media wel meer onzalige ideeën gehad -daar weet ik als voormalig blogger van web-log.nl alles van. Dit is er opnieuw eentje.

Op het werk staat het maken van bladen ook onder druk en ook hiervoor geldt: het ene blad meer dan het andere. Maar gisteren maakte ik er dus nog eentje. Als eindredacteur bepaal ik de samenstelling van het blad en doe ik de laatste controle. Zaken die me bevreemden check ik. Zo lees ik gisteren iets over een zeskoppig gezelschap. Toch lees ik maar vijf namen. Dat wil zeggen: een van de namen is een dubbele, zeg maar Vennegoor of Hesselink. Ik corrigeer de tekst: mevrouw Vennegoor en mevrouw Hesselink. Dan zit ik precies op een zestal en is de tekst weer kloppend.

Ik ga verder met de correcties, maar in mijn achterhoofd blijft het toch nog knagen: zou het niet gewoon Vennegoor of Hesselink zijn? Collega weet hier vast meer van, dus ga ik bij haar te rade. "Het is een dubbele naam. Dat heb je veel meer in de Achterhoek", zegt ze. En zij kan het weten. Ik vertel dat ik er al een duo van had gemaakt. Andere collega vraagt zich hardop af hoe deze achternaam tot stand is gekomen en deelt haar theorie met ons: "Het is de twijfel", zegt ze. "Ik denk dat de twijfel toesloeg bij de burgerlijke stand. Wat zal ik doen: Vennegoor of Hesselink? En omdat 'ie niet kon kiezen werd het allebei." Het is een alleszins plausibele verklaring. "Stel je voor dat dit de naam van haar man is en dat ze dan ook nog haar eigen naam heeft.", zeg ik. "Vennegoor of Hesselink-Jansen bijvoorbeeld." "En wat als de Vennegoor of Hesselinkjes een taxi bellen.", draven we door. "Voor je er erg in hebt, heb je dan misverstanden. Stuurt het taxibedrijf een busje omdat ze denken dat het een groepsreis is." We lachen er smakelijk om. Het zijn momenten op mijn werkdag die ik koester.

Mevrouw K.

Ik heb mijn eigen naam gehouden. Geen haar op mijn hoofd -en dat zijn er nogal wat- die eraan dacht om E's achternaam aan te nemen. Net zoals er geen haar op E's hoofd -dat zijn er een stuk minder- over dacht om mijn naam aan te nemen. Het is bij ons zelfs nooit een onderwerp van gesprek geweest. Voor generaties voor ons was het vanzelfsprekend om de naam van je man aan te nemen. En ook nu zijn er weer meer vrouwen die de naam van hun man aannemen.

Onze kinderen hebben wel E's achternaam. Destijds was het zo, dat als de man de kinderen erkende, ze automatisch zijn achternaam kregen. Maar eerlijkheidshalve denk ik dat dat ook nu het geval zou zijn geweest. Na de bevalling werd ik namelijk overvallen door een combinatie van toegeeflijkheid en superioriteitsgevoel. Ik vond mijn bevallingen fantastische ervaringen. Na die oergebeurtenis voelde ik me tegelijkertijd kwetsbaar en onoverwinnelijk. En E. kon bij zo'n oergebeurtenis nooit meer dan een toeschouwer zijn. Dat vond ik sneu - ook al heb ik E. er nooit over horen klagen. Dus vond ik het prima dat ze zijn achternaam kregen. E. was er bovendien zeer op gesteld. Hij liet en laat graag zien dat zijn kinderen mienent zienent zijn.

Ook al heb ik niet de achternaam van E. aangenomen, ik word natuurlijk wel eens aangesproken als mevrouw K. En ik zal mezelf nooit zo voorstellen, maar ik doe er niet moeilijk over. Dat vind ik kinderachtig. Laatst bijvoorbeeld nog. Ik loop binnen bij de bakker op de woensdag om onze broodbestelling op te halen. Omdat ik de laatste tijd veel geklust heb in huis, ging E. vaak even naar de bakker. Dus ik kom voor het eerst na een tijdje weer binnenlopen op de woensdag. De te keurige jongeman achter de balie, groet me zeer vriendelijk: "Ik haal uw bestelling op mevrouw K." Hij komt terug met twee heerlijke compactbroden. "Alstublieft", zegt hij te vriendelijk.

Hij is het type jongen dat op de middelbare school bij mij werkelijk geen schijn van kans zou hebben gehad. En nu nog irriteert zijn vriendelijkheid mij. Het is onredelijk. Ik weet het, maar het is niet anders. "Meneer K. neemt er op woensdag vaak nog een zonnebloempittenbroodje bij", prijst hij zijn waren aan. En inderdaad, ook de zonnebloempittenbroodjes bij onze bakker zijn heel lekker. "Ja," zeg ik "maar mevrouw K. doet dat niet." Enigszins beteuterd, zegt hij: "Zo dan maar?" Ik reken af en vertrek. Hij zal wel denken: die mevrouw K. is een bitch. Maar zo heet ik gelukkig niet.