Napruttelen

E. valt over de opmerking in mijn vorige blog dat ik niet bij de culturele elite wil horen. "Daar hoor je natuurlijk wel bij", zegt hij. Ik ben het niet met hem eens. "Je bent hoogopgeleid en je hebt een bovengemiddelde belangstelling voor kunst en cultuur", zegt hij. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Behoor je dan automatisch tot de culturele elite? Dat lijkt mij niet. Dan liep ik wel achter de ballen van de NRC aan.

Toeval

"Ik ben toevallig hoogopgeleid", zeg ik. "Ja, zo lust ik er nog wel een", zegt E. Ik koos voor mijn studie, omdat dat op mijn lijf geschreven was. Ik heb zolang ik me herinner belangstelling voor taal gehad. Ik studeerde niet om te studeren. Ik had namelijk ook wel bakker willen worden. Of creatief therapeut. En er was een tijd dat trucker zijn me heel aantrekkelijk leek. 

Het zet me wel aan het denken. Ik ben er denk ik uit. Het is niet het culturele deel in de culturele elite dat me tegen de borst stuit. Het is het elitaire deel. Je onderscheiden, je kop boven het maaiveld uitsteken? Zeker doen. Elitair zijn is anders. Dat is je verheven voelen, uitverkoren zijn. En daar komt geen goeds van.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Gelukkig maar

 

Een tijd geleden was er een ouderavond bij onze oudste op school. Wanneer het groepsdoe-avonden of groepsgespreksavonden zijn ben ik meestal aan de beurt. Deze keer moesten we zeggen wat we voor onze kinderen wensten. In groepjes uiteen natuurlijk. Er kwam van alles uit: prachtige carrières, mooie toekomstplannen. In onze groep gaf ik aan dat ik vind dat er maar één ding echt belangrijk is. En dat is dat ze gelukkig zijn. De rest komt pas daarna. De andere vrouwen in mijn groep beaamden dat. Dat wil tenslotte iedere ouder. Het kwam niet uit de andere groepen, misschien omdat ze daar vooral gericht waren op wat de opleiding je kind kan brengen. Wellicht dachten ze dat dat vanzelf komt als je je opleiding goed voor elkaar hebt. Heeft gelukkig zijn iets met opleiding te maken? Je hebt meer keuzemogelijkheden als je een goede opleiding hebt. En natuurlijk: het juiste beroep kiezen maakt je gelukkig. Je besteedt tenslotte een flink deel van je tijd aan je werk. Dus ja het zal zeker iets bijdragen.

Toen onze kinderen nog heel klein waren sprak ik eens met een vader met een dochter van twintig. Zij was niet blij met het leven. Wat haar betreft hadden ze haar geen plezier gedaan door haar op de wereld te zetten. Er zijn veel erge dingen die je als ouder kunnen overkomen en dit is er een van. Je zet kinderen op de wereld in de veronderstelling dat je ze daarmee een plezier doet. Je doet jezelf er namelijk een enorm plezier mee. Hoe schrijnend moet het dan zijn om je kind te zien worstelen met het leven. Dat was voor die vader dan ook een enorme worsteling. Want jij wilt haar in leven, maar kun je haar daarin forceren? 

Bij ons lijkt het erop dat ze wel gelukkig zijn. Ze vinden in ieder geval allemaal dat ze het enorm met zichzelf hebben getroffen . En dat is natuurlijk een prima basis voor geluk. Gelukkig maar.