Napruttelen

E. valt over de opmerking in mijn vorige blog dat ik niet bij de culturele elite wil horen. "Daar hoor je natuurlijk wel bij", zegt hij. Ik ben het niet met hem eens. "Je bent hoogopgeleid en je hebt een bovengemiddelde belangstelling voor kunst en cultuur", zegt hij. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Behoor je dan automatisch tot de culturele elite? Dat lijkt mij niet. Dan liep ik wel achter de ballen van de NRC aan.

Toeval

"Ik ben toevallig hoogopgeleid", zeg ik. "Ja, zo lust ik er nog wel een", zegt E. Ik koos voor mijn studie, omdat dat op mijn lijf geschreven was. Ik heb zolang ik me herinner belangstelling voor taal gehad. Ik studeerde niet om te studeren. Ik had namelijk ook wel bakker willen worden. Of creatief therapeut. En er was een tijd dat trucker zijn me heel aantrekkelijk leek. 

Het zet me wel aan het denken. Ik ben er denk ik uit. Het is niet het culturele deel in de culturele elite dat me tegen de borst stuit. Het is het elitaire deel. Je onderscheiden, je kop boven het maaiveld uitsteken? Zeker doen. Elitair zijn is anders. Dat is je verheven voelen, uitverkoren zijn. En daar komt geen goeds van.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Vijf ballen

"Ik durf het bijna niet te zeggen." E. leest de NRC. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het onvoorstelbare gebeurt al. Maar dit had ik zeker niet verwacht. "Die Zweiflers krijgen vier ballen van de NRC." De NRC recenseert film en tv aan de hand van een ballensysteem. Vijf ballen is het maximum.

In de  greep

E. en ik kijken naar Die Zweiflers (nadat ik B&B vol liefde heb gekeken natuurlijk) en ik vind het geweldig. De serie gaat over een Joodse familie in hedendaags Duitsland. De onderlinge relaties, de manipulatie, de strijd rond de identiteit, de diepe sporen die de Tweede Wereldoorlog heeft getrokken, het onbegrip, de generatiekloof allemaal vervat in een tragisch-komische mix. Jammer genoeg zijn er maar 6 afleveringen. Als het iedere dag op TV zou zijn, zou ik iedere dag kijken. Ik ben in de greep van Die Zweiflers. Het krijgt van mij vijf ballen.

Van slag

Ik ben het dus eigenlijk met de recensent van de NRC eens. En daar zit het probleem. Dat gebeurt namelijk nooit. Als de NRC komt met een waardering van een of geen bal, dan weet ik bijna zeker dat het een 'must see' is. De recensies in de NRC vind ik vaak elitair, bestemd voor de culturele elite. En daar wil ik niet bij horen. Dus geen ballen bij de NRC is voor mij een dikke vette aanbeveling. Dat is mijn kompas. Dus nu is mijn kompas van slag. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: