Super!

 "Ik ben trots moeke", zeg ik tegen mijn moeder. Daar zijn heel veel redenen voor. Onze zoon vindt haar standbeeldwaardig. Hij heeft daar een stapel argumenten voor. Ik onderschrijf ze allemaal. Hij heeft  ook al een goede plek voor het standbeeld: de jeu de boules baan in het dorp. Een klein standbeeldje wordt het dus niet als het aan hem ligt. En ook gisteren was er weer volop aanleiding om trots op haar te zijn.

Een primeur 

Op mijn vrije woensdagmiddag rij ik naar mijn geboortedorp. Het is druk op de oprit. Mijn moeder heeft even op de achterkleinkinderen gepast en mijn zus haalt ze net weer op. Naast mijn moeder op de bank ligt een envelop met een paarse strook met Incasso erop. Ik krijg ze ook wel eens: een verkeersboete. Ze had iets te hard gereden en krijgt daarvoor een boete van €48,-. Een primeur op haar 87-ste.

Zware tijden

Over het algemeen lijdt de doorstroming van het verkeer ernstig onder de vergrijzing. Het zijn zware tijden voor mensen met een pittige rijstijl. Het wegennet wordt gedomineerd door 30 en 50 kilometerzones. En mag je dan een keer 80 kilometer rijden, dan zul je net zien dat je achter iemand rijdt die denkt dat ie zich nog steeds in de 50 kilometerzone bevindt. 

Maar mijn moeder hoort daar dus niet bij. Ze heeft de boete om het te bewijzen. Super.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Een rode kaart

voor Rijkswaterstaat

Opvoeden is kinderspel als je deze twee vuistregels hanteert.

• Consequent zijn, en
• Doen wat je zegt

En vooral heel heel heel veel liefde natuurlijk - maar dat gaat eigenlijk vanzelf. Voor de vuistregels moet je meer inspanningen verrichten. Ze zijn simpel, maar effectief. Ben je niet consequent, doe je niet wat je zegt, dan is het in no time chaos en destructie. Kinderen pikken dat namelijk al vanaf hun prille jaren op. Het valt niet mee om later nog weer iets recht te breien.

Basisregels 

Je zou zeggen dat dit soort eenvoudige opvoedregels ook wel zijn doorgedrongen tot de 'opvoeders' in de samenleving. Bij volwassenen werkt het namelijk net zo als bij kinderen. Ook daar geldt: als je regels stelt, voer ze dan ook consequent door en doe wat je zegt. Doe je dat niet dan krijg je chaos en destructie.

Werk aan de weg

Deze week rijd ik op een dag vijf keer langs een bordje waarop staat dat er werk aan de weg is. De afgelopen week ben ik misschien wel langs 10 van dit soort borden gereden. Als weggebruiker word ik gesommeerd om om die reden 50 of zelfs 30 kilometer te rijden. Op zich begrijpelijk: dat werk wordt immers door mensen geleverd en die willen niet ondersteboven worden gereden door weggebruikers die hun snelheid niet temperen. 

Loos alarm 

Het punt is alleen dat dit soort waarschuwingen langs de weg 9 van de 10 keer loos zijn. Op het moment dat ik er langs rij, is er letterlijk maar 1 keer echt werk aan de weg. Al de andere keren is er misschien gewerkt, maar op het moment dat ik er rij niet meer. Het logische effect is dan dat je op den duur denkt: 'Het zal wel. Ik ga hier geen 30 kilometer rijden als er toch niks gebeurt." Je neemt de borden niet meer serieus. Dat gedrag lok je uit door niet consequent te zijn en niet te doen wat je zegt.  Zo simpel is het. En dat kan tot gevaarlijke situaties leiden als er wel weer eens werk aan de weg is. 

Eenvoudige oplossing 

Inconsequent zijn, niet doen wat je zegt; het kan ongestraft. De straf is voor degene die het slachtoffer is van dit gedrag. Als je namelijk betrapt wordt terwijl je je niet aan de aangegeven snelheid houdt, dan word je daar flink voor afgestraft. En dat deugt niet vind ik. De uitlokker verdient in dit geval een rode kaart. Vooral omdat de oplossing binnen handbereik ligt. In heel veel gevallen zou het eenvoudig opgelost zijn door er een bordje onder te plaatsen: ma t/m vr van 8.00 uur tot 17.00 uur. Of voor mijn part andere tijden. Zo moeilijk is dat toch niet? 

De vinger

Vanmiddag reed ik onder het genot van de muziek van Adele terug naar huis. Bijna thuis draai ik nog eens het nummer Rollin in the deep. Dat is een geweldig nummer; mij lukt het niet om dan stil te blijven zitten. Met name als het achtergrondkoortje mee gaat doen. Adele begint aardig, maar de swing komt er pas in als de dames van het achtergrondkoortje inzetten. Ik draai het volume even vol open. Als vanzelf gaat mijn hoofd meebewegen. Mijn hand maakt rollende bewegingen (binnen de bebouwde kom kan ik best met een hand aan het stuur rijden). Het lijkt me geweldig om in het achtergrondkoortje van Adele te zingen. Eigenlijk – bedenk ik terwijl ik zo rij, luister, zing en swing- lijkt het zingen in het achtergrondkoortje wel een beetje op mijn werk als adviseur. Het heeft absoluut toegevoegde waarde, wat heet: de swing komt er pas echt goed in met het koortje erbij. Het is een kwestie van de lijn vasthouden: waar Adele op de muziek heen en weer beweegt, zorgt het koortje voor een solide basis. En het is een kwestie van doorzetten en volhouden.

Ik heb het reuze naar mijn zin. Ik let absoluut niet op de mintgroene metallic auto voor me. Dat wil zeggen tot ik aangeef dat ik wil afslaan. Het bestuurdersraampje van de auto voor me gaat open en de bestuurder geeft me tot mijn stomme verbazing een middelvinger. Het is de middelvinger van een volwassen man. Hij steekt zijn arm zo ver naar buiten dat ik kan zien dat hij een blauw t-shirt met korte mouwen draagt. Ik ben me van geen kwaad bewust en trek mijn schouders op. Opnieuw gaat de arm het raam uit en ik krijg nogmaals de vinger. Ik snap er niks van.

En dan begint het me ineens te dagen: hij heeft mijn wiegend meebewegen op de muziek van Adele vast opgevat als afkeurend 'nee' schudden en de rollende beweging met mijn rechterhand heeft hij misschien misverstaan als een teken dat hij door moest rijden. Ondertussen beweeg ik nog even mee op de laatste tonen van 'Rollin in the deep'. Het blijft leuk; ik draai 'm snel nog een keer voor ik thuis ben.

Politie- Stop!

Ik ben een groot voorstander van een vlotte verkeerscirculatie. Als ik mijn bijdrage daaraan kan leveren, zal ik dat niet nalaten. Zoals vanmiddag. Op weg naar huis drukte ik het gaspedaal flink in. Niet onverantwoord, gewoon lekker pittig. Muziekje aan, luisteren naar mijn favoriete nummer en dan met de juiste snelheid door het vlakke land. Heerlijk.

Wat me even ontging was de politieauto die achter me reed met daarop zo'n sprekende regel met Politie en Stop. Pas kilometers verderop in de bebouwde valt de politieauto me op. Eerst voel ik me niet aangesproken, maar uiteindelijk zet ik de auto toch maar langs de weg. Een politie-agent(je) doet de deur aan mijn passagierskant open. "Ik had u helemaal niet gezien", zeg ik. "Nee, dat had ik in de gaten. Ik volg u al vanaf De Groeve", zegt hij. Dat is dus al eventjes, een kilometer of zeven, schat ik. "U trok 'm direct goed los." Ik had 'm natuurlijk kunnen vertellen van mijn voorkeur voor een vlotte verkeerscirculatie, zeker daar waar het kan. "U reed 110 kilometer op sommige stukken." Ik vind het feit dat ik een pittige rijder ben eigenlijk alleen maar voor mij pleiten. Maar ik heb niet het idee dat ik met die theorie veel punten ga scoren, want de agent denkt daar duidelijk niet zo over. "Als u al zo lang achter me reed, laten we dan wel even vaststellen dat er op geen enkel moment sprake is geweest van een gevaarlijke verkeerssituatie", zeg ik. Hij kan niet anders dan het bevestigen, maar dat doet niets af aan het feit dat ik te hard reed.

Uiteindelijk krijg ik na de toegepaste correcties een boete voor 10 kilometer te hard rijden. Voor mij reden nog twee auto's die net zo hard reden. "Ik realiseer me dat die net zo hard reden als u, maar dat is niet anders. U reed ook te hard." Ik ga het niet ontkennen en incasseer de bon van € 51,-. Het gaat mijn dag hoe dan ook niet bederven: mijn moeder is vandaag 75 jaar geworden en mijn schoonmoeder is weer thuis na een aantal dagen ziekenhuis.