Straffe onderhandelaars

De dochter is een straffe onderhandelaar. Dat heeft ze niet van mij, maar van haar oma, mijn moeder. Moeke ook wel. Ooit kocht moeke bij de V&D een fluitketel. Die ene fluitketel gaf haar een ticket naar meerdere fluitketels. Toen de ketel na intensief en hardhandig gebruik kapot ging, ging ze er namelijk gewoon weer mee terug naar de V&D. Want zoiets zou met een kwalitatief goede fluitketel niet mogen gebeuren, aldus moeke. En natuurlijk mocht ze een nieuwe kiezen.  

Tassen en schalen

Ook onderhandelde ze graag met de Marokkaanse verkoper op de (toen nog) koninginnenmarkt. Tassen en schalen werden gunstig op de kop getikt. Destijds was moeke al op leeftijd en dat zette ze genadeloos in: 'bejaarden hebben niet zoveel geld te besteden'. De verkoper vond het prachtig. Hij had hoogstwaarschijnlijk al een marge ingecalculeerd. 

Stand houden

De dochter is bezig om zaken te doen op Marktplaats. Ze heeft een bod gedaan op boekensteunen waar een hondje tegenaan leunt. Curiosa dus. Door sommigen ook wel rommel genoemd. Ze biedt vaak flink onder de prijs. De verkoper gaat er niet mee akkoord, ze verhoogt haar bod en uiteindelijk komt ze ongeveer uit bij het bedrag dat ze in gedachten had. Maar deze keer hapt de verkoper niet toe. Ze houden een klein verschil over. Ze houdt mij via de app op de hoogte van haar onderhandelingen. Als de verkoper niet toehapt appt ze: 'Stand houden?" Ik denk dat ze een goed bod heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij een goed idee. Het blijft even stil. Ze zijn blijkbaar in een impasse beland. Tot ik opnieuw een appje krijg: "Ik vond nog een set. Die heb ik gekocht." 10 euro onder het bod dat ze aanvankelijk bij de andere verkoper had gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Trots (en dol) op moeke (3)

Mijn moeder - moeke- tikt vandaag de 90 jaar aan. Dat is een onvoorstelbare leeftijd. Het is niet altijd gemakkelijk, want je hoort bij de laatsten van je generatie. "Zou die nog leven?", vraagt mijn moeder aan mijn zussen en mij. We zijn met z'n drieën bij haar voor de voorbereiding van haar verjaardag. We kijken op Mensenlinq, maar vinden de betreffende persoon niet. Dat zegt natuurlijk nog niet alles. Als je 90 jaar bent, zijn je verwachtingen wat dat betreft bescheiden.

Met liefde

Tot aan zijn dood bijna drie jaar geleden, zorgde ze voor mijn vader. Hij had Parkinson. Het was een zware taak, maar zo heeft ze het nooit gezien. Ze zou het zo weer doen, vertelt ze altijd - met liefde. Mijn vader kon niet verder, maar het gemis is natuurlijk groot. 
Ook van het oorspronkelijke gezin is ze met haar jongste zusje de enige overgeblevene. Inmiddels zijn drie van haar broers en twee zussen overleden. Dat voelt soms wel alleen, ook al is ze omringd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het is toch anders, er is niemand meer met wie je je vroegste geschiedenis deelt.

Bij de tijd 

Als ik vertel dat moeke 90 jaar wordt, is de vraag altijd: "Is ze nog goed bij de tijd?" En dan kan ik gelukkig volmondig ja zeggen. Ze is bijzonder goed bij de tijd. Ze whatsappt, volgt onze reizen op Polar steps, doet dagelijks puzzels in de app, luistert graag muziek op spotify, kijkt filmpjes op youtube, spelt de krant en netflixt dat het een lieve lust is. Haar ipad is nooit ver weg. Ze kan er geen dag zonder, zegt ze zelf. Ze ergert zich zeer als mensen haar gaan betuttelen als ze haar leeftijd horen. Onze zoon was er ooit getuige van dat ze even iets telefonisch moest regelen.  Aangezien mijn moeder de telefoon altijd op de luidspreker heeft staan, kon hij mooi meeluisteren. Het gesprek werd voor opleidingsdoeleinden opgenomen. Zodra degene aan de andere kant van de lijn hoorde dat mijn moeder in 1936 was geboren, veranderde de toon - tot grote ergernis van mijn moeder. "Ze doen toch net of je seniel bent als ze je leeftijd horen" zei ze geërgerd tegen haar kleinzoon, terwijl de band nog meeliep. Daar hebben ze hun lesje dus wel geleerd.

Even anders

Doorgaans vieren we de verjaardagen van mijn moeder met een steeds kleiner wordend gezelschap. Er vallen steeds meer mensen af. Dit jaar doen we het anders. We hebben er een reüniefeestje van gemaakt. Met neven en nichten, nog levende vrienden en buren. We hebben het vanmiddag met z'n allen in het café in het dorp gevierd met moeke als het stralende middelpunt. 
Ik ben trots en dol op moeke. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog is

En omdat het zo'n feestelijke dag is. Nog eentje:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Praats: Trots op moeke (2)

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Trots op moeke

Ik ben trots op moeke, mijn moeder. Mijn schoonzusje zei ooit dat ik moeke uitspreek met een zachte k. En dat klopt. Het is een liefdevolle k. 

Mooi bericht

Vanmorgen plaatst mijn moeder een bericht in onze familie-app: "Tot 8 oktober 2030 nog een gevaar op de weg." Ze heeft haar rijbewijs verlengd. Ze heeft een foto van haar rijbewijs en een emoji van een flamencodanseres toegevoegd. Mijn moeder is 89 jaar. Ze mag dus in ieder geval nog tot haar 95-ste blijven rijden. En voor de goede orde: ze is geen gevaar op de weg.

Ooit haalde ze haar rijbewijs, toen nog niet zoveel vrouwen dat deden. Een beetje bijzonder vond haar moeder dat dan ook. Ze had toch een man die haar overal wel naartoe wilde rijden? Maar moeke wilde zelf kunnen rijden. En dat heeft ze haar hele leven gedaan. 

Avonturen

We hebben mooie avonturen beleefd met moeke in de auto. Toen ze pas haar rijbewijs had, ging ze er direct met ons -de drie dochters- op uit. Misschien niet de allerbeste keuze. Mijn middelste zus was zo jong als ze was technischer dan de rest van ons bij elkaar. "Moeke moet je dat tiktokding niet uitzetten?" vroeg ze. En ooit strandden we op zoek naar Spiek aan diek middenin een weiland. Even een afslagje te vroeg of te laat. Maar het mocht de pret allemaal niet drukken. Integendeel. We hadden veel pret. 

Een bejaarde rijder is moeke niet. Een garagehouder zei ooit tegen mijn vader: "Joen vrouw is n pittige rieder Striek". En nog steeds: ze scoorde onlangs nog een bekeuring voor te hard rijden. 

Dus: trots op moeke.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

De lijst

Het is een slagveld. De hele generatie voor ons sneuvelt. Dat is op zich niet raar voor een zestigplusser. Maar het is wel een vreemde gewaarwording. Ik sta er niet iedere dag bij stil. Natuurlijk, mijn vader is overleden, ooms en tantes zijn er niet meer. Er zijn zelfs al een neef en een nicht overleden. Maar veel van mijn eigen leeftijdsgenoten zijn er nog. Dus het valt minder op. Voor mijn moeder is dat anders. Zij is een van de last ones standing van haar generatie. Dus voor haar is het iets waar ze iedere dag mee geconfronteerd wordt. Zij is een van de weinigen die het verhaal van haar generatie nog kan vertellen.

Retour

Afgelopen weekend krijg ik van de jongste een zakje met naaispullen van haar overleden oma retour. Ze heeft de naaikist meegenomen naar haar nieuwe huis. Maar daar zat ook van alles in waar zij volgens haar 'niks mee kan'. Dus krijg ik het. Zoals destijds gebruikelijk was, werd alles bewaard. Knopen werden van versleten kleding geknipt en zelfs een enkele oorbel werd bewaard. Je weet tenslotte maar nooit of het nog eens van pas komt.

De lijst

Ik krijg het mee in een plastic zipzakje. Tussen de naaibenodigdheden zit ook een papieren zakje met ander spul. Het is een zakje van de kinderpostzegels met de tekst Frankeer uw goede wensen. In het zakje zitten de miniknijpertjes waarmee mijn schoonmoeder haar kerstkaarten altijd ophing en een minikerstballetje om opnieuw te gebruiken in een kerststukje. Achterop het zakje heeft ze allemaal namen geschreven. De lijst voor de kerstkaarten. Het zakje is helemaal vol geschreven. Het is al een oude lijst, want zelfs haar moeder staat nog op de lijst. En die overleed eind jaren tachtig van de vorige eeuw. Wij staan er op en ook E's broers. Ik ken veel namen, ze ogen vertrouwd. Ik ken ze persoonlijk of van de verhalen. Maar ze leven bijna allemaal niet meer. In deze lijst horen wij bij de last ones standing. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Moeke Beere

Onze zoon was bij zijn geboorte de kleinste van onze drie kinderen. Dat zou je nu niet meer zeggen. Hij is ruim twee meter, leeft op grote voet en heeft een indrukwekkende spiermassa. Die laatste waarneming is volgens hem toe te schrijven aan mijn roze brilletje. Maar ik krijg steeds meer signalen die op het tegendeel wijzen. Mijn beeld is wel degelijk fel realistisch.

Grote jongens 

Ik ga nu in de zomervakantie ook twee avonden in de week naar de sportschool. Mijn aquajoglessen liggen namelijk stil in de zomer. Op de donderdagen tref ik onze zoon in de sportschool. Ik werk mijn oefeningen af in het deel dat voor hem de opwarmruimte is. Hij verdwijnt na de warming up naar de ruimte voor de grote jongens. Veel van de jongens in de sportschool doen alles voor een goede spiermassa. Bijvoorbeeld alleen kip met broccoli eten en iedere dag trainen. Onze zoon gaat net als ik twee keer in de week naar de sportschool. Hij eet normaal. Toch drukt en trekt hij net zoveel gewicht als de andere jongens in de sportschool. Het heeft hem daar de bijnaam Beere* opgeleverd. Volgens de andere jongens kan het niet anders dan dat het genetisch bepaald is. 

Ik spreek het niet tegen. Dat heb ik ook altijd gezegd. 

Gespot

Mijn oefenprogramma neemt niet zoveel tijd in beslag. Dus als ik klaar ben, loop ik even naar de andere kant om hem kort te groeten. Laatst vertelde hij dat ik werd herkend als zijn moeder. Een van de jongens van de sportschool had gezegd: Ik docht aal: dij het de Beere moakt. Dat is moeke Beere. En nu gaat het: Doar hest heur weer: moeke Beere.

*Oost-Gronings voor beer

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Wenkies van de HEMA

Tijdens ons wekelijkse bieb-kaasmomentje, lopen we nog even langs de HEMA. "Ik moet nog even een wonderbrow-potlood halen", zeg ik tegen E. Hij kijkt me vragend aan. "Een reservepotlood voor mijn wenkies", zeg ik. Onze jongste bezigde de term wenkies een aantal jaren geleden. Het is snelle taal voor wenkbrauwen en het is blijven hangen. "Is het jou niet opgevallen dat ik mijn wenkbrauwen tegenwoordig een beetje bijwerk?", zeg ik. Hij kijkt of hij water ziet branden. En dat terwijl ik toch al aan mijn tweede potlood toe ben. Deze reservepotlood is de derde. De eerste kreeg ik van mijn jongste. Zij vond dat ik dus echt iets aan mijn wenkies moest doen. De vrouwelijke lijn in mijn familie is namelijk niet echt gezegend met goed geprononceerde wenkbrauwen. Mijn oma had ze helemaal niet, mijn moeder amper en ik een beetje. Omdat ik donkerder haar heb zie je ze beter.

Berenvellen

Mijn dochters hebben het geen-wenkbrauw-gen niet geërfd. Die hebben de volle wenkbrauwen van hun vader. Niet dat ze daar altijd blij mee zijn. Hun broer bestempelde ze ooit als 'berenvellen'. Maar ondanks haar goed gevulde wenkbrauwen, wist de jongste meer over wenkbrauwpotloden dan ik. En nu teken ik die van mij dus ook licht bij. Met de nadruk op licht. Want als je weinig wenkbrauw gewend bent, lijken licht aangezette wenkbrauwen al snel op berenvellen. 

Grootverbruik

Een tijdje geleden kocht ik mijn tweede potlood. Het was een hele zoektocht, want er valt heel veel te kiezen als het op make up aankomt. En ik heb daar helemaal geen verstand van. Dus ik sta er peinzend bij te kijken en drentel heen en weer voor een heel schap met potloden, op zoek naar dezelfde potlood als die ik van mijn dochter heb gekregen. "Zoek je een wenkbrauwpotlood?", vraagt een dame met welgevormde wenkies die ziet dat het bij mij niet echt wil lukken. "Deze moet je nemen. De Brow wonder, dat is de beste." Ze heeft zelf een vuist vol met potloden. Ze is dus blijkbaar een grootverbruiker, met duidelijk meer verstand van zaken dan ik. "Die zoek ik!", zeg ik. Maar de bruine is er niet meer. Ik laat mijn oog afdwalen naar haar handvol potloden. Het zijn allemaal bruine potloden. "Moet je een bruine?" Ik knik. "Nou, hier neem er maar een van mij.", zegt ze grootmoedig. Heel aardig.

En nu heb ik er dus zelfs eentje op reserve. Ik heb mijn lesje geleerd: de wonderbrowpotloden van de HEMA zijn roofgoed!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Super!

 "Ik ben trots moeke", zeg ik tegen mijn moeder. Daar zijn heel veel redenen voor. Onze zoon vindt haar standbeeldwaardig. Hij heeft daar een stapel argumenten voor. Ik onderschrijf ze allemaal. Hij heeft  ook al een goede plek voor het standbeeld: de jeu de boules baan in het dorp. Een klein standbeeldje wordt het dus niet als het aan hem ligt. En ook gisteren was er weer volop aanleiding om trots op haar te zijn.

Een primeur 

Op mijn vrije woensdagmiddag rij ik naar mijn geboortedorp. Het is druk op de oprit. Mijn moeder heeft even op de achterkleinkinderen gepast en mijn zus haalt ze net weer op. Naast mijn moeder op de bank ligt een envelop met een paarse strook met Incasso erop. Ik krijg ze ook wel eens: een verkeersboete. Ze had iets te hard gereden en krijgt daarvoor een boete van €48,-. Een primeur op haar 87-ste.

Zware tijden

Over het algemeen lijdt de doorstroming van het verkeer ernstig onder de vergrijzing. Het zijn zware tijden voor mensen met een pittige rijstijl. Het wegennet wordt gedomineerd door 30 en 50 kilometerzones. En mag je dan een keer 80 kilometer rijden, dan zul je net zien dat je achter iemand rijdt die denkt dat ie zich nog steeds in de 50 kilometerzone bevindt. 

Maar mijn moeder hoort daar dus niet bij. Ze heeft de boete om het te bewijzen. Super.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Te licht bevonden

Vanmorgen ging mijn moeke naar de kapper. Ze gaat sinds kort naar dezelfde sterrenkapper als ik. Omdat ze deze keer alleen een knipbeurt hoeft, is er even tijd om ook nog andere dingen te doen. Dus op naar een van de winkelcentra om een broek te kopen. 

Warriors

Moeke is een grote vrouw - in alle opzichten. Ik lijk op haar. En dat bevalt. Ooit gaf iemand mij een compliment. Ze noemde me een 'warrior', een grote sterke vrouw. Dat is mijn moeke ook. Dat bewijst ze iedere dag weer. Als je zo groot en stevig bent als wij zijn, word je misschien ook wel een sterke vrouw. Wij zijn nooit tenger en klein genoeg geweest om schattig te worden gevonden.  

Op de verkeerde plek

We parkeren voor de deur bij moekes vaste broekenleverancier. De dame in de winkel is nieuw. Ze kent mijn moeder niet, toch een vaste klant in het klantenbestand. We kijken op ons gemak even  rond. En dan komt het. "Dames, welke maat hebt u?" We kijken haar een beetje verbaasd aan. Dat is wel heel erg direct. "Ik weet niet of u het weet," zegt ze, terwijl ze ons schattend opneemt, "maar dit is een grote matenwinkel." We schieten in de lach. Te licht bevonden voor een grote matenwinkel! Wat een hoogtepunt in ons bestaan. Moeke is inderdaad afgevallen, maar ze stelt haar gerust: we zijn toch echt wel op de goede plek zijn. Ze koopt uiteindelijk een donkerblauwe broek. Maar eerlijk is eerlijk: de rest is nu toch echt een maatje te groot voor haar.

Mama's stem beter dan brandalarm

brandende liefde

De oudste appt me een artikel uit het tijdschrift Psychologie. De titel van het bericht is Mama's stem beter dan brandalarm. Het artikel verwijst naar een onderzoek dat nog moet verschijnen in The Journal of Pediatrics. De kans dat kinderen wakker worden van de stem van de moeder is namelijk drie keer groter dan van het brandalarm. Ze worden bovendien sneller wakker. Bij een pieptoon duurde het 2,6 minuten. De gealarmeerde stem van de moeder wekt kinderen gemiddeld binnen 2 seconden. Dus het is waarschijnlijk dat er in de toekomst brandmelders komen waarin de stem van de moeder kan worden geprogrammeerd.

Mazzel

Ze stuurt me dit artikel natuurlijk omdat ik nu bijna zeven jaar geleden wakker werd in een brandend huis. De rest van het gezin was nog in diepe rust. Het was toen ik wakker werd al mistig in onze slaapkamer. Op de overloop sloegen de vlammen uit. Ik heb E. en de kinderen wakker gemaakt. Ze werden wakker en het liep uiteindelijk allemaal goed af. Net op tijd. Volgens nacalculatie van de brandweer hadden we toen ik wakker werd nog drie minuten voordat we buiten westen zouden zijn geraakt. Zoveel zuurstof had het vuur al opgevreten."Met een brandalarm waren we dus de pijp uit gegaan. Echte mazzel" appt ze me. Ja. Echte mazzel.

Ik leef nog

Ik beschouw mezelf niet als een overbezorgde moeder. Maar laatst was ik toch ongerust. Ik had op zaterdag onze oudste uit Enschede gehaald. Ze had de hele week daarvoor al zware hoofdpijn. Ze blijft het weekend en vertrekt dan weer naar haar kamer. Zo gaat het en daar staan we nooit bij stil. Tot de jongste dinsdag zegt:  "H. reageert helemaal niet op mijn appjes". Ze hebben samen plannen om naar Parijs te gaan. "Het gaat over Parijs", voegt ze er enigszins verontwaardigd aan toe. "Dat is wel vreemd", zeg ik. Normaal gesproken reageert de oudste direct. Haar telefoon is nog net niet geïmplanteerd, maar hij is nooit ver. Als ze hier in het weekend is, zijn we gewend aan een constante zoemtoon op de achtergrond: dat zijn haar binnenkomende appjes.

Leeg? 

Ook in de familie-groepsapp wordt deze dagen flink gecommuniceerd, maar ze doet niet mee. Berichtjes worden niet gelezen. Ook bellen levert geen resultaat op. "Misschien is haar telefoon leeg", zeg ik tegen de jongste. In huis zoek ik nog naar haar oplader. Maar die vind ik niet. Dus die is wel mee. En anders heeft ze inmiddels vast een andere gekocht. Een week zonder telefoon is een week niet geleefd.

Geen reactie

Als ze de volgende dag nog niet heeft gereageerd, begin ik toch licht onrustig te worden. Die telefoon had ze nu toch allang weer op kunnen laden. Ik ben niet voor een gat te vangen en benader haar via facebook. De laptop en de telefoon zullen wel niet tegelijkertijd leeg zijn. Maar ook daar geen reactie. Ik bel nog een aantal keren achter elkaar en spreek haar telefoon in, maar die dag ontvang ik geen reactie.

Speurtocht

De volgende dag is het donderdag. Nog steeds geen teken van leven. Voor de zekerheid app ik mijn zus nog even. Er was een verjaardag in de familie en doorgaans is onze oudste zeer attent. Dus iedereen kan rekenen op een felicitatie op zijn of haar verjaardag. Maar de felicitatie was uitgebleven. De lichte onrust maakt nu plaats voor een behoorlijke ongerustheid. "Ga erheen" appt mijn zus. En inderdaad: als ik vandaag niks hoor, dan ga ik in de loop van de dag uitrukken. Maar ik bedenk eerst iets anders. Ik bel de kamer van de studentenvereniging op de Universiteit en leg de situatie uit. Daar melden ze me dat ze haar dinsdag nog hebben gesignaleerd. "Ze zag er goed uit hoor", wordt mij verzekerd. Dat stelt me enigszins gerust. In een moeite door leg ik online contact met een vriendin van haar en met haar vrijwilligerswerk. Ook haar vriendin heeft dinsdag nog contact met haar gehad. Gelukkig maar. Ik wacht nog maar even af.

Vermist 

Rond een uur of twee 's middags gaat mijn telefoon als ik in het winkelcentrum loop. Het is de oudste. "Je had me gebeld?", appt ze. Ik vermeld dat ik inmiddels wel meer heb gedaan dan bellen en dat ik hier en daar heb geïnformeerd. Binnen een nanoseconde krijg ik een reactie: "Dat meen je niet!" "Jawel" app ik terug. "Niet", appt ze. Tot ze even bij haar vriendin checkt die mijn verhaal bevestigt. "Dat is wel redelijk extreem mem", is haar reactie. "Dacht het niet" app ik. "Als je vermist bent moet je er snel bij zijn." Eigenlijk in de eerste 24 uur, weet ik uit mijn detective-ervaring. Dus ik was al te laat. "Maar was ik vermist? Nee!" appt ze. "Maar dat wisten wij dus niet" app ik terug, "Je hebt mazzel gehad dat ik de politie niet gebeld heb." Ze schaamt zich diep voor mijn actie. Haar eigen radiostilte verklaart ze door haar lege telefoon en een internetstoring in haar huis. Helemaal tevreden ben ik natuurlijk niet met die verklaring. Ik weet namelijk dat ze zat stopcontacten heeft in haar kamer.

Ik leef nog 

Nu krijg ik regelmatig berichtjes om te voorkomen dat ik mensen rondom haar lastig val. Het zijn appjes als: "Ik leef nog, maar ik kom niet thuis." Of gewoon: "Ik leef nog."

En toen ze samen in Parijs waren, kreeg ik voortdurend selfies om te voorkomen dat ik dacht dat iemand hun telefoon had gestolen en willekeurig kiekjes in Parijs had genomen. Het levert me een mooie collage van foto's van mijn dochters voor iedere denkbare bezienswaardigheid in Parijs op. Ik vind het een goede ontwikkeling.

Dokter grootmoeder

Onze zoon is graag bezig. Met vakantie doe je hem geen plezier, want werken is zijn hobby. Samen met zijn neef en tevens beste vriend is hij altijd in de weer. Laatst waren ze achter het huis van hun opa en oma bezig met de bestrating. Bij een klein ongelukje met een betonbandje raakte zijn middelvinger beklemd. Een open wond was het gevolg. Ook dat stopt de werkzaamheden niet. 's Avonds werd de vinger een beetje stijf, maar tijdens de dag had hij geen centje pijn. "Dankzij Dokter grootmoeder", zegt onze zoon.

Mijn moeder draait net als ik haar hand niet om voor kleine medische ingrepen. Voor de beknelde vinger rukte ze uit met een flinke dosis sterilon - 'dit prikt een beetje'- , verband en leukoplast. De sterilon vloeide rijkelijk en vervolgens werd de vinger stevig afgebonden. In de loop van de middag bleek zelfs een beetje te stevig, maar dat werd door Dokter grootmoeder zelf gediagnosticeerd en hersteld.

Dat Dokter grootmoeder de eed van Hippocrates niet heeft afgelegd is duidelijk, aldus mijn vader.  Haar inzet is volgens hem namelijk niet voor iedere patiënt gelijk. De sterilon, het verband en de leukoplast bleven een week erna onaangeroerd toen hij -naar eigen zeggen- zijn vingertopje bijna verloor. Maar goed: het vingertopje van mijn vader zit er nog aan. En de vinger van onze zoon is mooi geheeld. Puik werk van Dokter grootmoeder.

Over mijn lijk

Ik kijk naar Over mijn lijk. Over mijn lijk vertelt de verhalen van allemaal jonge mensen met kanker. Het laat zien hoe zij omgaan met de kanker en met het naderende einde van hun leven. In de eerste afleveringen gaat het allemaal nog. Ze zijn vol goede moed, hebben bucket lists met wat ze nog willen doen. Ze halen alles uit het beetje leven dat nog rest. Je kunt er niet anders dan met diep respect naar kijken. Nu zijn we aangeland bij het punt waarop er al twee zijn gestorven. En je weet dat er voor niemand een goede afloop is, hoe graag je dat scenario ook zou willen herschrijven.

Een van de deelnemers, Annemiek, is een jonge moeder. Samen met de baby groeide er in haar lichaam een kwaadaardige tumor zonder dat ze er erg in had. Nu is ze bezig met het vullen van een kist met herinneringen voor haar zoontje, opdat hij later zal weten wie zijn moeder is. Haar verhaal raakt me diep. Ongetwijfeld omdat ik zelf ook moeder ben.

Voordat ik kinderen kreeg was ik volstrekt niet met mijn eigen sterfelijkheid bezig. Het was eenvoudigweg geen item. De angst voor het sterven sloeg pas toe toen mijn oudste werd geboren. Niet zozeer om het sterven zelf, maar meer omdat ik niets van haar wilde missen. En ik wilde dat ze mij niet zou missen, dat ze zou weten wie ik ben. Vanaf de geboorte zijn je kinderen namelijk het allerbelangrijkste in je leven. En jij wilt ook graag belangrijk in hun leven zijn. Je wilt in ieder geval dat ze dat weten. Annemiek wil hetzelfde, maar ze zal er zelf niet bij zijn als haar kind opgroeit. Vandaar die kist.

Doorgaans spring je in het leven achteloos en kwistig met tijd om. Je gaat ervan uit dat je daar namelijk genoeg van hebt -zeker als je jong bent. De boodschap die na iedere aflevering blijft hangen is: leef je leven niet achteloos, geniet ervan en hou je alleen maar bezig met de dingen die er echt toe doen. Zelf ben ik heel tevreden over de keuzes die ik heb gemaakt en nog maak. Daar zou ik geen spijt van hebben, mocht er voor mij onverhoopt en vroegtijdig een eind aan komen.

Vorige week donderdag maakten we mee dat er een einde kwam aan het leven van Mark en Max. Ik ken ze niet, maar ik heb wel even zitten janken op de bank. Waarom ik er dan naar kijk? Ik zou weg kunnen kijken, het gaat immers -zoals mijn vader altijd zegt-  'aan mijn deur voorbij'. Toch doe ik dat niet: de deelnemers vertellen hun verhaal opdat het gehoord en gezien wordt. Kijken is wel het minste wat ik kan doen - en doneren natuurlijk.


http://www.fightcancer.nl

Drijfgenot

Het is heerlijk om in het water te zijn. Dat vind ik tenminste. Vanavond dobber ik met een bescheiden groepje dames in het zwembad hier ter plaatse voor onze wekelijkse aquajogsessie. Het is voor mij een raadsel waarom het steeds zo'n klein groepje blijft. De tijdelijke gewichtloosheid is namelijk verslavend. Zo moet het voelen als je op de maan wandelt, maar dan nat en zonder pak natuurlijk. Dus waarom zou je eigenlijk naar de maan willen als het dichtstbijgelegen zwembad hetzelfde effect kan sorteren?

Ultieme ontspanning

Maar goed, tot mijn stomme verbazing blijft het dus bij een klein clubje vrouwen. De reden? Het is te laat, hoor ik dan (21.00 uur!). Zelf vind ik het een prima tijd. In het begin van de les wordt er nog druk gepraat, maar aan het eind van de les is er geen ander geluid dan het kabbelende water. Er komt namelijk in iedere les een punt dat we onze adem nodig hebben om niet te zinken. De beloning is de cooling down. Dan mogen we langzame oefeningen doen en drijven in het water. Dat is de ultieme ontspanning.

Zenmeesteres

Ik kan goed drijven. Niet iedereen kan dat even goed. Maar ik kan het. Hoe zou het ook anders kunnen? Mijn moeder is namelijk een echte Zenmeesteres als het gaat om drijven. Zij kan rechtop stilstaan in diep water zonder te trappelen - enkel door haar ademhaling te controleren. En ik had het geluk dat ik uit datzelfde superieure genenpotje mocht putten. Ik ben nog niet zover dat ik helemaal kan stilstaan in het water, maar het zit eraan te komen.

Na zo'n drijfsessie voel ik me goed. Ik voel me super, al bij voorbaat zelfverzekerd genoeg om op pantoffels naar het zwembad te gaan. En op weg naar huis zet ik de auto dan op cruise control - zo kan ik nog even verder drijven.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Moederen op afstand

Ik heb inmiddels al een paar jaar ervaring met het moederen op afstand. Dat is eerst even wennen, maar over het algemeen gaat het prima. De oudste is een zelfstandig en zelfredzaam kind. Ik zou bijna zeggen: al vanaf haar geboorte. Ze redt zich wel. Aanvankelijk skypten we regelmatig, maar tegenwoordig is ze amper te vangen. Skypen doen we eigenlijk niet meer zoveel, tegenwoordig blijft het bij appen om contact te houden. Als alles goed gaat is het moederen op afstand een eitje. Het is eigenlijk alleen lastig als er iets aan de hand is.

Kleine medische ingrepen

Dit weekend belt ze. Ze heeft namelijk een klein ongelukje gehad en dat vraagt om een aantal handzame tips. Aangezien ik een expert ben op het gebied van kleine medische ingrepen, ligt het voor de hand dat ze mij belt. In een poging om een stukje komkommer af te snijden, heeft ze een  stukje van haar duim meegenomen. Daar deed ze een verbandje om en nu wil ze het vervangen. "Weken in lauw water", zeg ik. "Dan even met je duim in de soda of biotex". "Ik heb alleen sterilon", zegt ze. Dus het wordt sterilon. Ze appt me een foto zodat ik een diagnose kan stellen. "Sterilon erop en dan de randjes dicht tegen elkaar aanplakken. Dit hoeft volgens mij niet gehecht te worden.", is mijn diagnose. Even later belt ze weer. Ze zit inmiddels op de fiets en fietst op aanraden van een huisgenoot de vertrouwde route naar het Medisch Spectrum Twente. Ze laat de duim toch maar even zien op de spoedeisende hulp. Ze kennen haar inmiddels in het Medisch Spectrum Twente. Ze heeft namelijk al een flinke hoeveelheid kleine ongelukjes gehad. Nog even en ze noemen er een vleugel naar haar.

Op cruise control

Nog weer iets later laat ze weten dat het inderdaad niet gehecht hoeft te worden. Ze heeft de wond uitstekend verzorgd, aldus de expert. Mooi. De crisis is bezworen; we gaan weer over op moederen op cruise control.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Tijdloos topstuk

En ik heb er weer eentje te pakken: een tijdloos topstuk. Ik was vanmorgen bij mijn ouders. En daar haalde ik een mantel uit de collectie van mijn moeder. Ik zeg met opzet mantel, want die naam verdient zo'n topstuk. De mantel werd ooit gedragen door mijn overgrootmoeder. Zij overleed in de jaren '40, dus de jas gaat al een paar jaar mee. Destijds werden jassen nog gemaakt om een leven lang - en langer, mee te gaan. De wollen stof is van hoge kwaliteit, stevig, maar toch soepel. De snit is onberispelijk. De kraag is geborduurd. Mijn moeder wijst me op de perfecte lijn van de figuurnaden langs de buste. Ze keert de jas binnenstebuiten. "Kijk, nog gemaakt met paardenhaar", zegt ze. Ik ben opgetogen. Hij past mij als een handschoen.

Deze aanwinst verzacht het verlies van mijn dierbare jasje een beetje. Al mijn kleding ging immers in vlammen op. Kleding is over het algemeen vervangbaar en inwisselbaar, maar dat gold niet voor het jasje. Die was begin vorige eeuw op maat gemaakt door mijn overgrootvader voor zijn dochter. Hij was een eersteklas kleermaker en het jasje was een eersteklas jasje. Als het niet was opgebrand dan hadden generaties na mij het jasje nog kunnen dragen- als ze gewild hadden tenminste. Ik droeg het jasje vanaf dat ik een twintiger was. Ik was eraan gehecht. En eerlijk, ik dacht dat het niet mooier kon worden dan dat jasje...

Maar nu heb ik dus de mantel. "Hij lijkt wel voor je gemaakt", zegt E. als ik ermee thuiskom. "Bijzonder hè?", zeg ik. "Mijn overgrootmoeder was dus net zo'n grote rondborstige vrouw als ik." Ik vind het een prachtig idee dat ik nu in dezelfde jas loop als mijn overgrootmoeder lang geleden. "Mijn oma droeg er een klein sjaaltje met felgekleurde bloemen bij", zegt mijn moeder. Goed idee.

Hoera een meisje!

Even verderop in de straat is een baby geboren. Dat weet ik omdat er een enorme ooievaar in de tuin staat. Het is een meisje geworden. Dat weet ik dan weer, omdat er roze vlaggetjes hangen met daarop Hoera een meisje!. Toevallig 'ken' ik de kersverse moeder ook nog. Ze deed voor ze zwanger werd aan zumba, net als ik.

Het is een mooie tijd om een kind te krijgen. Dat weet ik uit eigen ervaring. In deze tijd werden namelijk ook onze oudste twee geboren. Onze zoon werd 3 december alweer 18 jaar geleden geboren en voor onze oudste is het vandaag 20 jaar geleden. Het moment dat je moeder wordt is een groots moment. Daarna ben je behalve vrouw ook voor altijd een moeder. Het is allesomvattend en onomkeerbaar.

Dat is iets waar je je amper op kunt voorbereiden, maar je doet wat. Zo ging ik naar zwangerschapsgym. Daar stapte je dan als het ware de wereld van het moederschap binnen. Ik had een zeker ontzag voor de vrouwen met ervaring. Op zwangerschapsgym probeerde de mevrouw die de lessen gaf ons zo goed mogelijk voor te bereiden. Natuurlijk op de bevalling zelf, maar ook op het moederschap. Ik maakte er ook kennis met een volstrekt nieuw vocabulaire. Zo sprak de zwangerschapsgymmevrouw altijd over het moederlichaam. Dat klonk niet alsof ze het over mijn lichaam had, maar toch: mijn lichaam heeft haar werk gedaan en het moederen is me vervolgens niet erg moeilijk gemaakt. Ik heb gemakkelijke kinderen.

Lang leve het moederinstinct

Was het er al die tijd al zonder dat ik er erg in had? Lag het ergens in een hoekje te sluimeren om wakker te worden bij de geboorte van de eerste? Of was het er gewoon ineens? Ik heb het over het moederinstinct. Het maakt dat ik nog steeds 's nachts wakker word als een van de kinderen thuis komt. Het maakt dat iedereen die het niet goed voor heeft met onze kinderen van mij het boze oog krijgt. Dan wordt het moederbeest in mij wakker. Het maakt ook dat ik het weet als er iets aan de hand is. "Vertel het maar", zeg ik dan altijd "ik weet dat er iets is." En dat is dan ook eigenlijk altijd zo.

Zo had de jongste deze week last van haar oren. Dat is een zwakke plek van haar en nog nooit was ik daardoor echt gealarmeerd. Dat is nou echt zoiets waarvan ik dan altijd zeg: "Dat gaat vanzelf weer over." Maar op de een of andere manier maakte ik nu direct een afspraak bij de dokter. Met het rechteroor bleek niets aan de hand. Bij het linkeroor valt de dokter even stil. "Ik haal even een smaller tuitje", zegt ze. Dan haalt ze het tuitje eruit, ze denkt even en kijkt nog eens. "Dit heb ik eigenlijk nog nooit eerder gezien", zegt ze. Het is geen oorontsteking, maar ze ziet iets op het trommelvlies van de jongste. "Ik ga de KNO-arts raadplegen". Zo gezegd, zo gedaan. Het lijkt op een hematoom op het trommelvlies. Dat gebeurt normaal gesproken alleen als je een ongeluk of een enorme klap op je oor hebt gehad. Hoe dan ook, het verklaart haar oorpijn en we moeten even bij de KNO-arts langs. De pijn moet maar met paracetamol bestreden worden.

In de auto terug naar huis zijn we allebei een beetje bedremmeld en we zitten even stilletjes naast elkaar. "Nou mam", zegt ze na een tijdje. "Met jouw moederinstinct is helemaal niks mis. Eerst werd je wakker toen ons huis in brand stond en nu zijn we er op tijd bij met mijn oor." Lang leve het moederinstinct.

Van olympische klasse

"Als telefoneren een olympische sport was, dan zou niemand een schijn van kans op goud hebben", aldus mijn vader. "Dan zou jullie moeder keer op keer in de prijzen vallen." Nou is telefoneren een duosport; je hebt er namelijk altijd twee personen voor nodig. En ik ben zonder enige twijfel de andere helft van het olympische duo. Deze week hadden we onze sport nog niet beoefend, maar vanavond leek me een uitermate geschikte avond: het Nederlands elftal speelde. En omdat ik vrouw ben, kan ik voetballen kijken prima combineren met telefoneren. Mijn moeder is ook vrouw en voor haar geldt hetzelfde: we zijn niet voor niets van olympische klasse. Af en toe vallen we even stil als het spannend wordt, maar we pakken zonder haperen de draad zo weer op.

In de 67e minuut van de wedstrijd zegt E. als het iets langer stilvalt: "Je gaat nu toch zeker niet inzakken. Jullie hebben de hele wedstrijd nu zitten te telefoneren, ik ga ervan uit dat je 'm volmaakt." Helemaal is dat niet gelukt: na 87 minuten hebben we het gesprek afgebroken. Maar wij hebben dan ook na 45 minuten geen rust gehad; we zijn gewoon doorgegaan. Dus per saldo hebben we zeker twee helften volgemaakt. Na 87 speelminuten zijn we gestopt. Niet omdat we uitgepraat waren, maar omdat we weten wanneer het genoeg is geweest.

Pijnlijk moment

Het zit niet mee. Gisteren reden onze zoon en ik naar het winkelcentrum om zijn outfit enigszins op peil te brengen. Ineens worden we opgeschrikt door een geratel: metaal op metaal. Het klinkt niet best. Als we thuis zijn, kijk ik of het gereedschap misschien door de kofferbak is gegleden. Dat is niet het geval. E. rijdt ook nog een rondje voor een second opinion. Ons oordeel is eensluidend: hier moet een professional naar kijken.

Vanmorgen rijd ik naar de garage. De specialist ziet net als E. en onze zoon aan de buitenkant niets. "Rij maar eens een stukje", zeg ik "dan merk je het snel genoeg." En ook de specialist oordeelt dat het niet best is. Hij hoopt dat we de auto vanavond weer op kunnen halen. Ik krijg zolang een Fiat Cinquecento te leen.

Met het raam open snor ik in de Cinquecento rond. Het is echt toerweer, dus ik besluit een Veenkoloniaal rondje te maken. Een beetje doelloos toeren is niet echt mijn stijl, dus een snelle shopronde in een nabijgelegen plaatsje lijkt me aangewezen. Ik doe er de Wibra even aan. Het is rustig - in de hele winkelstraat. Een bedrijf doekt op, een ander vestigt zich pas in september weer elders en nog meer verdachte opruimingen. Al met al heeft de recessie hier keihard toegeslagen, maar de Wibra is dus nog open.

In de Wibra doe ik verschillende kleine aankopen. Bij het afrekenen staan een moeder met haar twee kleine kinderen achter me. Het jongetje krijgt een waterpistool. De kassière praat tegen de jongen terwijl ze mijn spullen in een tasje pakt.  "Is die voor jou?", vraagt ze. Het jongetje knikt. "Dat is leuk! Ga jij pappa daar mee natspuiten als hij vanavond thuiskomt?" Het jongetje zegt niet zoveel. "Of durf jij dat niet?" Hij zegt nog steeds niet. "Dat durf jij toch wel?", dringt ze aan. Dan grijpt de moeder in. "Nee, pappa woont niet meer bij ons. Dus hij komt vanavond niet thuis en daarom kan hij pappa niet natspuiten hè?", zegt ze tegen het jongetje. Pijnlijk.