Niet verder vertellen

Ik heb een identiteitscrisis. Ik zag mezelf altijd als een sportieve rijder. Pittig, met het gas er graag op. Maar de feiten weerspreken dat. Dat weet ik omdat we nu een luxe wagen hebben. Hij rijdt hybride en geeft je allerlei informatie over je rijgedrag en verbruik. Het is vanmiddag rustig op de weg. Dat geeft me de gelegenheid om wat dashboardjes door te nemen. 

Drie smaken

Een ervan geeft aan welke rijstijl je hebt. Er zijn drie smaken: economisch, normaal en sportief. Economisch scoort 91%. Dat is natuurlijk gunstig en dat merken we ook aan het benzineverbruik. Bovendien rijden we voornamelijk in gebieden waar je niet harder dan 60 kilometer mag rijden. Met de cruise control erop zit je dan al snel in de ecostand. Normaal scoort 9%. Dat is helemaal niks. Wie streeft er nou naar normaal? Ik in ieder geval niet. En tot mijn schrik scoort sportief 0%. Dus ik moet mijn zelfbeeld bijstellen. Ik ben een economische rijder en dat is misschien wel kostenefficiënter, maar het is natuurlijk lang niet zo sexy als een sportieve rijder. 

Misschien moet ik het maar niet verder vertellen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is (alweer van):

Een nieuw verlengstuk van mijn lichaam

 "Is die oude bak van jou?" vraagt iemand op het werk me. Het is alweer een tijdje geleden. "Ja, die is van mij", beaam ik. Onze Ford C-max voelt voor mij nog niet aan als een oude bak. Ik vind het een prima auto. Een verlengstuk van mijn lichaam. Maar eerlijk is eerlijk: er staan al heel veel kilometers op de teller en ook de jaren gaan tellen. Voor de laatste APK-keuring hebben E. en ik het erover: misschien toch maar inruilen voor er teveel kosten aan komen. Hij komt begin dit jaar met vlag en wimpel door de APK-keuring. "Dan kunnen we nog wel een jaar doorrijden", zeg ik tegen E. "Ik heb wel gezegd dat ze maar even moeten uitkijken naar een andere", zegt hij. Zo doen we dat. We vragen de garagehouder om voor ons naar een auto uit te kijken. En twee weken geleden belt de garagehouder. Hij heeft een kandidaat. Een hybride Kia Niro. E. en ik gaan erheen en maken een proefritje. "Ik kan er wel aan wennen", zegt E. Ik kan er ook wel aan wennen en daarmee is de koop gesloten.

Afscheid

Vrijdagmorgen rijd ik mijn laatste rondje met onze Ford C-max. Ik ben toch een beetje vreemd te moede. Ik voel me een beetje gemankeerd. Dat krijg je als je auto een verlengstuk van je lichaam is. Als we de auto bij de garage parkeren, zegt E.: "Wil je nog ceremonieel afscheid nemen?" Maar nee, dat hoeft niet.  

Een kwestie van tijd

Inmiddels rijden we nu al een paar dagen rond in onze nieuwe Kia Niro. Het is een automaat, dus dat is even wennen, maar ik moet toegeven: het is een stap vooruit. Het is nog geen verlengstuk van mijn lichaam, maar dat is een kwestie van tijd.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

 

Super!

 "Ik ben trots moeke", zeg ik tegen mijn moeder. Daar zijn heel veel redenen voor. Onze zoon vindt haar standbeeldwaardig. Hij heeft daar een stapel argumenten voor. Ik onderschrijf ze allemaal. Hij heeft  ook al een goede plek voor het standbeeld: de jeu de boules baan in het dorp. Een klein standbeeldje wordt het dus niet als het aan hem ligt. En ook gisteren was er weer volop aanleiding om trots op haar te zijn.

Een primeur 

Op mijn vrije woensdagmiddag rij ik naar mijn geboortedorp. Het is druk op de oprit. Mijn moeder heeft even op de achterkleinkinderen gepast en mijn zus haalt ze net weer op. Naast mijn moeder op de bank ligt een envelop met een paarse strook met Incasso erop. Ik krijg ze ook wel eens: een verkeersboete. Ze had iets te hard gereden en krijgt daarvoor een boete van €48,-. Een primeur op haar 87-ste.

Zware tijden

Over het algemeen lijdt de doorstroming van het verkeer ernstig onder de vergrijzing. Het zijn zware tijden voor mensen met een pittige rijstijl. Het wegennet wordt gedomineerd door 30 en 50 kilometerzones. En mag je dan een keer 80 kilometer rijden, dan zul je net zien dat je achter iemand rijdt die denkt dat ie zich nog steeds in de 50 kilometerzone bevindt. 

Maar mijn moeder hoort daar dus niet bij. Ze heeft de boete om het te bewijzen. Super.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Een analoog twitterbericht

De essentiële winkels en de bieb zijn open. E. en ik wagen het erop. We gaan vanmiddag even naar de bieb en we halen nog even wat essentiële dingen voor mijn moeder. Het is een bijzondere sfeer in het winkelcentrum. Een deel van de niet-essentiële winkels is echt dicht. Een ander deel is open en daar zit of staat het winkelpersoneel te wachten tot er mensen komen om pakjes af te halen. Alsof de winkel een kraam is. Al met al nog best levendig. Bij sommige niet-essentiële winkels staan rijen mensen te wachten. Voor die mensen zijn die winkels dus best essentieel. In de essentiële winkels is het druk. Erg druk. Het is een lange oefening in geduld. 

Een briefje

We zijn alweer onderweg naar huis en dan pas valt het ons op. Er zit een briefje onder de ruitenwisser. "Wacht even", zegt E. "Straks waait het weg." Dat zou jammer zijn: wij zijn dol op correspondentie. E. stapt uit en haalt het briefje onder de ruitenwissers vandaan. NOG DICHTER OP PARKEREN TERING DEBIEL! staat er op het briefje. We schieten in de lach - bizar gewoon. "Stond ik er zo dicht bovenop dan?" zegt ik tegen E. "We zijn allebei zonder moeite uitgestapt, dan zou instappen toch ook moet lukken." 

Het daderprofiel 

Ik probeer me een voorstelling te maken van de persoon die dit persoonlijke berichtje voor ons heeft achtergelaten. Hij was dus minder lenig dan wij, of veel dikker. Of misschien was het toch ook wel een zij, want ze had een notitieboekje en een pen bij zich. Haar huid was dun - haar lontje kort. Hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door de lange wachtrijen voor het afhalen bij niet-essentiële winkels. Ze was niet alleen, het berichtje was ook een demonstratie dat ze zich niet in een hoekje laat duwen. En taal - dat is niet echt haar ding, want ik zou teringdebiel toch echt aan elkaar schrijven. En in plaats van dichter op zou ik hebben gekozen voor dichterbij. Ze is zeker geen binnenvetter. Gezien haar taalgebruik is ze is iemand die haar riool gemakkelijk over laat stromen. Hoogstwaarschijnlijk doet ze dat dagelijks op twitter of facebook. Maar vandaag niet, vandaag koos ze voor een analoog twitterberichtje onder onze ruitenwissers.

Ik rij voor team Harms

en dat bevalt me

Ik rij voor team Harms. De hele week al. Ik zal het even uitleggen. Mijn moeder werd vorige week aangereden door een onoplettende bestuurder. Mijn ouders rijden - net als wij - een Ford C-max. Omdat de Ford C-max voor haar een bekende auto is, rijdt zij deze week in die van ons. Dus rij ik in een ruilauto.

Nait baange

Harms is een autoschadebedrijf in Hoogezand. En nu hoor ik bij team Harms. Ik rij in een Kia Picanto met daarop reclame voor Harms. En dat staat voor iets. Dat staat voor: pas maar op, ze is niet bang voor een beetje schade. Of zoals ze hier in Oost Groningen zouden zeggen: Nait baange. En dat bevalt me.

Teamspeler

Dat ik voor team Harms rij, doet iets met me. Het haalt me uit de anonimiteit. Ik word gezien. Als je in een anonieme auto rijdt, dan ga je op in de massa. Onzichtbaar in je eigen heilige koe. Maar voor mij geldt dat nu even niet. Dus net even te hard rijden -of pittig rijden zoals ik het liever noem- is er niet bij. Ongeduldig drukken achter een voorligger - omdat ik net iets te laat ben vertrokken en toch niet te laat wil komen - ook niet. Ik rij namelijk voor team Harms en ik kan team Harms niet te kakken zetten.

Gistermorgen rij ik weer voor team Harms naar het werk. En dan treft het me als een donderslag. Dit is de oplossing voor hufterig gedrag in het verkeer! Laat iedereen voor een team rijden, dan ben je je een stuk bewuster van je rijgedrag.

Go team Harms!

Vandaag gaat de auto hoogstwaarschijnlijk weer terug. Dan zijn mijn dagen als rijder voor team Harms geteld. Een ander zal mijn plek innemen. Ik hoop ook iemand die recht doet aan het team. Go team Harms!

Nachtbraken

Midden in de nacht gaat mijn mobiele telefoon. Ik ben direct paraat. Het is de oudste. Ze is met haar auto onderweg vanuit Maastricht via Zwolle en is bij Assen gestrand. Haar uitlaat sleept over de grond. "Wat moet ik nu doen?", vraagt ze. Ik geef E. een elleboogje. Die kreunt: "ANWB bellen".

Advies: ANWB

Ik informeer ook nog even bij onze zoon, van wie de auto eerst was. Die wordt met moeite wakker. Doorgaans doe ik direct het licht aan, maar dat laat ik in een vlaag van meegevoel achterwege. Een dergelijke subtiliteit is hij niet van mij gewend. Hij is dan ook in verwarring. "Wie praat daar?" vraagt hij. Eenmaal wakker adviseert hij ook om de ANWB te bellen. De uitlaat is volgens hem na zoveel kilometers te heet om 'm op te binden. "Oké, dan doe ik dat", klinkt onze oudste opgewekt. Ze is nog klaarwakker en ik inmiddels natuurlijk ook. Ik besluit dan ook om haar op te wachten. Als ze thuiskomt praten we nog even en zo werd het nog een hele late nacht.

Wat scheelt het? 

Vanmorgen evalueren we de situatie met het hele gezin. De ANWB kwam, zag en overwon. "Het was zo gefikst", zegt de oudste. "De man van de ANWB heeft er een pijpje tussen gezet. Eerst had 'íe de verkeerde maat. Ik bood hem nog wel mijn centimeterband aan, maar dat hoefde niet. Hij heeft ook nog zijn vinger gesneden aan het pijpje. Ik bood hem ook nog een pleister aan, maar dat hoefde dus ook niet." aldus de oudste die altijd op alles is voorbereid - behalve dan op een slepende uitlaat. "Misschien kun je zelf bij de ANWB gaan werken", aldus onze zoon. Onze oudste is veel en graag op pad, liefst bij nacht en ontij. Dus wat dat betreft zou het passen. "Dan ga je er met je pleisters en je centimeterband op af. En als er dan iets ingewikkelders moet gebeuren, dan zeg je gewoon: Oh ik haal er even een collega bij." "Nou olie verversen zou ik ook nog kunnen", zegt de oudste. Dus ja wat scheelt het?

Ergernissen langs de weg

Je hebt mensen die zich niet snel ergeren. Zo eentje ben ik er niet. Sterker nog: daar erger ik me dan ook weer aan. Zelf vind ik dat ik me meestal terecht erger. Zoals laatst bijvoorbeeld.

Ik rijd met de auto naar het werk. Het is het begin van een mooie zonnige werkdag. Ik heb er zin in. Ik zit lekker in de cruise control en prijs me gelukkig dat ik in een deel van het land woon waar je zo lekker naar je werk kunt rijden. Halverwege de route staat een werk-aan-de-weg-bordje. 50 kilometer mag ik er rijden. Ik neem dus gas terug, want het laatste wat ik wil is natuurlijk een hardwerkende wegwerker van de sokken rijden. Voortsukkelend met een gang van 50 kilometer zie ik na een paar kilometer het bekende witte bord met de dubbele strepen: einde alle verboden. Ik kan weer verder cruisen. Maar zo lekker als voor die borden zal het niet meer zijn, omdat ik me kapot zit te ergeren. Want heb ik ergens wegwerkzaamheden gezien? Ik dacht het niet.

Het is een voorbeeld, maar hoe vaak gebeurt dit? Zo vaak dat iedereen het zal herkennen. Het gebeurt om de haverklap. En het is zo dom! Het is namelijk smeken om overtredingen. Waarschuw dat je iets gaat doen en doe het dan niet, dan weet je dat uiteindelijk niemand meer naar je luistert. Het is basis-gedragskunde. Iedere opvoeder heeft dat in het snotje voor zijn kind goed en wel droog achter de oren is. Dus doe dat gewoon niet! Als je een bord plaatst met wegwerkzaamheden, werk dan ook aan de weg. En als je niet meer werkt, trek een zak over het bord. Zo moeilijk is dat toch niet? Boezemvriendin heeft een favoriete oneliner voor dit soort zaken: Is dat easy of is dat makkelijk?

Wat is dan pech hebben?

Vandaag was de eerste officiële dag van de kerstvakantie. Nu de bouw zo goed als afgerond is, staat het interieur bovenaan onze prioriteitenlijst. Vanmorgen stonden we dan ook vroeg op, want voor vandaag stond er een meubeljacht op het programma. Stond, want het is een beetje anders gelopen. In het zicht van de haven strandden we namelijk. Wat aanvankelijk een kleine hapering van het gas leek, bleek een wellicht niet te repareren defect aan onze auto. Hoe dan ook, het ging niet verder. De man van de ANWB zag er geen gat in. Dus de auto op de sleepwagen en voor ons een enkele reis naar station Schiphol. Van daar ging het met de intercity naar Groningen. Onze auto volgt later, zodat onze eigen garage het definitieve oordeel kan vellen.

"Wat een geluk dat we zo de vluchtstrook op konden rijden toen het gas uitviel. Het had wel heel anders kunnen aflopen", zeg ik tegen E. als we ons hebben geïnstalleerd in de trein. Toen het gas uitviel reden we namelijk op een driebaansweg. Zoiets zal je maar overkomen als je middenin het verkeer zit. Levensgevaarlijk. Pech hebben langs de snelweg is sowieso levensgevaarlijk, begrepen we al snel. "Uit de auto en achter de vangrail. De wielen naar rechts draaien", instrueert de man van de ANWB me aan de telefoon. "Als dat geluk hebben is, wanneer heb je dan pech?", zegt E. die duidelijk anders tegen de zaak aankijkt.We zijn 200 kilometer van huis gestrand, zo'n 20 kilometer voor onze bestemming, we zijn verkleumd en onze auto is kapot. "Gelukkig was het niet zo koud", zeg ik. "Wat een mazzel", zegt E. "en het regende niet eens echt heel hard." Het is niet anders: voor mij is het glas nou eenmaal altijd half vol.

When in doubt use a star

Een tijd geleden schafte ik me een nieuwe sleutelhanger voor mijn autosleutels aan. Onze zoon haalde zijn rijbewijs en dat leek me een goed moment om een sleutelhanger met daarop Mum's car aan te schaffen. Maar vorige week sneuvelde die sleutelhanger. Ik had 'm in de broekzak van mijn spijkerbroek gestopt. En daar is 'ie gesneuveld onder de druk van mijn machtige dijen. Die nu natuurlijk door al dat van A naar B fietsen nog machtiger zijn geworden.

Vandaag kocht ik een nieuwe sleutelhanger, want zonder sleutelhangers ben ik mijn sleutels steeds kwijt. Deze keer koos ik voor een rode ster, een flexibele rode ster om akelige ongelukken te voorkomen. Het is echt een topexemplaar en ik ben er dan ook  erg blij mee. "When in doubt use a star", zegt E. Ik kijk hem niet-begrijpend aan. "Dat is een designgrondregel", zegt E. Ik was niet in doubt, maar ik kan me er van alles bij voorstellen. Altijd goed, een ster.

Mum's car

Sinds vandaag ben ik de moeder van twee kinderen met een rijbewijs! Onze zoon haalde vandaag namelijk zijn rijbewijs. In een keer! Dat is natuurlijk geweldig. One small step for mankind but a giant leap for man. (Om maar eens een beroemde oneliner naar eigen smaak en inzicht te verdraaien.)

Wel komt er met al die rijdende kinderen natuurlijk meer druk te staan op de ene auto die wij bezitten. Nou zit de oudste in Enschede en als zij in het weekend gebruik wil maken van de auto, is dat geen probleem. Onze zoon woont echter nog thuis en hij is bovendien van het sterk uithuizige type. Dus hij zal veel vaker een beroep doen op de auto.

Voordat hij begon met autorijden zei ik al eens tegen E: "Als we zelf ooit nog weer auto willen rijden als hij zijn rijbewijs heeft, dan zal er toch nog wel een auto bij moeten." Maar goed, daar zal hij zelf dan ook aan bij moeten dragen.

Vanmiddag belde hij zijn vader op na zijn succesvolle examen. "Bel de garage maar", zei hij. De laatste keren dat onze auto in onderhoud was, ging hij namelijk al even mee om auto's te spotten. Ter voorbereiding.  Maar zover is het nog niet. Hij zal eerst vooral gebruik maken van onze auto. Om de feestvreugde te verhogen kocht ik vandaag twee sleutelhangers voor hem: een stoere zonder tekst voor aan zijn spijkerbroek en eentje met daarop I love my car. Voor als het moment daar is. Voor mezelf kocht ik er ook eentje met daarop: Mum's car. Om de zaken maar even scherp te stellen.

Reputatieschade

Gisteren was onze auto de hele dag in de garage voor het maken van een reservesleutel. Als ruilauto kregen we een Fiat Brava mee. Dat riep allemaal goede herinneringen op, want voor deze auto hadden we er ook zo een. Ik was al even op de fiets op pad geweest, maar 'for old times sake' pak ik ook de Brava nog even om boodschappen te halen. Al onze auto's voelden aan als een verlengstuk van mijn lichaam. Dus even kijken of dat bij deze nog steeds goed voelt.

Op de parkeerplaats naast het huis stap ik in de auto. Het voelt vertrouwd. Achteruit de parkeerplaats maar af dan. Maar dat lukt niet. Ik ga de versnellingen langs: 1,2,3,4,5 en achteruit... Maar die vind ik niet. Ik ben niet voor een gat te vangen, dus ik zet de auto in zijn vrij en zo rolt hij zachtjes achteruit. Het loopt hier namelijk een beetje af. Een beetje wrikken en dan rij ik vooruit de parkeerplaats af.

Het rijden gaat als vanouds. De auto stuurt licht en de versnellingspook glijdt als een warm mes door het boter. Met een zwierige draai parkeer ik de auto. Maar even later moet ik natuurlijk weer weg. En dan herhaalt het zich weer: 1,2,3,4,5, maar achteruit, ho maar. Ik probeer dezelfde truc: vooruitrijden en 'm dan achteruit laten rollen. Ondertussen parkeert er een man met een Mercedes naast me. Hij kijkt verwonderd naar mijn acties. Ik zie hem denken: "waarom zet ze 'm niet gewoon in de achteruit?" Ja, hallo. Maar de truc die de eerste keer zo goed werkte op de parkeerplaats lukt me geen tweede keer. Ten einde raad bel ik E.: "Ik krijg de auto niet in z'n achteruit". E. weet raad: "Je moet dat ringetje onder de pook omhoog trekken." En inderdaad als een warm mes in het boter schiet de auto in zijn achteruit. Dat had onze Brava dan weer net niet.  

Ik ben niet ongezien gebleven, dus ik ben bang dat er toch wel wat reputatieschade is aan mijn imago als 'excellent driver'.

De luxe van een reservesleutel

Deze week krijgen we weer een reservesleutel van de auto. Sinds de brand doen we het met een sleutel en dat is natuurlijk le-vens-ge-vaar-lijk. Vooral voor mij. Het was zeer alert van de oudste dat ze onze autosleutels uit het brandende huis meenam. Dat scheelde een hoop vervoersproblemen. Maar met een sleutel is het toch allemaal wel kwetsbaar. Zeker als ik een van de gebruikers ben. Ik ben namelijk nogal eens een sleutel kwijt. Dat wil zeggen: dat was ik, want nu we er maar een hebben, kan ik me dat niet permitteren en nu komt het dus ook minder vaak voor.

Maar toch: van onze vorige auto brak ik tweemaal een sleutel af. Zoiets zal je maar gebeuren als je maar een sleutel hebt. Dan zit je zonder auto - en ik weet niet eens of ze dan nog een sleutel bij kunnen maken. Het is natuurlijk ook niet leuk als het gebeurt als je twee sleutels hebt, maar dan kun je tenminste nog verder.

De eerste keer dat mijn sleutel afbrak stond ik bij het vertrekcentrum in Ter Apel. Daar hadden we een bijeenkomst gehad, we hadden nog wat nagepraat en vervolgens wil ik de deur van de auto openen en breekt de sleutel af. Samen met een collega van het vertrekcentrum ben ik nog naar de plaatselijke sleutelmaker in het dorp geweest, maar die kon ons niet helpen. Achteraf gelukkig maar, want dat kan helemaal niet bij die computergestuurde auto's van tegenwoordig. Gelukkig had E. nog een sleutel. Dus die kwam me uit Ter Apel halen en toen was alles weer dik voor mekaar.

De tweede keer dat mijn sleutel afbrak zat hij in het contactslot. Ik had de kinderen van de crèche gehaald en wilde vertrekken toen de sleutel afbrak. Gelukkig reed de auto me nog naar huis toen ik het stompje in het slot stak. Eenmaal thuis lukte dat geen tweede keer weer.

Het zijn dit soort incidentjes die me bij de garage de bijnaam 'de sloper' hebben opgeleverd. Na twee keer de sleutel te hebben afgebroken - volgens mij trouwens het resultaat van metaalmoeheid of een constructiefout van de sleutel- hebben ze me bij de garage een stoomcursus sleutel-in-het-slot-steken- gegeven. De kern van de boodschap was: eerst de sleutel rustig en volledig in het slot steken en dan pas draaien. En niet: de sleutel half in het slot steken en dan alvast beginnen met draaien.

Blijkbaar heeft de cursus effect gehad, want ik heb nog nooit weer een sleutel gebroken. Maar hoe dan ook: een tweede sleutel is toch wel fijn.  

Tomtom is ook wel eens de weg kwijt

Gisteren trouwde collega. Ze deed dat in Friesland, waar ze woont. Met een aantal andere collega's was ik ook van de partij. Boezemvriendin en ik gingen voordat we afreisden eerst samen met andere collega's eten. Boezemvriendin zat achter het stuur. De heenreis bleef de tomtom in de tas, omdat collega haar tomtom had ingesteld. Het was immers nog licht en wij konden zo in de achtervolging. Dat ging prima, een onverwachte afslag buiten beschouwing gelaten.

De locatie van het trouwfeest is behoorlijk afgelegen. Dat heeft natuurlijk voordelen: geluidsoverlast zul je dan niet snel hebben. Maar als je er niet bekend bent, dan is het toch wel even zoeken. Eerst naar de locatie en toen naar de ingang (we hadden de verkeerde). Maar goed: eenmaal binnen kon het niet meer stuk. Voor de gelegenheid hadden we een lied ingestudeerd en dat ging zeer goed. Als een volleerd shantykoor zongen we onze tekst met een geraffineerde melodiecombinatie van "Toen wij uit Rotterdam vertrokken" en 'Lili Marleen'. Daarna gingen de voetjes nog even flink van de vloer.

Aan het eind van de avond stappen boezemvriendin en ik door en door gemarineerd weer in de auto. Boezemvriendin stelt de Tomtom in en dan zijn we klaar voor de reis van ongeveer een uur. Boezemvriendin volgt de aanwijzingen van de vriendelijke meneer van de Tomtom. "Zijn we hier vanavond ook langs gekomen?", vraag ik op een gegeven moment. "Dit lijkt me toch niet goed". De weg gaat over in een pad.Ik krijg een flashback van die keer dat mijn zusjes en ik met mijn moeder naar Spijk zouden gaan om daar in de zee te zwemmen. We eindigden midden in een weiland. Maar goed, dat was natuurlijk ver voor Tomtom. "Hij zegt het", zegt boezemvriendin. Zij twijfelt niet. "we zullen straks wel rechtsaf moeten." Het pad zit vol met kuilen, nu gevuld met grote plassen water; misschien een Romeinse ventweg? Boezemvriendin rijdt vol zelfvertrouwen door. "Volgens mij snijden we een flink stuk af", zegt ze. Dat denk ik ook wel. En inderdaad: even later komen we weer op een verharde weg. En daar zien we twee auto's met collega's voorbij rijden voor we de weg opdraaien. En ja, dan zitten we op de goede weg. Voor de rest van de rit had Tomtom geen Romeinse ventwegen meer op het programma: asfalt met vier banen. Wel zo lekker.

Pijnlijk moment

Het zit niet mee. Gisteren reden onze zoon en ik naar het winkelcentrum om zijn outfit enigszins op peil te brengen. Ineens worden we opgeschrikt door een geratel: metaal op metaal. Het klinkt niet best. Als we thuis zijn, kijk ik of het gereedschap misschien door de kofferbak is gegleden. Dat is niet het geval. E. rijdt ook nog een rondje voor een second opinion. Ons oordeel is eensluidend: hier moet een professional naar kijken.

Vanmorgen rijd ik naar de garage. De specialist ziet net als E. en onze zoon aan de buitenkant niets. "Rij maar eens een stukje", zeg ik "dan merk je het snel genoeg." En ook de specialist oordeelt dat het niet best is. Hij hoopt dat we de auto vanavond weer op kunnen halen. Ik krijg zolang een Fiat Cinquecento te leen.

Met het raam open snor ik in de Cinquecento rond. Het is echt toerweer, dus ik besluit een Veenkoloniaal rondje te maken. Een beetje doelloos toeren is niet echt mijn stijl, dus een snelle shopronde in een nabijgelegen plaatsje lijkt me aangewezen. Ik doe er de Wibra even aan. Het is rustig - in de hele winkelstraat. Een bedrijf doekt op, een ander vestigt zich pas in september weer elders en nog meer verdachte opruimingen. Al met al heeft de recessie hier keihard toegeslagen, maar de Wibra is dus nog open.

In de Wibra doe ik verschillende kleine aankopen. Bij het afrekenen staan een moeder met haar twee kleine kinderen achter me. Het jongetje krijgt een waterpistool. De kassière praat tegen de jongen terwijl ze mijn spullen in een tasje pakt.  "Is die voor jou?", vraagt ze. Het jongetje knikt. "Dat is leuk! Ga jij pappa daar mee natspuiten als hij vanavond thuiskomt?" Het jongetje zegt niet zoveel. "Of durf jij dat niet?" Hij zegt nog steeds niet. "Dat durf jij toch wel?", dringt ze aan. Dan grijpt de moeder in. "Nee, pappa woont niet meer bij ons. Dus hij komt vanavond niet thuis en daarom kan hij pappa niet natspuiten hè?", zegt ze tegen het jongetje. Pijnlijk.

Proud mom

Vandaag deed onze oudste voor de tweede keer rijexamen. De verwachtingen waren niet hoog gespannen. In deze omstandigheden staan onze hoofden niet zo naar dit soort dingen. Zelf kwam ze er vrijdag pas achter dat haar examen vandaag was. En vandaag ging het examen ook met de nodige chaos gepaard: zijzelf en de rij-instructrice waren op het afgesproken tijdstip elk in een andere plaats. Gelukkig waren ze wel op tijd voor het examen.

Rond twaalven belt ze me. Ik sta al op de 'volgende-keer-beter-modus', maar wat blijkt? Ze staat in de Coop taart te kopen, want ze is geslaagd! Geweldig! Een rijbewijs legt de wereld voor je open. Je kunt gaan en staan waarheen en wanneer je wilt. Het is de sleutel tot onafhankelijkheid. Dat ervaar ik nu al jaren.

In het winkelcentrum zoek ik naar een leuk cadeautje voor haar. Natuurlijk neem ik de spekletters GESLAAGD mee. Bij de juwelier zie ik een serie kettinkjes. Ik kijk even of er nog iets leuks bij zit. Mijn oog valt op een collectie ragfijne kettinkjes met zeer subtiele hangers. Op een heel klein zilveren rondje staat Proud mom. Leuk en zeer toepasselijk! Maar aan de andere kant: daar zie ik haar niet mee lopen. En zou dat geen misverstanden opleveren? Dat zij wordt aangezien voor een proud mom? Maar niet dus. Ik neem uiteindelijk een zilveren sterretje mee. Want dat is ze natuurlijk: een ster.

Pussende autodrop

Vorige week haalde neef T. zijn rijbewijs. Dat moest gevierd worden! En natuurlijk neem je dan ook een aardigheidje mee. Als extraatje dacht ik aan Autodrop. Dat is volgens de reclame tenslotte absurd lekker.  Total Lossjes doen we maar niet, maar Drop Donders, Dubbeldekkers of Bosvruchtrode Cadillacs bijvoorbeeld. Op jacht naar autodrop vond ik vorige week bij de Jumbo alleen maar een aanbieding met de nieuwste uitvinding van autodrop: drop of winegum met een vloeibare kern. Op voorhand spreekt het idee me niet aan, maar Autodrop is vast van plan om de consument over de streep te trekken, want ze gooien bij de Jumbo twee voor de prijs van één in de aanbieding. Dus ik twijfel, maar neem toch een zak Volle Bakjes en Cola Caddies mee. 


Om mijn twijfel weg te nemen trekken we thuis de Volle Bakjes open. De buitenkant van het Volle Bakje dat ik in mijn mond heb is een beetje taai. Zoals gewoonlijk heb ik weinig genade met het snoepje: in één beet halveer ik het. En dan stroomt er een stroompje mierzoete stroop in mijn mond. Ik vertrek mijn gezicht. Dat is helemaal niet absurd lekker, dat is absurd smerig! Natuurlijk laat ik het er niet bij zitten. Ik neem nog één en nog één en nog één. De dropvariant van het Volle Bakje smaakt iets beter dan de winegum, maar het is nog steeds niet best. Het is gewoon pussende autodrop!


Met z'n allen zetten we de schouders eronder en zo werken we ons door het zakje Volle Bakjes. Eigenlijk vindt niemand het lekker. We besluiten dat we zoiets niet cadeau kunnen geven en halen te elfder ure nog iets anders. De Cola Caddies staan hier nog steeds onaangeroerd in de la. Niemand komt in de verleiding...

Were you nursing a semi?

Laat Boer zoekt vrouw dan een echt vrouwenprogramma zijn, Top Gear is een echt mannenprogramma. Boer zoekt vrouw heeft ingrediënten die veel vrouwen aanspreken: (ontluikende) relaties, knappe mannen (Gijsbert) en romantiek. Top Gear heeft ingrediënten die veel mannen aanspreken: kameraadschap, directe humor en auto's. Onze zoon is er dol op. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook af en toe smakelijk om moet lachen. Ze bedenken de gekste dingen: een nieuwe camper maken, kijken hoever je op een tank benzine kunt rijden tot je stilstaat(heeft ook mijn interesse), brommerrijden in Vietnam, autorijden in de woestijn of op extreme hoogte.

Iedere vrijdagavond is er ook een gast in de studio. Alle gasten racen in een auto op het racecircuit en proberen zo in de Top Gear top te komen. Vorige week was Rupert Grint in de studio. Hij speelde in alle Harry Potterfilms. Rupert deed het goed op de racebaan. In de studio wordt er nog even nagepraat met Jeremy Clarkson. Zo komt ook ter sprake dat Rupert Emma Watson in de laatste Harry Potterfilm kust. Hij wil van Rupert weten of hij Emma leuk vindt. Ook leuk voor de vrouwelijke kijkers. Maar dan schakelt Jeremy weer over op de mannenmodus: "And were you nursing a semi?", vraagt hij. Rupert is enigszins in verlegenheid gebracht, zo lijkt het. Ik ken de uitdrukking niet, maar gelukkig wordt er ondertiteld: Had je een bobbel in je broek? Weer wat bijgeleerd.

Politie- Stop!

Ik ben een groot voorstander van een vlotte verkeerscirculatie. Als ik mijn bijdrage daaraan kan leveren, zal ik dat niet nalaten. Zoals vanmiddag. Op weg naar huis drukte ik het gaspedaal flink in. Niet onverantwoord, gewoon lekker pittig. Muziekje aan, luisteren naar mijn favoriete nummer en dan met de juiste snelheid door het vlakke land. Heerlijk.

Wat me even ontging was de politieauto die achter me reed met daarop zo'n sprekende regel met Politie en Stop. Pas kilometers verderop in de bebouwde valt de politieauto me op. Eerst voel ik me niet aangesproken, maar uiteindelijk zet ik de auto toch maar langs de weg. Een politie-agent(je) doet de deur aan mijn passagierskant open. "Ik had u helemaal niet gezien", zeg ik. "Nee, dat had ik in de gaten. Ik volg u al vanaf De Groeve", zegt hij. Dat is dus al eventjes, een kilometer of zeven, schat ik. "U trok 'm direct goed los." Ik had 'm natuurlijk kunnen vertellen van mijn voorkeur voor een vlotte verkeerscirculatie, zeker daar waar het kan. "U reed 110 kilometer op sommige stukken." Ik vind het feit dat ik een pittige rijder ben eigenlijk alleen maar voor mij pleiten. Maar ik heb niet het idee dat ik met die theorie veel punten ga scoren, want de agent denkt daar duidelijk niet zo over. "Als u al zo lang achter me reed, laten we dan wel even vaststellen dat er op geen enkel moment sprake is geweest van een gevaarlijke verkeerssituatie", zeg ik. Hij kan niet anders dan het bevestigen, maar dat doet niets af aan het feit dat ik te hard reed.

Uiteindelijk krijg ik na de toegepaste correcties een boete voor 10 kilometer te hard rijden. Voor mij reden nog twee auto's die net zo hard reden. "Ik realiseer me dat die net zo hard reden als u, maar dat is niet anders. U reed ook te hard." Ik ga het niet ontkennen en incasseer de bon van € 51,-. Het gaat mijn dag hoe dan ook niet bederven: mijn moeder is vandaag 75 jaar geworden en mijn schoonmoeder is weer thuis na een aantal dagen ziekenhuis.

Carglass repareert

Er zit een scheur in de voorruit van onze auto. Ik wil direct even duidelijk maken dat ik hier niets mee te maken heb. Maar goed, die scheur moet dus gerepareerd worden. En ik ben degene die meestal in de auto rijdt. Vanmorgen zit ik in de auto en toevallig hoor ik de reclame van Carglass. Wat blijkt? Als je een sterretje in je voorruit hebt, kan het raam zomaar springen als je over een verkeersdrempel rijdt. Dat is niet best. Als zo'n sterretje daar al voor kan zorgen, dan is dat met een scheur natuurlijk helemaal geen kunst. En ik ben berucht om het feit dat ik niet rem voor verkeersdrempels. Ik bevind me dan ook in een levensgevaarlijke situatie.

Zaterdag rij ik met onze zoon naar de bouwmarkt. Ik ben -naast niet remmen voor verkeersdrempels- ook berucht om het dichtslaan van de portieren. En zaterdag ben ik helemaal gefocust op klussen, dus dan denk ik niet meer aan die scheur. En als ik een deur dichtsla, ja dan is die wel dicht. Geen twijfel mogelijk. "Pas toch op", zegt hij. "Je slaat die voorruit er zo uit." "Hij gaat woensdag naar Carglass", zeg ik verstrooid. Ik wil rigiplast kopen. Ik wil het niet hebben over scheuren in voorruiten. "Als je daarmee doorgaat, dan zit 'ie er woensdag niet meer in.", doet onze zoon er nog even een schepje bovenop. En thuis vermaakt hij zich ermee. "Het lijkt wel of mamma denkt dat het een Olympische sport is." Hij zet zijn commentaarstem op: "En ja hoor, ze staat ervoor. Gaat het haar lukken? Slaat ze de voorruit er direct bij de eerste poging al uit? Of moet ze in de herkansing? We gaan het zien." Het is duidelijk weer een we-bescheuren-ons-even-om-mamma-moment. Het is nu dinsdagavond en de voorruit zit er nog in. De scheur is nog precies even groot. En morgen is die scheur verleden tijd. 

De ruilauto

 

Je went snel aan luxe. Vorig jaar kregen we een nieuwe tweedehands auto, een donkergroene Mazda Premacy. Met centrale vergrendeling en airco. Dus de tijd dat één van de achterdeuren niet op slot zit is voorbij. Ook zweten als een otter is er niet meer bij in de airgeconditioneerde Mazda Premacy.

Maar af en toe moet een auto worden gekeurd. Zo ook onze nog steeds zo goed als nieuwe auto. Onze garage voorziet ons dan altijd welwillend van een ruilauto. Wat voor eentje je krijgt is altijd maar afwachten. Deze keer werd het een Peugeot 106 met twee deuren. Een compleet andere sensatie. Klein, heel klein en de 60 kilometerzone voelt ineens heel natuurlijk aan. De ramen kunnen automatisch worden bediend. Dat dan weer wel. De raampjes achterin klappen naar buiten open.

Op de zaterdag maken we ons eerste tochtje met zijn vieren. "Toch wel lekker, die raampjes zo open", aldus de kinderen. "Kunnen we ook wel vaker doen." De tocht was niet heel comfortabel, maar wel goed te doen. Zondag was het vaderdag, dus werd het hele gezin in de Peugeot 106 geperst. En dat niet alleen: mijn schoonvader wilde ook nog graag 12 stoeptegels. Dus: in de achterbak ermee.

Kreunend en steunend bracht de Peugeot ons op de plek van bestemming. Maar we kwamen er wel. Drempels waar mogelijk vermijden. De twee drempels die we moesten nemen waren kantje boord, maar het ging! Nadat we de stoeptegels hadden gelost, werd het iets gemakkelijker. Vandaag is onze Mazda Premacy er gelukkig weer. Goedgekeurd en al.