Kunstbotter*

Mijn oma at geen margarine. Kunstbotter, noemde ze het minachtend. Voor haar alleen roomboter. Wij smeren eigenlijk altijd met margarine, of eigenlijk met halvarine. Het was er destijds nog niet, maar anders zou mijn oma halvarine vast nepbotter genoemd hebben. 

Verslaafd

Een tijdlang besmeerden we onze boterhammen met Lätta. Geen gewone Lätta, maar luchtige Lätta. Kort daarvoor was ik namelijk tot het inzicht gekomen dat ik alles waar lucht in zit lekkerder vind. Destijds was Albert Heijn de exclusieve dealer en dat stuitte mij tegen de borst. Collega A. kwam er echter regelmatig, kocht een kuipje voor mij en een Lättajunk was geboren. Ik sleepte mijn hele gezin mee in de passie voor luchtige Lätta. E. was de enige die het nut er niet van inzag. Inmiddels is de verslaving allang voorbij: hier in de regio is het niet meer te krijgen.

Geen lucht

Vorige week komt de jongste opgetogen thuis. "In Duitsland hebben ze nog luchtige Lätta." Een collega, die regelmatig inkopen doet in Duitsland, belooft een kuipje voor haar te scoren. Ze verheugt zich er enorm op. E. en ik krijgen de indruk dat het kuipje voor exclusief gebruik is. Maar zondag zet ze het kuipje bij onze ontbijtspullen. Het viel tegen. Het was namelijk helemaal niet luchtig. En zonder lucht is het maar gewone kunstbotter. Van alle magie ontdaan.

*botter is Gronings voor boter

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Siciliaanse dropstaafjes zijn mijn pinda's

Een oud-collega verstopte pinda's voor zijn vrouw. Dat deed hij op afspraak. Zij kon namelijk niet van de pinda's afblijven. De pindajacht werd onmiddellijk geopend zodra hij ze had gehaald. De rust keerde pas weer terug in huis als de pinda's soldaat waren gemaakt.

Emotionele waarde 

Bij mij is dat zo met drop. Het is dus zaak om geen drop in huis te halen. Maar drop is mijn ultieme troostvoer. De jongste verklapte laatst dat ze een voorraadje Siciliaanse dropstaafjes had aangelegd voor moeilijke momenten. Siciliaanse dropstaafjes zijn mijn pinda's. Ik jaag er niet op, want ik ben te discreet om in haar kamer te gaan zoeken (echt waar!). Dus zeg ik gewoon: "Heb jij nog van die Siciliaanse dropstaafjes?" "Wat is de emotionele waarde?", vraagt ze. Ze vindt namelijk dat ik een goede reden moet hebben om mijn ultieme troostvoer te eten. Ik denk even na. "Ik ben nog steeds benauwd", zeg ik. Ik had in de kerstvakantie een virale luchtweginfectie. Het hoesten is al erger geweest, maar zo nu en dan klink ik nog als een zware roker. En vanavond ben ik weer benauwd. Ik neem een slok Fluimicil, ik stoom en ik bedel dus om Siciliaanse dropstaafjes.

Voldaan

Blijkbaar heeft mijn benauwdheid voldoende emotionele waarde, want ze komt even later binnen met een zak Siciliaanse dropstaafjes. En nu zit ik hier voldaan op de bank. Geen Siciliaans dropstaafje meer te bekennen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: