Bezorgfrustratie

De zoon komt vorige week op zaterdagmorgen binnenlopen. Ik hang op dat moment net met Coolblue aan de lijn. De laptop die ik donderdag heb besteld, ligt als een bal in het zand bij DHL. De status blijft onveranderd: aangemeld. Mijn onderbuikgevoel zegt dat er iets niet in de haak is. Toen ik bij het opstaan zag dat er nog steeds niks was veranderd, heb ik direct gebeld om oplopende frustratie te voorkomen. 

Klantbelofte

Ik ga ervan uit dat producten van Coolblue de volgende dag worden geleverd. Dat is hun klantbelofte. Maar ze bezorgen de elektronica blijkbaar niet zelf. Dat doet DHL voor ze. De mevrouw van de klantenservice van Coolblue zoekt het verder uit. Het is een beetje een raadsel. Ze gaan het volgen en als er binnen vier werkdagen niks gebeurt, grijpen ze in. "Laat dat bezorgen maar zitten", zeg ik daarop tegen de medewerker. "Ik haal 'm zelf wel even op." Als ik geweten had dat de elektronica van Coolblue wordt bezorgd door DHL, was ik er sowieso niet aan begonnen. Maar zelf ophalen kan niet meer. Hij is namelijk al aangemeld bij DHL. Wat wel kan: nog een laptop betalen en dan melden ze de andere af. Het geld van de verdwenen laptop zou ik dan over een aantal dagen terugkrijgen. Dat gaat me net even te ver.  

Overstromende mailbox

De zoon heeft soortgelijke frustraties. Op de vroege zaterdagochtend heeft hij een aantal onderhoudsmiddelen voor zijn motor bij een plaatselijke leverancier gehaald. De hele week al stromen de pakjes binnen, omdat hij zijn motor reviseert. En omdat hij overdag niet thuis is, gebruikt hij ons als leverpunt. Maar aan online bestellen zit een behoorlijk minpunt.  "Voor je het weet heb je weer twintig mails binnen", zegt hij en hij vervolgt: "Bedankt voor uw bestelling - Hier is de factuur voor uw bestelling - Uw bestelling heeft ons pandje verlaten - Uw bestelling ligt nu bij de bezorger - Dit is de track and trace voor uw pakje - De bezorger is onderweg - De bezorger heeft het pakje afgeleverd - Bent u tevreden over ons product." Hij overdrijft niet. En in dit scenario is er ook nog niks bijzonders gebeurd.

Slechte ervaringen

Als ik de oudste over onze frustraties vertel, doet ook zij nog een duit in het zakje. "Ik laat het altijd bij een afhaalpunt brengen, want thuis afleveren is sowieso een drama." De jongste is jarig en het pakje dat ze  voor haar heeft besteld, is nog niet geleverd. Het ligt in Tynaarlo. "Ik haal 'm zelf wel even uit Tynaarlo", had ze voorgesteld. Maar dat was geen optie. 

De jongste heeft dit probleem niet. Zij heeft een postbus waarin je ook een pakket kunt afleveren. "Ideaal", zegt ze. Maar ze heeft wel sterke verhalen over pakjes die in de container worden gelegd vlak voordat ze geleegd worden - met alle gevolgen vandien.

Tevreden? 

Ik krijg zaterdag een mail of ik tevreden ben over het contact met de klantenservice. Ik vul het in. Ook vragen ze me wat ik morgen zou veranderen bij Coolblue. Onmiddellijk het contract met DHL opzeggen, schrijf ik. Ik vind het een onbetrouwbare bezorgdienst. Ook als ik zeker weet dat we thuis waren, gebeurt het te vaak dat we een berichtje krijgen dat ze het pakketje niet konden bezorgen.

Geen beweging

Na vier dagen is er nog geen beweging bij DHL. Ik wacht het initiatief van Coolblue niet af en benader Coolblue nu via de chat. De mevrouw van de klantenservice zoekt het uit. De zending blijkt verdwenen. Ze annuleert de zending en doet de hele exercitie opnieuw. Lange tijd is het bezorgtijdvak de volgende dag tussen 10.20 uur en 14.00 uur. Ik ben de hele tijd beneden, ga niet naar de wc en hou het scherp in de gaten. Om 13.06 uur krijg ik het volgende bericht: "We hebben elkaar gemist, we komen nog een keer langs". Dat bedoel ik nou. 100% zeker dat ze niet zijn geweest. En nog weer later: "We bezorgen je pakket bij een DHL ServicePoint." Zeg dan direct: we bezorgen alleen bij een DHL ServicePoint. Ik meld het onmiddellijk bij Coolblue. Ik kan er een formele klacht van maken, zeggen ze. Maar ik ga er niet meer tijd insteken.

´s Avonds wordt de laptop niet bij het dichtstbijzijnde DHL ServicePoint bezorgd, maar toch nog aan huis. En de volgende dag wordt er ook nog een geleverd via de pakketautomaat... 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Straffe onderhandelaars

De dochter is een straffe onderhandelaar. Dat heeft ze niet van mij, maar van haar oma, mijn moeder. Moeke ook wel. Ooit kocht moeke bij de V&D een fluitketel. Die ene fluitketel gaf haar een ticket naar meerdere fluitketels. Toen de ketel na intensief en hardhandig gebruik kapot ging, ging ze er namelijk gewoon weer mee terug naar de V&D. Want zoiets zou met een kwalitatief goede fluitketel niet mogen gebeuren, aldus moeke. En natuurlijk mocht ze een nieuwe kiezen.  

Tassen en schalen

Ook onderhandelde ze graag met de Marokkaanse verkoper op de (toen nog) koninginnenmarkt. Tassen en schalen werden gunstig op de kop getikt. Destijds was moeke al op leeftijd en dat zette ze genadeloos in: 'bejaarden hebben niet zoveel geld te besteden'. De verkoper vond het prachtig. Hij had hoogstwaarschijnlijk al een marge ingecalculeerd. 

Stand houden

De dochter is bezig om zaken te doen op Marktplaats. Ze heeft een bod gedaan op boekensteunen waar een hondje tegenaan leunt. Curiosa dus. Door sommigen ook wel rommel genoemd. Ze biedt vaak flink onder de prijs. De verkoper gaat er niet mee akkoord, ze verhoogt haar bod en uiteindelijk komt ze ongeveer uit bij het bedrag dat ze in gedachten had. Maar deze keer hapt de verkoper niet toe. Ze houden een klein verschil over. Ze houdt mij via de app op de hoogte van haar onderhandelingen. Als de verkoper niet toehapt appt ze: 'Stand houden?" Ik denk dat ze een goed bod heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij een goed idee. Het blijft even stil. Ze zijn blijkbaar in een impasse beland. Tot ik opnieuw een appje krijg: "Ik vond nog een set. Die heb ik gekocht." 10 euro onder het bod dat ze aanvankelijk bij de andere verkoper had gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Persoonlijke wekservice

"En dan nog een keer roe", zegt mijn zus. Ik vertel haar dat ik wakker word gemaakt door een stel houtduiven. Die zitten 's morgens als de zon opkomt bij ons op het platte deel van het dak te koeren. Ze zijn mijn persoonlijke wekservice. 

Roekoeroe

"Ik dacht altijd dat het roekoe was", zegt mijn zus. Maar volgens haar is het dus altijd Roekoeroe. Mijn schoonvader roekoede altijd bij de hofmakerij van zijn zoons. Mijn schoonzusje kon het smakelijk vertellen. Tegen de tijd dat E. zover was, was zijn vader er overheen gegroeid. Ik heb het dus alleen van de overlevering.

Wat ben jij vroeg wakker

Vanmorgen zijn het niet de houtduiven die me wakker maken. Het is mijn telefoon. Ik krijg voor zes uur al een appje van de jongste. Ze is net verhuisd naar haar nieuwe huis. Ze heeft een vraag over het afval. "Verfspullen moeten bij het chemisch afval", vertel ik haar. We appen nog wat heen en weer en dan zegt ze: "Wat ben jij trouwens al vroeg wakker". "Dat komt omdat jij me wakker hebt geappt", zeg ik. Dat was nog niet bij haar opgekomen. Ook onze zoon komt op de lijn. Het is vlak na zessen. Hij is zijn werkschoenen hier gisteren vergeten. Maar hij lost het op door vandaag zijn klompen aan te trekken.

Mijn zus heeft gelijk

Om kwart voor zeven komt het laatste appje. Ik ben dan klaarwakker. En dan hoor ik ze: de houtduiven. Deze keer niet op ons dak, maar op dat van de buren. En mijn zus heeft gelijk. Het is Roekoeroe. Maar soms komt er dan toch nog een Roekoe achteraan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Kunstbotter*

Mijn oma at geen margarine. Kunstbotter, noemde ze het minachtend. Voor haar alleen roomboter. Wij smeren eigenlijk altijd met margarine, of eigenlijk met halvarine. Het was er destijds nog niet, maar anders zou mijn oma halvarine vast nepbotter genoemd hebben. 

Verslaafd

Een tijdlang besmeerden we onze boterhammen met Lätta. Geen gewone Lätta, maar luchtige Lätta. Kort daarvoor was ik namelijk tot het inzicht gekomen dat ik alles waar lucht in zit lekkerder vind. Destijds was Albert Heijn de exclusieve dealer en dat stuitte mij tegen de borst. Collega A. kwam er echter regelmatig, kocht een kuipje voor mij en een Lättajunk was geboren. Ik sleepte mijn hele gezin mee in de passie voor luchtige Lätta. E. was de enige die het nut er niet van inzag. Inmiddels is de verslaving allang voorbij: hier in de regio is het niet meer te krijgen.

Geen lucht

Vorige week komt de jongste opgetogen thuis. "In Duitsland hebben ze nog luchtige Lätta." Een collega, die regelmatig inkopen doet in Duitsland, belooft een kuipje voor haar te scoren. Ze verheugt zich er enorm op. E. en ik krijgen de indruk dat het kuipje voor exclusief gebruik is. Maar zondag zet ze het kuipje bij onze ontbijtspullen. Het viel tegen. Het was namelijk helemaal niet luchtig. En zonder lucht is het maar gewone kunstbotter. Van alle magie ontdaan.

*botter is Gronings voor boter

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De beslisser

"Ik ben voor 88% een beslisser", zeg ik tegen de oudste. Op haar verzoek heb ik een leerstijlentest gedaan. Dan kunnen we er daarna even over praten. Ook zij is een beslisser. Ik vraag het rapport op om even te zien hoe het is opgebouwd. Het is natuurlijk absoluut vertrouwelijk.

Ik herken mezelf erin

"Ik herken me er wel in", zeg ik. "Ik ben er tevreden over." Ik ben dol op een uitgesproken uitslag en die hoge score van 88% spreekt mij dus aan. Ze vindt het bizar dat ik zo tevreden over die 88% ben. Zij hikt heel erg tegen een van de kenmerken van een beslisser aan, namelijk is niet heel erg geïnteresseerd in mensen of in sociale en interpersoonlijke elementen. Daar herkent ze zichzelf niet in en daar herken ik haar ook niet in. Ze is juist erg geìnteresseerd en zeer attent. "Niet alles hoeft van toepassing te zijn", zeg ik. In het rapport lees ik dat ik in eerste instantie een beslisser ben, dan een denker, direct daarop een doener en een kleiner percentage dromer. "Maar jij heb veel fantasie en je bent ook heel creatief en cultureel geïnteresseerd", zegt ze. Dat hoort bij de dromer. Dat is dan mijn spetter dromerigheid denk ik.

Karakter en voorkeuren

Karaktereigenschappen hebben invloed op je leerstijl. Bij baby's kun je al een onderscheid zien in doeners en dromers/denkers, lees ik in mijn rapport. In de rest van je leven ontwikkelt je leerstijl zich. Verder lees ik: Vanaf middelbare leeftijd is er juist weer vaker sprake van een minder duidelijke voorkeur. De verklaring hiervoor is dat men dan vaak al meerdere leerstijlen geoefend/ontwikkeld heeft, zodat er moeilijker een bepaalde leervoorkeur te herkennen is. Dat geldt voor mij dus niet en dat is dan ook weer heel herkenbaar. Ik heb altijd duidelijke voorkeuren. Dat vlakt niet echt af met de jaren. Integendeel, zou ik bijna zeggen.

Waar ben jij hier de baas over?

Ooit trof ik een opleider bij een afscheid van een collega. Zij kenden elkaar uit het Twentse. "En waar ben jij hier de baas over?", was zijn eerste vraag. "Nergens over", zeg ik. "Dat geloof ik niet", zegt hij. "Natuurlijk ben je hier ergens de baas over." Nu weet ik: hij herkende de beslisser in mij.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

 

De soundtrack bij de blog is:

DJ je moeder*

Ik ben bezig om mijn persoonlijke record op spotify te verbeteren. Kan dat, is dat nodig en waarom, zul je je misschien afvragen. Dat is nodig, omdat muziek goed voor mij is. Het ontspant me, het verbetert mijn humeur, het brengt me tot rust. Het is kortom fantastisch. Ik knap er enorm van op en meer is beter. En vorig jaar heb ik te weinig geluisterd. 

Een inhaalslag

Ik luister namelijk met E. mee. E. luistert altijd naar muziek, ook als hij werkt. Ik niet. Als ik werk zit ik in een diepe focus. Dus dan denk ik er niet aan om naar een muziekje te luisteren. Dat kan ik er dan niet bij hebben. Maar daardoor kan ik niet meekomen met de luisterminuten van de rest van mijn gezin. Dat kan ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Dus vandaar deze inhaalslag.

Mems playlist

Gelukkig word ik daar van alle kanten in gesteund. Ik kreeg van de oudste een boxje waardoor het mogelijk is om overal muziek te luisteren. Hij is spat- en stootvast, dus de sky is echt the limit. Verder heeft ze ter aansporing ook een playlist met favorieten voor me gemaakt. De lijst heet Mems** playlist. De ondertitel van de lijst is: Voor als baarmoeder even geen moeder, dochter, zus of vrouw is, maar gewoon alleen even Jannie. Een lijst vol extremen die ruimte voor groei geeft. 

Hier past toch maar een reactie op:  💗💗💗💗

*Deze kaart stuur ik altijd mee als ik de oudste een nummer stuur dat ik mooi vind. Onder het motto: een beetje show en sjeu moet kunnen.

**Wij zijn tot in de tigste generaties Groningers. De benaming Mem is blijven hangen na een verhaal dat ik graag vertel over de tijd dat boezemvriendin en ik de kamer deelden met een oudere collega van Friese afkomst. Zij belde tot onze verbazing altijd uitgebreid onder werktijd met haar moeder op kosten van de zaak. Ze opende haar gesprekken altijd met Ja mem met mij... Daardoor geïnspireerd opende ik mijn telefoongesprekken (in eigen tijd en voor eigen kosten) met mijn moeder ook altijd met deze tekst. Het is blijven hangen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Hoera, een meisje!

Aan het eind van zijn leven vertelt mijn vader het nog een keer: hij is blij met zijn dochters. Hij kwam wat moeilijk uit zijn woorden, maar ik begreep het direct. Ik had het namelijk al ontelbare malen gehoord en mijn hele leven gevoeld. Mijn vader kreeg drie dochters. Er werd hem dan ook vaak gevraagd of hij niet liever ook een zoon had gehad. Nee, dat was niet het geval. NOOIT, verzekerde hij me voor de laatste maal. Wij hebben ons kunnen ontwikkelen zoals we wilden - in vrijheid, aangemoedigd door onze ouders, in een land waar vrouwen en mannen gelijkwaardig zijn.

2 x zoveel rechten

Hoe anders is dat in andere delen van de wereld. Deze week kijk ik naar Onze man bij de Taliban op NPO start. In Afghanistan worden vrouwen onder het Talibanbewind als het ware uitgeveegd. Teruggedrongen binnen de vier muren van het huis, geweerd van opleidingen. Ze mogen niet zonder begeleiding van een man over straat en hebben helemaal geen stem. Letterlijk en figuurlijk onzichtbaar in de samenleving. "Mannen hebben twee keer zoveel rechten als een vrouw in de sharia", vertelt een Taliban, een kenner van de sharia. Waarom? "Zo is het nou eenmaal". Dat je dan beter als jongen kunt worden geboren, geeft hij grif toe. Maar het is zoals het is. Geen discussie en voor vrouwen geen licht aan het einde van de tunnel. "Als dit een aantal jaren duurt, zullen jonge mannen niet anders weten dan dat het zo hoort", aldus een activiste. "Die hebben dan geen ander voorbeeld meer." Het is een schrikbeeld. "Afghanistan is de hel op aarde voor vrouwen" zegt een voormalige mannelijke rechter die de toekomst van zijn dochtertje somber inziet. Voormalig, want er is geen grondwet meer in Afghanistan. De sharia regeert. 

Een jonge geschiedenis

Het is een indrukwekkend portret met veel oog en oor voor de verschillende kanten van een verhaal. Thomas Erdbrink stelt eerlijke open vragen die mij aan het denken zetten. Er is veel waar ik me over verwonder. De inperking van vrijheid van vrouwen raakt me. Je ziet het op veel plekken in de wereld: ook in het westen. Er wordt gemorreld aan het (zelfbeschikkings)recht van vrouwen. Sommige van die rechten zijn ook hier nog helemaal niet zo oud. Baas in eigen buik dateert pas uit de jaren 60. Dat was een tijd dat trouwen voor vrouwen nog gelijk stond aan je ontslag krijgen. Ook stond nog in de trouwgelofte dat de vrouw aan de man onderdanig moest zijn. En in ons land hebben vrouwen nog maar ruim honderd jaar stemrecht. Het is goed om je te realiseren dat iets wat we nu heel gewoon vinden ook hier nog een jonge geschiedenis heeft.

Waarom toch dat wegpoetsen van vrouwen uit de samenleving, vraagt Thomas Erdbrink zich af. "Ze weten dat we sterk zijn", zegt een van de jonge vrouwen uit een groep die met gevaar voor eigen leven naar een illegale school gaat. "Daarom zijn ze bang voor ons." 

Mijn vader was niet bang voor een sterke vrouw. Hij is er met eentje getrouwd en mijn moeder en hij hebben er alles aan gedaan om van hun dochters ook sterke zelfredzame vrouwen te maken. Ik prijs me gelukkig dat mijn wieg in dit land en dit ouderlijk huis stond. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Aardige kreten

We hebben in de kamer een tafel met vakken. Dat leek ons handig, omdat er dan niet zoveel rommel rondslingert. Tot de rommel zich in de vakken dusdanig ophoopt dat het naar buiten uitsteekt. Dan is het tijd om op te ruimen.

Een tasje

Vanmorgen stoorde het me ineens. Ik ruim 'mijn vak' even uit. Er komt van alles uit: gelzooltjes, een massageroller, uitgeprinte wandelingen, kaartjes, visitekaartjes, een paar sokken, folders van de mijnbouwschade et cetera. Teveel om op te noemen. Er komt ook een geel plastic tasje van de Zeeman tevoorschijn. Het blijkt een tasje te zijn met zelfgemaakte boekjes. De meeste daarvan dateren van voor de brand. Ze hebben het overleefd, omdat de oudste ze destijds op haar kamer in Enschede had.

Aardige kreten

Een van de boekjes is een boekje met Aardige Kreten van onze oudste. Zij was in de puberteit de koningin verbaal terugkaatsen. Ze kreeg de Aardige Kreten destijds in de vorm van een mini-woordenboekje van E. voor Sinterklaas. 

Een aantal veel gebezigde voorbeelden zoals door E. vastgelegd: 

Ammehoela - of zoals zij het toen zei: Ame(n) - hoela! 

{Uitroep van verontwaardiging. Vaak gebruikt om uitdrukking te geven aan verbazing over het gedrag van derden. (Oorspronkelijke uitroep uit de jaren twintig: "Nooit van mijn leven!" eventueel gepaard met een klap op de eigen even naar achteren gedrukte bil. Hierbij wordt gespeeld met de naam van de koning van Afghanistan: Amanoellah)}

Hoezo?

{Tegenvraag bedoeld om het geven van antwoord zoveel mogelijk uit te stellen of te vermijden.} 

Ja ... en?

{Tegenvraag bedoeld om verwarring te zaaien. Met 'ja' wordt bevestigend geantwoord, maar door de toevoeging van 'en' schiet je er niets mee op. De vraag wordt teruggekaatst. Ook bedoeld om inmenging in de persoonlijke levenssfeer te ontmoedigen. Vaak uitdagend bedoeld.} 

Wee-dik-veel!

{Uitspraak van onmacht, bedoeld om aan te geven dat je zelfs als briljante puber niet alles kunt weten. (Oorspronkelijk uit de populaire tv-serie Sponge Bob Squarepants:

Wat ga jij doen vandaag Patrick?

Wee-dik-veel!

Wat ga jij doen vandaag Sponge Bob?

Wee-dik-veel!

Wat ga jij doen vandaag Patrick?

Wee-dik-veel!

etcetera ad infinitum)} 

Zeg jij het maar...

{Uitspraak bedoeld om het maken van keuzen te vermijden. Vergelijkbaar met het populairdere 'Wat jij wil...'}  

Ze zijn met het verdwijnen van de puberteit in onbruik geraakt. Maar wel erg leuk om even terug te lezen. 

 

Benno en Bob in de pasta

"Weet je wat ik vandaag zag?" De jongste begint een verhaal bij voorkeur met een vraag. Het verhaal komt dan pas als je een doorvraag stelt. Op ongeduldige dagen zeg ik Vertel het maar gewoon. Vandaag stel ik geduldig de Groningse doorvraag: "Nou?" (En? kan ook). Ze vertelt dat op een van de huisjes waar ze werkt iemand een broodje met bebogeen at. "Dat hadden wij vroeger ook wel eens", zegt ze. 

Benno en Bob

"Wat een bijzondere naam eigenlijk voor broodbeleg", zeg ik. "Waar zou het voor staan?" De jongste zoekt het onmiddellijk op in Wikipedia en komt met een geweldig verhaal. 

Allereerst leren we dat de roots van bebogeen in het noorden liggen: Bebogeen is mede ontwikkeld omdat er in het noorden van Nederland tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog weinig tot geen boter beschikbaar was.

Suikerbieten waren er echter wel en die werden dan verwerkt tot karamelpasta. 

En verder: Er bestaan twee verklaringen voor de naam. Bebogeen zou ontstaan zijn door de samenvoeging en omkering van Geen boter beschikbaar. De zoon van de laatste particuliere eigenaar vertelde echter in 2009 aan een verslaggever van de Telegraaf, dat de naam Beter dan boter betekent én een samenvoeging is van de namen van de zoon en neef van de oorspronkelijke producent Benno Benninga: Benno en Bob.

Keihard

Ik vind het een geweldige toevoeging aan mijn algemene kennis. Voor de jongste geeft het ook nieuwe inzichten. "Kun je nagaan", zegt ze. "Vlak na de Tweede Wereldoorlog was het heel gewoon, in plaats van boter. En voor ons was het een echte traktatie." Onze kinderen hebben echt een keiharde opvoeding gehad. 

 

Bierzonder

"Dat is wel heel bierzonder", denk ik. Ik lig in de tandartsstoel. De tandarts is met zijn assistente bezig om twee aan slijtage onderhevige kronen te repareren. Hij gebruikt een lapje spandex, een kiesklem en een mondklem. Het klinkt allemaal een beetje sm, maar het is slechts bedoeld om de vulling droog in de kies te krijgen. Het is een nieuwe methode voor mij en dus best bierzonder. De tandarts propt het lapje spandex in de kiesklem, die wordt vastgezet en dan komt de mondklem erop. Dat zal me leren. 

Creatief bezig met taal

Ondertussen laat ik mijn gedachten maar een beetje afdwalen. Het woord bierzonder is terloops in onze vocabulaire geslopen. Ooit werd het geïntroduceerd door de jongste. Ze was toen nog een kleuter met veel taalgevoel. En ook nu ze volwassen is, is ze nog zeer creatief in haar taalgebruik. Ze had toen de neiging om een r toe te voegen aan allerlei woorden. Zo werd bijzonder bierzonder en patat werd partat. Het beviel ons: die r gaf er net iets meer pit aan. Dus bierzonder en partat zijn gebleven. 

De tandarts is ondertussen klaar. De klem kan eraf, nog even happen op een stukje carbonpapier, de slijptol erover en ik kan er weer tegenaan.

Roze of gele oogjes

Deze week deden we een advocaatsmaaktest. Onze oudste houdt van koken en bakken. Het liefst in grote hoeveelheden. Om zichzelf in coronatijd een beetje te vermaken probeert ze allerlei (familie) recepten uit. Eerder had ze een oproep gedaan wie mee wilden doen aan de test. Niet iedereen is in voor advocaat. In de familie-app kwam nog een suggestie om bier te gaan brouwen. Grolsch schijnt een goed recept te hebben. Mijn moeder en mijn beide zussen doen mee aan de test. 

Met oogjes

Woensdagavond komt de oudste binnenstormen met een grote koelbox. Ze haalt er twee potjes advocaat en slagroom uit. Op het ene potje zitten roze oogjes en op het andere gele. Ik was alweer vergeten dat woensdag de testdag was. Ben je ook al bij de rest langs geweest?, vraag ik. Ze knikt. "Dan ga ik nu naar huis om de test te starten", zegt ze. 

Serieus werk

Het starten van de test verloopt niet helemaal vloeiend. Eerst krijg ik een uitnodiging via Skype. Dat heb ik een tijdje geleden verwijderd, dus dat moet ik eerst weer installeren. Ook bij de anderen loopt het blijkbaar niet soepel, want ze whatsappt ons dat ze ons zo gaat videobellen. Ondertussen start ik met de voorbereidingen, want mijn ervaring leert me dat je testen uiterst serieus moet nemen.

Testopstelling

Ik zet twee identieke glaasjes op tafel. De potjes erachter om misverstanden te voorkomen. Ook heb ik twee identieke lepeltjes. Je wilt tenslotte niet dat er door randverschijnselen een vertekening van de uitslag ontstaat. Mijn telefoon zet ik er in een houdertje achter. Ik ben tevreden. Mijn testopstelling is klaar. Ik proef alvast even van beide. Als de whatsapp video-oproep binnenkomt, ben ik er klaar voor. 

In beeld

De rest is al aanwezig. Mijn moeder komt direct vol de ether in vanuit een bijzonder merkwaardige hoek. Ik zie de onderkant van haar gezicht. "We hebben het al op", zegt ze. "Wij kiezen hier voor de roze oogjes." Mijn zussen sluiten direct aan. Ook zij geven de voorkeur aan de roze oogjes. "Ho es even", zeg ik. "zo werkt het niet. We moeten een smaaktest doen. Ik wil meer horen over de textuur, de nasmaak, de kleur, de zoetjes en dergelijke." "Het is zachter" slingert mijn moeder de ether in. "Moeten we niet tegelijk testen en dan stukjes brood tussendoor eten om geen smaakvertekening te hebben? Of een slokje water?", vraag ik. Doordat ik aandring komt er nog enige verdieping in de test. "Die zwarte stippeltjes in de roze oogjes, is dat vanille?", vraagt mijn zus. Ik proef live. En ook ik neig naar de roze. Maar misschien ben ik al beïnvloed door de rest. Ik spuug ook niet in de gele oogjes. We praten nog even na over de afdronk. Ik proef nog een beetje meer. Het ontaardt in dikke pret. "Weet je wat ook lekker is?", zeg ik. "Whiskey". 

Brandewijn en jenever

Het is een duidelijke uitslag. De oudste onthult de verschillen: in de ene zit brandewijn, in de andere jenever. In de jenevervariant zit meer suiker en zitten zakjes vanillesuiker. In de brandewijnvariant zit een vanillestokje. En in een van beide zaten meer eieren. Maar ik kan niet meer navertellen in welke. Twee glaasjes advocaat waren alweer een enorme uitdaging voor mijn alcoholtolerantie.

Het was een groot succes. Dus de meeste punten zijn voor de oudste. Het was wel duidelijk dat de testdiscipline nog ver te zoeken was. Daar is nog ruimte voor verbetering.

De perfecte match

die moet je koesteren

Iedereen kent het denk ik wel: dat bloesje, die jurk, waar je geen afscheid van wilt nemen. Dat heb ik met mijn zwart gestipte bloesje. Het is het perfecte stippenbloesje: precies de juiste grootte stippen, exact de ruimte die je tussen de stippen wilt. En niet te vergeten: een heerlijk stofje. Het maakt niet uit in welke stemming ik ben, de stippenbloes kan altijd. Ik vind dat ik er altijd goed in uitzie.

Topper

Ik heb 'm nou al jaren. En het was vanaf dag 1 een topper. Het bloesje is de hele wereld over gereisd. Met mij, maar ook met mijn dochter, die 'm leende toen ze naar Soedan ging. Het viel niet mee om zo lang gescheiden te zijn van mijn lievelingsbloes, maar ik gunde mijn dochter de luxe van een 'versleten slok bezoentje'* in de hitte van Soedan. En hij stond haar ook prima bovendien.

Met liefde 

Met de jaren is het stofje zachter en zachter geworden. Het is alweer een aantal jaren geleden dat de eerste gaatjes opdoken. Maar dan repareer ik ze zo netjes mogelijk. Vanmorgen strijk ik 'm - heel voorzichtig.

Het valt niet mee

Sinds de eerste gaten erin vallen ben ik op zoek naar een goede vervanger. Ik heb al een aantal pogingen gedaan. Maar tot nu toe zonder succes. De stipjes zijn te klein of te groot, de ruimte tussen de stippen is te groot of te klein. En ook al let ik altijd goed op het materiaal, ook al is een stipje in principe altijd goed, een waardige vervanger vinden zal niet meevallen.

Een oud-collega vertelde me dat zijn vrouw vlaggetjeslijnen maakt van oude kleding. Een tweede leven voor mijn bloesje. Misschien verzacht dat het afscheid.

*versleten ruim overhemd

Verbeelding brengt je overal

Onze oudste is graag op reis. Vorig jaar zat ze een aantal maanden in Sudan. Nu zit ze voor een tijdje in Nepal. Om ons een beetje op de hoogte te houden, heeft ze een account aangemaakt in polarsteps. Polarsteps is een app waarin je je reizen bijhoudt en waar je foto's en reisverslagen kunt opnemen. Zelf heb ik ook een account aangemaakt om te kunnen reageren op haar berichten. Iedere dag kijk ik even of ze weer nieuwe stappen heeft gezet. Vanmorgen doe ik dat ook. Geen nieuws. Ze zal wel druk aan de studie zijn.

Vandaag staat er ook een melding voor mij in mijn app. 'Voeg je afgeronde reizen toe' staat er. En dat snap ik wel: mijn polarsteps account is een vrij sneu gebeuren. Ik heb 0 volgers (logisch - er gebeurt niks) en ik volg er maar 1 (mijn dochter). En dat is nog niet alles. Ik zal het sneue rijtje even afmaken:

You've seen: 
0 countries
0% of the world

Continents visited:
-

Flags collected: 
-

Total sum of everythingness (een briljante zin; die hou ik erin)
0 days
0 hours
0 seconds
0 trips
0 kilometers
0 likes
0 steps

Kortom ik ben een 0 op polarsteps. De enige plaats die terug te vinden is in mijn polarsteps account is mijn woonplaats Sappemeer.

Daarmee steek ik schril af bij mijn dochter die in de 33 dagen dat ze nu weg is al 8842 kilometers heeft gereisd en 35 stappen heeft gezet. Ze heeft onderweg 4 landen bezocht en 2 continenten bereisd. Alleen al in deze ene trip heeft ze 2%  van de wereld gezien. Dat is toch geweldig!

Toch ligt de wereld ook open voor een 0 op polarsteps. Ik lees, ik heb een creatieve geest, een laptop en een kleurentelevisie. Dat bij elkaar brengt me waar ik wil. De denkbeeldige kilometers die ik dagelijks afleg zijn niet te tellen. Allemaal vanuit de geliefde thuisbasis Sappemeer.

Ook deze illustratie is een boomerang card. 

Dit is jouw nummer

Boomerang Card

Een tijd geleden zag ik Frank Evenblij in een programma. Hij vertelde dat hij zijn zoontje het nummer  Old man van Neil Young cadeau had gegeven. Het kleine jongetje roept nu iedere keer als het nummer wordt gedraaid 'Dat is mijn nummer hè pap?' Ik vond het een prachtige gedachte om je kind een nummer cadeau te doen. Dat is pas een cadeau met eeuwigheidswaarde.

Een tevreden mens

Vorige week was onze oudste jarig. Wensen had ze eigenlijk niet. Ze heeft een typemachine en een blender. Daarmee heeft ze alles wat haar hartje begeert. Na lang nadenken kwam ze dan toch met een materieel cadeau: linten voor haar typemachine. 'En verder weet ik het echt niet hoor. Geef maar iemand in Afrika een geit cadeau' liet ze ons weten.

Immateriële cadeaus

Geen materiële cadeaus dus. Maar over immateriële cadeaus had ze niks gezegd. Dus ben ik haar in de dagen voorafgaand aan haar verjaardag immateriële cadeaus gaan sturen. En dat viel in goede aarde. Na de tweede dag appte ze: Dit vind ik echt leuke cadeaus 😍. De eerste dag kreeg ze een voor haar persoonlijk gemaakt gifje. Daarna volgden eeuwigdurende moederliefde, een mooie foto van Rijksstudio van vrouwen in een zweefmolen, een mooi gedicht en natuurlijk een eigen nummer.

Het eigen nummer

Dat eigen nummer vroeg wel even wat denkwerk. E. en ik waren het er niet direct over eens. Haar eigen nummer moest natuurlijk perfect bij haar passen. En we wilden dat het een klassieker was. Eentje waar ze haar hele leven mee vooruit kan. Het is uiteindelijk After midnight van JJ Cale geworden. Vanaf haar geboorte is after midnight namelijk haar favoriete deel van de dag. Dus dat past. En laten we eerlijk zijn: JJ Cale past altijd.

Levensgevaarlijk, die emoticons

Nog niet zo lang geleden vond ik ze belachelijk: emoticons. Maar niets veranderlijker dan een mens. Nu gebruik ik volop emoticons in mijn berichtjes. Maar dat is niet geheel zonder gevaar. Voor je het weet, stuur je namelijk heel andere berichtjes de wereld in.

Onze oudste zit sinds kort in Maastricht. Onze communicatie verloopt nu vooral via whatsapp. Ideaal voor het uitwisselen van informatie, maar natuurlijk onderhoud je een relatie niet door enkel informatie uit te wisselen. Daar horen ook emoties bij. En wat is daar nou geschikter voor dan een emoticon? Dus gebruik ik die vaak en in combinatie. Ik leef me er echt in uit. Zo sluit ik vaak af met deze zelfbedachte combi: 

Een eenvoudig droog kusje vind ik namelijk te mager voor mijn innig geliefde kind. Ook de gebruikelijke emoticons zoals deze: 

vind ik te gangbaar om de unieke liefde voor mijn kind uit te drukken.

Dus vandaar de toevoeging van de tongen en de druppels. Precies wat ik wil. Tot de jongste me vandaag zegt: "Zeg mam, die regendruppels die jij steeds gebruikt, die staan eigenlijk voor iets heel anders hoor!" "Ja voor speeksel", zeg ik. "Nee", zegt ze met een veelbetekenende blik. "Het staat voor sperma". Ik vind het vergezocht en ik check het direct even bij de oudste voor een second opinion. Die geeft me via whatsapp even een emoticonuitleg: "Het staat vaak voor sperma, ja, maar dan veelal in context. (ze stuurt de onderstaande emoticons erbij met daarbij de uitleg dat de aubergine de penisemoticon is). De officiële betekenis is natuurlijk ook gewoon regen, maar dit zijn extra betekenissen die er in de volksmond aan worden gegeven."

Kijk, als ik er zo naar kijk, dan kan al mijn innigheid ook heel anders worden uitgelegd. Maar wie weet dat nou? "Eigenlijk zou ik hier puur uit educatieve overwegingen een blogje over moeten schrijven", zeg ik tegen de oudste. "Nou wat let je?", zegt ze. 

Bij deze.

Ik leef nog

Ik beschouw mezelf niet als een overbezorgde moeder. Maar laatst was ik toch ongerust. Ik had op zaterdag onze oudste uit Enschede gehaald. Ze had de hele week daarvoor al zware hoofdpijn. Ze blijft het weekend en vertrekt dan weer naar haar kamer. Zo gaat het en daar staan we nooit bij stil. Tot de jongste dinsdag zegt:  "H. reageert helemaal niet op mijn appjes". Ze hebben samen plannen om naar Parijs te gaan. "Het gaat over Parijs", voegt ze er enigszins verontwaardigd aan toe. "Dat is wel vreemd", zeg ik. Normaal gesproken reageert de oudste direct. Haar telefoon is nog net niet geïmplanteerd, maar hij is nooit ver. Als ze hier in het weekend is, zijn we gewend aan een constante zoemtoon op de achtergrond: dat zijn haar binnenkomende appjes.

Leeg? 

Ook in de familie-groepsapp wordt deze dagen flink gecommuniceerd, maar ze doet niet mee. Berichtjes worden niet gelezen. Ook bellen levert geen resultaat op. "Misschien is haar telefoon leeg", zeg ik tegen de jongste. In huis zoek ik nog naar haar oplader. Maar die vind ik niet. Dus die is wel mee. En anders heeft ze inmiddels vast een andere gekocht. Een week zonder telefoon is een week niet geleefd.

Geen reactie

Als ze de volgende dag nog niet heeft gereageerd, begin ik toch licht onrustig te worden. Die telefoon had ze nu toch allang weer op kunnen laden. Ik ben niet voor een gat te vangen en benader haar via facebook. De laptop en de telefoon zullen wel niet tegelijkertijd leeg zijn. Maar ook daar geen reactie. Ik bel nog een aantal keren achter elkaar en spreek haar telefoon in, maar die dag ontvang ik geen reactie.

Speurtocht

De volgende dag is het donderdag. Nog steeds geen teken van leven. Voor de zekerheid app ik mijn zus nog even. Er was een verjaardag in de familie en doorgaans is onze oudste zeer attent. Dus iedereen kan rekenen op een felicitatie op zijn of haar verjaardag. Maar de felicitatie was uitgebleven. De lichte onrust maakt nu plaats voor een behoorlijke ongerustheid. "Ga erheen" appt mijn zus. En inderdaad: als ik vandaag niks hoor, dan ga ik in de loop van de dag uitrukken. Maar ik bedenk eerst iets anders. Ik bel de kamer van de studentenvereniging op de Universiteit en leg de situatie uit. Daar melden ze me dat ze haar dinsdag nog hebben gesignaleerd. "Ze zag er goed uit hoor", wordt mij verzekerd. Dat stelt me enigszins gerust. In een moeite door leg ik online contact met een vriendin van haar en met haar vrijwilligerswerk. Ook haar vriendin heeft dinsdag nog contact met haar gehad. Gelukkig maar. Ik wacht nog maar even af.

Vermist 

Rond een uur of twee 's middags gaat mijn telefoon als ik in het winkelcentrum loop. Het is de oudste. "Je had me gebeld?", appt ze. Ik vermeld dat ik inmiddels wel meer heb gedaan dan bellen en dat ik hier en daar heb geïnformeerd. Binnen een nanoseconde krijg ik een reactie: "Dat meen je niet!" "Jawel" app ik terug. "Niet", appt ze. Tot ze even bij haar vriendin checkt die mijn verhaal bevestigt. "Dat is wel redelijk extreem mem", is haar reactie. "Dacht het niet" app ik. "Als je vermist bent moet je er snel bij zijn." Eigenlijk in de eerste 24 uur, weet ik uit mijn detective-ervaring. Dus ik was al te laat. "Maar was ik vermist? Nee!" appt ze. "Maar dat wisten wij dus niet" app ik terug, "Je hebt mazzel gehad dat ik de politie niet gebeld heb." Ze schaamt zich diep voor mijn actie. Haar eigen radiostilte verklaart ze door haar lege telefoon en een internetstoring in haar huis. Helemaal tevreden ben ik natuurlijk niet met die verklaring. Ik weet namelijk dat ze zat stopcontacten heeft in haar kamer.

Ik leef nog 

Nu krijg ik regelmatig berichtjes om te voorkomen dat ik mensen rondom haar lastig val. Het zijn appjes als: "Ik leef nog, maar ik kom niet thuis." Of gewoon: "Ik leef nog."

En toen ze samen in Parijs waren, kreeg ik voortdurend selfies om te voorkomen dat ik dacht dat iemand hun telefoon had gestolen en willekeurig kiekjes in Parijs had genomen. Het levert me een mooie collage van foto's van mijn dochters voor iedere denkbare bezienswaardigheid in Parijs op. Ik vind het een goede ontwikkeling.

Dochters en leutje zeunen

Mijn vader en ik, toen ik ongeveer een half jaar oud was

Mijn vader heeft drie dochters, geen zoon. Er zouden misschien mannen van zijn generatie zijn geweest die dat vervelend hadden gevonden. Maar dat geldt niet voor mijn vader. Hij is en is altijd blij geweest met zijn dochters. En dat hebben wij altijd gevoeld. Hij is dan ook een echte vrouwenman. Geen Casanova of charmeur, maar een leukerd. Daar is een groot verschil tussen. Hij kan koketteren met het feit dat hij het maar moeilijk heeft tussen al die vrouwen, maar daar meent hij niets van. En dat weten wij natuurlijk. Wij stellen wel eens dat wij hem door het leven dragen, omdat wij hem op handen dragen. En dat is ook zo, maar daar zit natuurlijk ook een wederkerigheid in. Zoals wij hem dragen, droeg en draagt hij ons allemaal.

Inmiddels heeft mijn vader al grote kleinkinderen, drie kleindochters en twee kleinzoons. Onze zoon belt zijn opa vanmorgen op. Hij is deze week vrij en de sloten rondom het huis van mijn ouders moeten worden schoongemaakt. Dat doen hun kleinzoons altijd en vandaag is het zover. Hij belt met mijn vader. "Moi opa, mit joen leutje zeun*. Wie kommen eerst eevm kovviedrinken en din moaken wie sloten eevm schoon. Goud? Moi."

Uiteindelijk zijn ze er dan toch gekomen, de zoons - in de vorm van leutje zeuns (en nog meer dochters natuurlijk in de vorm van leutje dochters). 

*Mijn zoon houdt van een rechttoe rechtaan vertaling van het Nederlands in het Gronings. En dit is zijn variant van kleinzoon.  

De koningin van het zelfbedachte woord

kaart van Boomerang

"Wat een schijtlijer" De jongste becommentarieert vanaf de achterbank het rijgedrag van iemand die ruim beneden de maximumsnelheid voor ons rijdt. "Schijtlijster" corrigeren E. en ik gelijktijdig. "Bij ons op school zegt iedereen schijtlijer", zegt ze.

Ze is de koningin van het zelfbedachte woord hier in huis. Zo tekende ze voor de koediekoe. Aanvankelijk was dat een koosnaampje voor een huisjesslak, later werd het de benaming van een knuffel. Hoe het van een glibberig beestje een warme omhelzing werd weet ik niet meer, maar het zit inmiddels in ons actieve vocabulaire. Een andere topper is de beverdook, een duik met een bibbertje.

En natuurlijk dik dunneree, een aanduiding van de textuur van de ontlasting. Voorafgaand aan dik dunneree bedacht ze  dunneree. Dunneree is een verbastering van diarree. Dik dunneree is dunne ontlasting met stukjes, geen diarree en geen vaste ontlasting dus. Het mag duidelijk zijn: hier in huis ligt geen taboe op praten over poep. (Daarmee horen we bij een kleine minderheid in Nederland, blijkt uit recente berichtgeving van de Maag Lever Darm Stichting.)

En nu dus schijtlijer. "Het klopt wel wat ze zegt hoor.", zegt haar oudste zus. "Veel jongeren zeggen schijtlijer" Niet zelfbedacht dus deze keer, maar voor ons wel nieuw.

Een droom die is uitgekomen

Als je dromen binnen handbereik liggen, dan ben je een gelukkig mens. Je bent sowieso een gelukkig mens als je dromen hebt. "Een van mijn dromen is uitgekomen". Met die woorden sleept de jongste haar oudste zus mee naar haar kamer. Ze heeft zich namelijk een heus aquarium aangeschaft. Het is een lang gekoesterde wens. En nu heeft ze dan zoveel gespaard dat haar droom werkelijkheid kan worden.

De jongste is altijd al dol geweest op dieren. Bij gebrek aan huisdier adopteerde ze torren, slakken en wat er in de tuin verder maar voorbijkwam. Ooit gaf ze een slak een naam: koediekoe. Of ze iedere keer dezelfde koediekoe te pakken had, is natuurlijk sterk de vraag. Maar dat hebben we haar nooit verteld. Later wierp ze zich op als konijnenredster. Toen de oudste twee een konijn kregen, deed ze het deurtje open omdat ze het zo zielig vond voor de konijnen om opgesloten te zitten in een hokje. Een van beide konijnen is ondanks een intensieve postercampagne van de oudste twee nooit meer teruggekomen.

Toen er in 2002 een konijn aan kwam lopen, wist ze inmiddels beter. Het hokje bleef gesloten. Omdat de andere twee al een konijn hadden gehad, werd dit haar konijn. Toen Skippy in 2008 overleed, namen we met veel ceremonieel afscheid.

En nu gaat ze dus vissen houden. Vrijdag ging ik met haar naar de hengelsportzaak hier in de buurt. Daar verkopen ze namelijk behalve benodigdheden om vissen te vangen ook spullen om vissen te houden. De eigenaar is een echte liefhebber. De dag ervoor heeft de jongste al een tijd in de zaak doorgebracht om te fantaseren over de vissen die ze zou willen aanschaffen. De eigenaar van de zaak vindt dat helemaal niet vreemd. Dat blijkt wel als we vrijdag komen om een aquarium op te halen. De eigenaar staat dan met een andere vissenliefhebber in het vissenkamertje. Ze praten over vissen. Uiteindelijk schaft de man ook nog een visje aan. Maar uit alles blijkt dat dat niet per se hoeft. Even praten over vissen is ook prima. Ze zijn allebei duidelijk liefhebber.

Vrijdag schaften we een aquarium aan. Over een week is het aquarium zover dat er vissen in kunnen. Dan is haar droom dus werkelijkheid geworden.