Beestachtig

Vandaag werk ik thuis. Als ik beneden kom, is E. bezig met koken. Ik loop direct door en trek mijn turnbroek aan. Vanavond wordt er gesport en dan ben ik er alvast klaar voor. 

Olympisch niveau

Vervolgens pak ik onze eersteklas vliegenmepper. Het mepgedeelte is van leer en dat kletst lekker. De vliegen cirkelen speels door de kamer. Ze zijn zich nog niet bewust van het dreigende gevaar. Ik beweeg me doelbewust op blote voeten door het huis. Pets en raak. Nog een keer pets en weer raak. "Waar zijn ze nou allemaal gebleven?" vraag ik aan E. En dan zie ik er nog eentje. Pets en nog eens raak. 3 uit 3. 'Olympisch niveau', zegt E. geïnspireerd door mijn sporttenue. Tevreden over mijn score ga ik nog even zitten voor het eten en het sporten. 

Jeugdtrauma 

Ooit was ik fijngevoeliger. Toen ik nog een meisje was redde ik eens een vlieg uit het water. Ik had 'm zorgvuldig op een zonnige plek in de vensterbank gezet om te drogen. Van dichtbij zag ik hoe het beestje de vleugels zorgvuldig vouwde en streek. Het was prachtig. En toen hij bijna droog was, kwam de buurvrouw langs. "Kiek n mug", zei ze en met een ferme zwaai sloeg ze de vlieg dood.  

Het is beestachtig.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Moeke en de wichter in de wolken

Nou het is gelukt! Moeke is de lucht in geweest en we hebben prachtige dagen gehad in Edinburgh. Echt een tripje om in te lijsten. Met een appartement aan de High Street in Edinburgh zaten we in het hart van the Old Town. Moeke en zus zijn prima gezelschap, we kennen elkaar als onze broekzak en kunnen goed met elkaar, dus het was fantastisch. Mijn zus en ik sliepen op een slaapkamer. Dat is heel lang geleden. Ooit verhuisden we van het kleine huisje waar we allebei werden geboren naar een groter huis. Ik was een jaar of vijf denk ik, mijn zus een jaar of drie. In het grote huis hadden we ieder een slaapkamer: een ongekende luxe! Maar blijkbaar zaten we niet op die luxe te wachten, want nog jarenlang kropen we 's avonds bij elkaar in het eenpersoonsbed. Dat zit er nu niet meer in, maar het is nog steeds zo dat we niet snel te diep in de comfortzone van de ander zitten: we kunnen elkaar bijzonder goed verdragen. Of zoals mijn zus het zei: "Wij irritaaieren mekaar nooit."

Je eerste keer vliegen is een bijzondere ervaring. Zeker met de toegenomen veiligheidsvoorschriften is het inchecken op het vliegveld een hele onderneming. Mijn moeder is met haar twee nieuwe heupen van flink wat lichaamsvreemd materiaal voorzien, dus bij haar gingen de beveiligingspoortjes natuurlijk af. De blieper op het lichaam gaf keurig een bliepje op iedere heup. Toen die hindernis eenmaal genomen was, kon het avontuur beginnen. In het vliegtuig bleek er nog een extraatje te zijn. Twee banken voor ons zat namelijk een stel dat blijkbaar ambities had om lid te worden van de Mile High Club (de club van mensen die het ooit in een vliegtuig hebben gedaan). En wel op de bank voor ons. Zoiets zou natuurlijk heel spannend en opwekkend kunnen zijn, maar dat was het niet. Het was al met al vrij onsmakelijk. "Hij doet het helemaal verkeerd", zeg ik tegen mijn zus. "Hij zit als een wilde in haar mond te centrifugeren. Het is gewoon onsmakelijk. Eigenlijk zou iemand dat tegen hem moeten zeggen." De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat zijn vriendin blijkbaar geen moeite met zijn centrifugerende bewegingen had. Dat hebben we uitgebreid kunnen constateren, want het was geen bevlieging van affectie of lust: het was een sessie van één uur en veertig minuten.

Mijn moeder had er minder oog voor dan ik, maar ik zat dan ook aan het gangpad met geen uitzicht op het geweldige wolkendek of de spectaculaire Schotse heuvels. En dan word je natuurlijk gemakkelijker afgeleid. Achteraf bleken ze ook de terugreis in het vliegtuig te zitten, maar niet op een plek waar wij ze konden zien. Pas toen ze -net als de heenvlucht- als laatste het vliegtuig verlieten, herkende ik ze -dankzij mijn oplettende observaties tijdens de heenvlucht.

Kortom: je beleeft nog eens wat als je op stap gaat!

De lucht in

Morgen gaat het gebeuren: dan gaat mijn moeder voor het eerst in haar 76-jarige bestaan vliegen. En ze gaat dat doen in bijzonder goed gezelschap, namelijk van mijn zus en mijzelf. Onze bestemming is Edinburgh. We vliegen vanuit Bremen. Het leek mijn moeder al langer leuk, maar het was er nog nooit van gekomen. Mijn vader ziet het niet zitten en in voorgaande jaren liep mijn moeder niet zo goed. Nu ze twee nieuwe heupen heeft, loopt ze beter dan de jaren daarvoor. Voor mijn zus en mij geldt dat onze kinderen nu groot zijn en dat we in de dagelijkse zorg best even gemist kunnen worden. Dus gaan we voor het eerst in hele lange tijd weer met elkaar op vakantie. Leuk!

Vanmiddag bel ik mijn moeder even hoe het ervoor staat. Ze heeft er zin in. De koffer is natuurlijk al gepakt en het is een komen en gaan van mensen die haar een goede vlucht toewensen, persoonlijk, of telefonisch. Ook als ik bel, heeft ze bezoek. Geen probleem, want mijn moeder betrekt het bezoek met het grootste gemak bij het telefoongesprek. We houden het toch maar kort. "Nou, dat is al lang geleden dat ik met jullie op vakantie ging hè?", zeg ik tegen mijn moeder. En de laatste keren dat ik meeging was ik niet te pruimen, volgens mijn zus. Ik wilde namelijk weer terug naar mijn vriend, toen ook al E.! "De laatste keer dat ik meeging was ik niet te genieten, omdat ik terug wilde naar E, maar ik beloof je dat ik dat nu niet zal doen", verzeker ik haar. Ik heb er zin in.

Foute verkooptruc

Ik noemde het al eerder: boek een reisje en je maakt enorm veel vrienden. Zo kreeg ik onlangs ook mail van Schiphol Smart Parking. Daar zijn ze nog niet zover als bij Expedia, waar ze me al tutoyeren. Maar toch: absoluut warme betrekkingen. Wat heet! In de titel van het berichtje staat: Wij willen u verassen met een unieke aanbieding! Nou mag ik bedanken! Zover ben ik nog niet. En bovendien: misschien wil ik me wel laten begraven.
Maar nee, ze bedoelden natuurlijk dat ze me wilden verrassen. En waarmee? Ik kan nu goedkoop parkeren op Schiphol. Tenminste, als ik binnenkort op reis zou gaan. Nou ga ik dat wel, maar deze keer niet met het vliegtuig. Dus het is eigenlijk een verrassing van niks. Je hebt er niks aan als je niet rond deze tijd gaat vliegen. Kijk, als ze dan echt wat willen, zouden ze zeggen: je mag in de komende vijf jaar een keer gratis parkeren. Graag met niet te krappe marges, want zo vaak vlieg je nou ook weer niet. Een andere leuke verrassing zou zijn geweest als ze korting hadden gegeven op een vliegreis, of als ik een 50-50% kans zou kunnen maken op een jackpot van vijfentwintig miljoen. Dat zijn de verrassingen van het betere soort. Dit is niet echt een verrassing, dit is gewoon een ordinaire verkooptruc. En ook nog eentje waar ik geen warm gevoel bij krijg. Het is dat je als je vanaf Schiphol vliegt je je auto wel bij Schiphol moet parkeren, anders had ik een andere parkeerplaats gezocht.