Persoonlijke wekservice

"En dan nog een keer roe", zegt mijn zus. Ik vertel haar dat ik wakker word gemaakt door een stel houtduiven. Die zitten 's morgens als de zon opkomt bij ons op het platte deel van het dak te koeren. Ze zijn mijn persoonlijke wekservice. 

Roekoeroe

"Ik dacht altijd dat het roekoe was", zegt mijn zus. Maar volgens haar is het dus altijd Roekoeroe. Mijn schoonvader roekoede altijd bij de hofmakerij van zijn zoons. Mijn schoonzusje kon het smakelijk vertellen. Tegen de tijd dat E. zover was, was zijn vader er overheen gegroeid. Ik heb het dus alleen van de overlevering.

Wat ben jij vroeg wakker

Vanmorgen zijn het niet de houtduiven die me wakker maken. Het is mijn telefoon. Ik krijg voor zes uur al een appje van de jongste. Ze is net verhuisd naar haar nieuwe huis. Ze heeft een vraag over het afval. "Verfspullen moeten bij het chemisch afval", vertel ik haar. We appen nog wat heen en weer en dan zegt ze: "Wat ben jij trouwens al vroeg wakker". "Dat komt omdat jij me wakker hebt geappt", zeg ik. Dat was nog niet bij haar opgekomen. Ook onze zoon komt op de lijn. Het is vlak na zessen. Hij is zijn werkschoenen hier gisteren vergeten. Maar hij lost het op door vandaag zijn klompen aan te trekken.

Mijn zus heeft gelijk

Om kwart voor zeven komt het laatste appje. Ik ben dan klaarwakker. En dan hoor ik ze: de houtduiven. Deze keer niet op ons dak, maar op dat van de buren. En mijn zus heeft gelijk. Het is Roekoeroe. Maar soms komt er dan toch nog een Roekoe achteraan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Thuis in de trui

Thuis draag ik graag een zwarte trui -ooit een jurkje, door mijn zus aangeschaft en afgedankt. Ik voel me er in thuis. Hij wordt dan ook intensief gedragen. En dat is zo onderhand te zien. Er vallen hier en daar gaatjes in. En er zitten chloorspetters op van fanatieke bleekborstelsessies. De gaatjes dicht ik zo nu en dan met een jij-en-ik-steekje. Dan zie je er niks meer van. De spetters zijn oranje vlekjes geworden. Sommige zijn zo klein dat je ze bijna niet ziet, maar de grotere springen wel in het oog. Eerst had ik er alleen twee grotere onderaan de rand van de trui. Ik dacht dat met een watervaste stift wel even op te lossen. En inderdaad. De oranje vlekjes verdwijnen als sneeuw voor de zon als je ze met de watervaste stift aanstipt. Maar... zo watervast zijn die stiften blijkbaar niet, want na het wassen zijn de stipjes weer vrolijk oranje. Onze zoon trof ooit iemand die over een product dat zijn aanbevelingen niet waarmaakte, zei :  'ze liegen op het potje'. Ze liegen dus ook op de stift.

Een goede truc

Ik vertel het minder succesvolle aanstipverhaal aan de oudste. Zij is net als ik dol op hacks. Ze deelt mijn ervaring: watervaste stiften zijn niet altijd watervast. In ieder geval niet als je het graag wilt. "Wat dacht je? Ik kan de truc van mijn oma wel even uit de kast halen?", zegt ze. Mijn oma was ook dol op een watervaste stift. Vroeger, toen er nog wel eens een langere tijd ijs lag, hadden we in mijn geboortedorp een aantal keren een ijsfestijn. Iedereen droeg kleding uit lang vervlogen tijden. Mijn oma had nog een hele collectie. Mijn overgrootvader was kleermaker, zij was coupeuse en wist een mooi kledingstuk dus te waarderen. Wij konden dan ook te kust en te keur gaan. Er waren nog diverse mooie stukken beschikbaar.  

In een handomdraai

Het evenement was best bijzonder. Het leek alsof je honderd jaar terug in de tijd ging. Het trok dan ook veel aandacht en er werden mooie foto's gemaakt door goede fotografen. Mijn oma documenteerde dat allemaal zorgvuldig in mooi verzorgde plakboeken. Natuurlijk lukte het niet iedereen om zich van top tot teen periodeconform te kleden. Jammer, vond mijn oma. Maar met een watervaste zwarte stift loste ze dat in een handomdraai op. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

2-onder-1-kap

Mijn zus en ik hebben een droom: later als we oud zijn willen we in een 2-onder-1-kap-woning gaan wonen. Aangezien we elkaar moeiteloos aanvullen kunnen we elkaars handicaps dan eenvoudig opvangen. We zeggen vaak op hetzelfde moment dezelfde dingen, maar ook los van elkaar -op kilometers afstand van elkaar en op verschillende momenten- zeggen we dezelfde dingen. Als zij weg is, ben ik haar stand-in, haar body double.

Natuurlijk zijn er ook verschillen. Zij is een stuk diplomatieker dan ik, socialer ook, technischer en geordender. Vandaag zag ze nog een door mij gevouwen mand schone was aan voor een ongevouwen mand schone was. Dus demonstreerde ze nog even hoe zij een slip vouwt. Zoals ze me ooit leerde om handdoeken echt netjes te vouwen en om tegen te draaien als je een auto in- of uitparkeert. Allemaal dingen die ik niet zelf had kunnen bedenken al was ik honderd geworden. Maar goed, er zijn meer overeenkomsten dan verschillen en de verschillen die er zijn voelen aan als een prettige aanvulling.

Twee jaar geleden woonden we zes weken met z'n allen in een huis. En dat ging van een leien dakje. Dat sterkte mijn zus en mij in de gedachte om ooit samen in die 2-onder-1-kap-woning te gaan wonen. En zaterdag en zondag aten we met zijn allen in het kader van de evenementenvoorbereiding of -nabeschouwing- want ook dat doen wij samen. Als er iets georganiseerd wordt, dan denken we met elkaar mee: niet alleen wij, ook onze mannen en kinderen. En dan kan het niet mis gaan. Het klinkt klef, maar gek genoeg is het dat helemaal niet.

Onze mannen zijn iets minder enthousiast over het idee van die 2-onder-1-kap. Zij houden ons het liefst onder een eigen dak.

Bedankt pa en moe!

Gisteren werd mijn zusje vijftig jaar. Ze is twee jaar jonger dan ik, maar het is alsof ze er altijd geweest is. Die eerste twee jaar zonder haar herinner ik me niet.

Zij en ik zijn allebei in het kleine huis aan de Kollerijweg geboren. Ik sliep destijds bij mijn ouders op de slaapkamer. Een wakker kind was ik. Mijn vader en moeder vertellen nog wel eens dat ze in tijgersluipgang naar bed gingen. En hoe ze dan bij ieder kikje van mij hun adem inhielden en opgelucht op het bed stortten als hun missie was volbracht.

Aan dit kleine fragment kun je al wel aflezen dat mijn ouders echte doorzetters zijn. Ze laten zich niet snel ontmoedigen. Tussen al die wakkere momenten van mij hebben ze namelijk een moment gevonden voor de conceptie van mijn zusje. Dat moet een moment zijn geweest dat ik even sliep. Daar ga ik tenminste vanuit, want ik heb er in ieder geval geen nabelevingen of trauma aan over gehouden.

Gelukkig maar dat mijn ouders zulke doorzetters zijn en dat het niet bij mij alleen is gebleven. Ik denk dat het het grootste geschenk is dat je een kind kunt geven: een broertje of zusje. Iemand met wie je op kunt trekken, iemand die met je meeleeft, waar je lol mee hebt, met wie je ruzie leert maken, iemand om van te houden en aan wie je heel veel steun kunt hebben. Natuurlijk gaat dat niet voor iedereen op, want niet alle broer- en zus-relaties hebben zo'n hoog Kleine-huis-op-de-prairie-gehalte als die van ons. Maar voor ons geldt dat helemaal. Dus bedankt pa en moe voor twee zusjes!

Vierkant achter jou

Ik sta altijd achter mijn zus, wat er ook gebeurt. Dat ventileer ik ruimhartig, zodat daar geen misverstand over bestaat. Als er maar de geringste aanleiding voor is, dan zeg ik: "Ïk sta achter D." Dat is altijd al zo geweest, dus hier in huis is dat helemaal niet raar. Sterker nog, het wordt op grote schaal overgenomen. Ook onze kinderen hebben zo hun loyaliteit. Zo staat onze zoon altijd vierkant achter zijn neef- en achter zijn nicht. Het wordt alleen lastig als er iets is waarbij gekozen moet worden tussen neef en nicht. Maar vooralsnog lijkt het niet veel problemen op te leveren.

Vanavond gaat onze zoon snel languit op de bank liggen als zijn vader de kamer even verlaat. Als hij terugkomt spreekt E. hem aan. En dan ziet de jongste haar kans schoon om haar loyaliteit te ventileren: "Zet hem op pap, ik sta vierkant, rond, ovaal en in iedere denkbare vorm achter jou."

Schildersbedrijf De Commune

Als je tweeëntwintig jaar in een heel oud pand hebt gewoond -en je houdt een beetje van klussen- dan heb je je een heleboel trucs eigen gemaakt waarmee je je historische pand kunt verfraaien. Ik was eigenlijk altijd met de kwast in de weer. En daarin probeerde ik me steeds te verbeteren.Ik ontving graag tips van experts.

Ik werk in een historisch pand - toevallig net zo oud als ons huis was. Dus toen de schilder ooit voor mijn raam op de tweede verdieping bezig was met een voor mij onbekende stopverf, heb ik het raam open gegooid -beheerst en zonder zijn leven in gevaar te brengen- en geïnformeerd naar het product dat hij op dat moment gebruikte. Sindsdien gebruik ik dat product.

Zelf zal ik deze kennis niet meer nodig hebben. We krijgen een nieuw huis en mijn favoriete 'gekloetjebak' is dan overbodig. Gelukkig heeft mijn zus een boerderij waar ik nog met mijn geknutsel uit de voeten kan. De afgelopen dagen hebben we het achtereind van de boerderij geverfd. Mijn zus had al twee dagen zitten schuren en grondverven en de afgelopen drie dagen hebben we er even met z'n tweeën aan getrokken. En met succes: Schildersbedrijf De Commune heeft puik werk afgeleverd, mijn potje magische stopverf is helemaal leeg!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Een huis dichtbij thuis

Het zijn hectische weken geweest. Vandaag is het precies zes weken geleden dat ons huis is afgebrand. Vijfeneenhalve week hebben we doorgebracht in de 'commune'  met het gezin van mijn zus. Hoe gek het ook klinkt: het waren onvergetelijke weken. Wij hadden de tijd om -ondanks alle hectiek- in alle rust te herstellen. Het communeleven was een warm bad zonder turbulenties. Dat was precies wat we nodig hadden. Maar zo kon het niet blijven doorgaan: natuurlijk wil je ook weer op eigen benen staan.

Vorige week vrijdag kregen we de sleutel van het huurhuis waar we nu wonen. Het weekend werd klussend doorgebracht. Met hulp van familie en vrienden werd het huis in een razend tempo gewit. De zondag was voor het ophangen van gordijnen en luxaflex. Op maandag waren we klaar voor de vloerbedekking. Zodra dat er lag konden alle meubels die we in de voorgaande weken hebben aangeschaft of bij elkaar hebben gescharreld, worden geplaatst. Dinsdag kwamen belangrijke apparaten zoals de wasmachine. Ook werd de felbegeerde afwasmachine via mijn schoonouders gevonden. Donderdag werd de droger nageleverd. Zo zijn alle grote dingen in huis zo'n beetje aangeschaft. We zijn dikke vrienden met Ikea geworden. Ik kreeg altijd al berichten met Hej Jannie - en dan iets in de trant van: weet je welke leuke aanbiedingen we nu weer hebben? Maar ik verwacht dat de begroeting nu nog hartelijker zal worden, zoiets als Hej Jannie dikke väninna. En dan natuurlijk flinke kortingen voor mij met gratis Zweedse balletjes in het restaurant.

Het shoppen van gebruiksvoorwerpen gaat nog steeds door; steeds duiken er grotere en kleine dingen op die wel handig zijn, maar die er niet meer zijn. Ook dringt het -nu we hier zitten- steeds meer door dat we echt niets meer hebben. De grote dingen zijn er inmiddels in grote lijnen. Het gaat meer om de kleine dingen. Koffie zetten? Het apparaat is er natuurlijk en ook de koffie is aangeschaft, maar geen bus om koffie in te doen en geen maatschepje. Het zijn kleine dingen waar je ook wel zonder kunt, maar die je even doen beseffen hoe de vork in de steel zit. Ook aan andere dingen merk je dat er niets meer vertrouwd is. Dingen waar je nooit bij stilstaat, vallen je nu ineens op. Zo hebben de nieuwe messen een andere vorm dan de messen die we hadden en dat smeert heel anders. En verder natuurlijk de zaken die iedereen heeft als je net in een nieuw huis woont: waar zat dat lichtknopje ook alweer? Als je jarenlang in een huis woont zijn alle routes je zo vertrouwd dat je daar nooit meer bij nadenkt. Dat is nu even helemaal weg. Maar ik verwacht dat dat snel zal wennen.

Ook de buurt waarin we nu wonen is volstrekt anders dan onze gewone omgeving. Het is prima te doen, het is een goed huis en we wonen hier in een fijne buurt met veel ruimte, maar het is niet thuis. Van mijn attente en begripvolle collega's kregen we dinsdagmiddag een bos bloemen met daarbij een kaartje met daarop de rake tekst: Veel plezier in jullie huis dichtbij thuis. 

In de commune

Drie weken zitten we nu alweer bij mijn zus. Vorig weekend sprak ik mijn moeder even aan de telefoon- een specialiteit van ons die op dit moment niet echt uit de verf komt. Maar vorige week dus wel even. Het voordeel van zo'n telefoongesprek is dat je even geconcentreerd met elkaar praat, zonder dat je wordt afgeleid en zonder dat iemand anders mee gaat doen. "Als je me drie weken geleden had verteld dat ik nu geen huis meer zou hebben, geen spullen meer en dat ik weken bij mijn eigen zus zou gaan wonen, dan had ik drie weken lopen janken.", zeg ik tegen haar. Maar nu dat het geval is doe ik dat niet. En daar hoef ik me niet eens voor te forceren. We gaan gewoon voorwaarts.

En dus wonen we in wat wij nu met een knipoog 'de commune' noemen: samen met het gezin van mijn zus bij haar op de boerderij. Ik had nooit gedacht dat ik er geschikt voor zou zijn. Het fenomeen commune is natuurlijk ook over zijn hoogtepunt heen. Na de seventies heb ik er niet veel meer over gehoord. Maar wij doen het nu even voor een periode van vijf of zes weken. En dat gaat boven verwachting. We leven hier in harmonie in de commune. Heerlijk op het platteland. Dat is voor mij na al die jaren toch ook een beetje thuiskomen. Dat ik goed dicht op mijn zus zou kunnen leven is voor mij geen verrassing. Toen we opgroeiden kropen we bij elkaar in een eenpersoonsbed en als er samengewerkt moet worden, doen we dat geruisloos met elkaar. Dat is heel fijn. Maar dat het ook samen met onze gezinnen heel goed gaat, dat is een vette bonus.

Hoe het communeleven eruit ziet? We lossen alles in gezamenlijkheid op. Mijn zus doet de wasserij voor de commune- in samenwerking met mijn moeder, die het strijkgoed voor haar rekening neemt. We zorgen gezamenlijk voor de boodschappen. Als ik eerder thuis ben dan zij, dan kook ik. Ik zorg dan ook voor de boodschappen. Is zij eerder thuis, dan kookt zij. Het schoonmaken is een gezamenlijke activiteit. Op mijn vrije vrijdag pakken we het woonhuis gezamenlijk aan. En vandaag nemen we het bedrijfsgedeelte voor onze rekening.
Wij zetten als gezin een deel van onze gewoontes hier door: 's morgens pakken we bijvoorbeeld direct de vaatwasmachine uit. En twee keer in de week halen we brood bij onze eigen bakker (een iets verruimde bestelling natuurlijk om de hele commune te kunnen voeden.) De mannen hebben daar hun eigen aandeel in en beperken zich niet alleen tot de traditionele mannentaken. Al is het natuurlijk wel zo dat als er beton gestort moet worden, dat een klus is voor de mannen van de commune.

Nog een aantal weken en dan zullen we de commune verlaten om weer op eigen benen te gaan staan en dat is ook goed. Maar ik weet nu al dat ik warme herinneringen zal koesteren aan onze tijd in de commune. Het verstevigt onze toch al sterke onderlinge band nog meer.

Moeke en de wichter in de wolken

Nou het is gelukt! Moeke is de lucht in geweest en we hebben prachtige dagen gehad in Edinburgh. Echt een tripje om in te lijsten. Met een appartement aan de High Street in Edinburgh zaten we in het hart van the Old Town. Moeke en zus zijn prima gezelschap, we kennen elkaar als onze broekzak en kunnen goed met elkaar, dus het was fantastisch. Mijn zus en ik sliepen op een slaapkamer. Dat is heel lang geleden. Ooit verhuisden we van het kleine huisje waar we allebei werden geboren naar een groter huis. Ik was een jaar of vijf denk ik, mijn zus een jaar of drie. In het grote huis hadden we ieder een slaapkamer: een ongekende luxe! Maar blijkbaar zaten we niet op die luxe te wachten, want nog jarenlang kropen we 's avonds bij elkaar in het eenpersoonsbed. Dat zit er nu niet meer in, maar het is nog steeds zo dat we niet snel te diep in de comfortzone van de ander zitten: we kunnen elkaar bijzonder goed verdragen. Of zoals mijn zus het zei: "Wij irritaaieren mekaar nooit."

Je eerste keer vliegen is een bijzondere ervaring. Zeker met de toegenomen veiligheidsvoorschriften is het inchecken op het vliegveld een hele onderneming. Mijn moeder is met haar twee nieuwe heupen van flink wat lichaamsvreemd materiaal voorzien, dus bij haar gingen de beveiligingspoortjes natuurlijk af. De blieper op het lichaam gaf keurig een bliepje op iedere heup. Toen die hindernis eenmaal genomen was, kon het avontuur beginnen. In het vliegtuig bleek er nog een extraatje te zijn. Twee banken voor ons zat namelijk een stel dat blijkbaar ambities had om lid te worden van de Mile High Club (de club van mensen die het ooit in een vliegtuig hebben gedaan). En wel op de bank voor ons. Zoiets zou natuurlijk heel spannend en opwekkend kunnen zijn, maar dat was het niet. Het was al met al vrij onsmakelijk. "Hij doet het helemaal verkeerd", zeg ik tegen mijn zus. "Hij zit als een wilde in haar mond te centrifugeren. Het is gewoon onsmakelijk. Eigenlijk zou iemand dat tegen hem moeten zeggen." De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat zijn vriendin blijkbaar geen moeite met zijn centrifugerende bewegingen had. Dat hebben we uitgebreid kunnen constateren, want het was geen bevlieging van affectie of lust: het was een sessie van één uur en veertig minuten.

Mijn moeder had er minder oog voor dan ik, maar ik zat dan ook aan het gangpad met geen uitzicht op het geweldige wolkendek of de spectaculaire Schotse heuvels. En dan word je natuurlijk gemakkelijker afgeleid. Achteraf bleken ze ook de terugreis in het vliegtuig te zitten, maar niet op een plek waar wij ze konden zien. Pas toen ze -net als de heenvlucht- als laatste het vliegtuig verlieten, herkende ik ze -dankzij mijn oplettende observaties tijdens de heenvlucht.

Kortom: je beleeft nog eens wat als je op stap gaat!

Hoe buikvet te verliezen

Het is bedenkelijk. Vanmorgen check ik met een fris gemoed facebook. Hoe buikvet te verliezen lees ik in de marge. Ik word toch even afgeleid. Bij de advertentie staat een dame die nooit buikvet heeft gehad, geen idee heeft wat buikvet is en in de nabije toekomst vast ook geen buikvet zal krijgen. Corrigerende badpakken. Het effect is ongelofelijk! staat eronder. De badpakken worden getoond door vrouwen die geen enkele correctie nodig hebben. Tip om vet te verliezen. Anders dan bij de andere berichten staat hier een vrouw enigszins wezenloos te kijken. Alsof ze net iets vreselijks heeft meegemaakt. Ik klik. Afrikaanse mango en nog wat. Pillen dus. En nou heb ik ook nog geklikt, dus nou kom ik helemaal niet meer van al die advertenties af. Okee, het eerste menopauzale buikvet dient zich aan. En ja, dat is zo ongeveer de enige plek waar ik nog niet zoveel vet had. Maar om me dan te bestoken met dit soort reclames...

Ik beklaag me er vanmiddag over bij mijn zus, die even langskomt. "Heb je dat zeker ingetikt?", zegt ze. Ik ontken. "Buikspieroefeningen dan?" Nee, ook dat heb ik niet ingetypt. Ik weet wel hoe je die moet doen. "Of zou het komen dat ik wel eens XL ingevoerd heb als kledingmaat?" vraag ik me hardop af. "Dat ze denken: als iemand XL heeft, dan zal er ook wel genoeg buikvet voorradig zijn." Enerzijds is het geweldig wat de computer allemaal voor ons onthoudt. Anderzijds is het soms ook ergerlijk. "Je hebt het ook als je bij Wehkamp hebt gekeken. Laatst nog, zag ik een leuk badpak en nou krijg ik dat badpak iedere keer als ik mijn hotmail open. En dan denk ik: ja, leuk." Tja, zo werkt het. Ik word ook bestookt met vesten. Vooral met vesten die mijn buikvet leuk bedekken...

De ster van het wachtwoordherstel

"Wat was mijn personeelsnummer ook alweer?" Ik probeer iets te regelen op het werk en daar heb ik mijn personeelsnummer voor nodig. Ik praat hardop in mezelf. "Ik heb 'm uit mijn hoofd geleerd", zegt boezemvriendin. Ja, waarom heb ik dat eigenlijk niet gedaan? Ik rommel in mijn laden en kijk of ik een verdwaald bericht met daarop mijn personeelsnummer kan vinden. Maar nee, ik vind het niet. Gelukkig hebben we tegenwoordig een digitaal personeelsdossier, waar we overal en op elk moment op in kunnen loggen. Tenminste als je je inlogcode nog weet. Had ik niet ergens een apart digitaal mapje met al mijn inlogcodes? Ik vind het direct, maar helaas: die voor het digitale personeelsdossier zit er niet bij. Dan bedenk ik me ineens dat ik nog niet zo lang geleden ook al gevraagd heb om wachtwoordherstel voor mijn personeelsdossier. Ik vind het linkje nog in een bericht in mijn postbus. Maar dat linkje is verlopen... Uiteindelijk komt het goed. Ik vraag opnieuw een wachtwoord aan en vind het personeelsnummer zonder problemen in mijn personeelsdossier.

Maar al die wachtwoorden, hoe onthou je het allemaal? Ik ben paranoia genoeg om niet overal hetzelfde wachtwoord te hebben. Maar vervolgens kan ik ze alleen onthouden als ik ze ergens opsla. En dat schiet natuurlijk ook niet op. Dus probeer ik ze te onthouden, wat natuurlijk niet lukt en dan vraag ik maar weer een wachtwoordherstel aan. Ik ben de ster van het wachtwoordherstel.

Met mijn pincodes heb ik geen probleem. Die zitten er gebeiteld in, tenminste... Zo rond de kerst ging mijn zus samen met haar dochter naar Londen. Bij het boeken van het reisje had ze een creditcard nodig. En die had ze niet. Ze belt me als ik in het plaatselijke winkelcentrum loop. Ik geef haar mijn creditcardnummer door en zo is het reisje zomaar geboekt. Als ze vlak daarna vertrekken geef ik mijn creditcard mee. Dat is tenslotte de kaart waarop geboekt is. Ook de pincode lever ik erbij. Als mijn zus een dag in Londen zit, belt ze me. "Weet je zeker dat dit de goede pincode is? Hij heeft al twee keer geweigerd. Nog één keer en hij is ongeldig." Vol zelfvertrouwen zeg ik: "Ga door, ik weet het zeker." Ik nestel me weer in de bank, tot ik een half uur later opeens een inval krijg: was het niet zo dat je bij een nieuwe creditcard ook een nieuwe pincode kreeg? En had ik haar niet mijn oude pincode gegeven? Waar had ik toch mijn nieuwe pincode alweer opgeschreven? Ik spit mijn boekenkast door en dan vind ik 'm ergens waar niemand 'm zou verwachten (en dat is natuurlijk de bedoeling!). Het is inderdaad een andere.  Snel sms ik mijn zus: "Het is toch een andere!" en ik vermeld mijn nieuwe pincode. Als mijn zus het nog een keer geprobeerd had was het natuurlijk te laat geweest. Maar zij was verstandig en had anders betaald.

Dus als het zou kunnen: eén persoonlijke code voor alles alsjeblieft! Ik ben bereid de brief waarop de code verstrekt wordt op te eten.

De grote verhuizing

Gisteren was het dan zover: we hebben onze oudste opnieuw verhuisd in Enschede. Het leeghalen van haar kamer was een eitje: ze had namelijk amper inboedel. In drie kwartier hebben we de bus van mijn zus volgeladen onder het toeziend oog van een Turkse man van middelbare leeftijd, een van haar huidige huisgenoten. "Oh, u lijkt op H. Een zus?", vraagt hij. "Leuk geprobeerd,", zeg ik. "haar moeder." Hij verdwijnt schielijk naar zijn kamer om de huisbaas op de hoogte te stellen van de verhuisactiviteiten. Vervolgens komt hij met zijn telefoon naar onze oudste: "De huisbaas voor jou." Met een verzuchting neemt ze de telefoon aan; hij is voortdurend in de lucht, één van de redenen waarom ze haar huidige kamer verlaat.  

Haar nieuwe kamer ligt in het gebied binnen de singels en haar medebewoners zijn studenten. Anders dan de vorige kamer beschikt deze kamer niet over een inbouwkast waar ze al haar troep en kleding in kan stallen. Daar staat dan wel tegenover dat deze kamer een stuk groter is, dat het dichter bij het centrum is  en dat de voorzieningen een stuk beter zijn. Naast haar opgang is een bakker en zelf woont ze boven een pizzeria en spaghetteria. Met name dat laatste is voor mij een nieuw fenomeen.

Om haar de benodigde pakruimte te geven, rijden we naar Ikea in Hengelo voor een paar kasten. Mijn zus is een kanjer in het in elkaar zetten van bouwpakketten. Met gezwinde spoed wordt de ene na de andere kast gemonteerd. Dan nog de gordijnen op maat maken en dan zijn wij klaar. Er staan nu nog een aantal dozen die de oudste zelf maar op haar gemak uit moet pakken. Uitgeput zakken mijn zus en ik achterover op het bed. "Hij is echt veel groter", zegt mijn zus. We staren naar het plafond. "Kirsty zegt altijd dat je naar het plafond moet kijken om een goed beeld van de grootte van een kamer te krijgen." Ik begrijp onmiddellijk wat ze bedoelt, want net als ik is mijn zus een fan van het programma De grote verhuizing, waar Phil en Kirsty iedere dag tussen 17.00 uur tot 18.00 uur mensen helpen bij het vinden van hun droomhuis. Een ongelukkig tijdstip, maar een echte fan weet hoe ze moet kiezen. "Het eten is al een paar keer aangebrand", zegt ze. Ik kijk 's avonds, want sinds de geneugten van de digitale televisie kan ik het terugkijken. En dat doe ik dan ook. Turend naar het plafond, zien we inderdaad dat deze kamer bijna twee keer zo groot is als de vorige. Kirsty zou het als volgt opsommen: "It's a decent size on the right location for a reasonable price." Kortom: een voltreffer. Nou maar kijken hoe het haar gaat bevallen.

Schoenenroadtrip

Zaterdag togen we in het busje van mijn zus naar Duitsland. We gingen niet op berenjacht, maar op schoenenjacht vlak over de grens. Zes vrouwen variërend in leeftijd van 13 tot 49, met schoenmaat 40 tot en met 43. Mijn moeder was er vanwege haar heupoperatie deze keer nog niet bij, maar de volgende keer is ze vast weer van de partij. We kwamen terug met zes paar schoenen. Mijn dochters vonden er geen schoenen, mijn zussen daarentegen elk twee paar. Ik kocht een paar en ook mijn nichtje kocht nog een paar. Zo hebben we de economie in Duitsland weer een flinke boost gegeven. Uitgeput kwamen we in de loop van de middag weer thuis aan.

Ik pas terwijl we in de rij voor de kassa staan nog schoenen. "Volgens mij heb ik die nog niet gehad", zeg ik tegen de oudste. Ze haalt ze op en ik pas ze. Nee, toch maar niet. "Die andere dan, die donkerblauwe?" Ze haalt ze op. Nee, die heeft kleine knoopjes, dat is aan mij niet besteed. Uiteindelijk blijft het bij mij dus bij een paar. We zijn allemaal zeer tevreden. "We gaan binnenkort nog een keer", zegt mijn zus. "In september misschien", zegt mijn jongste zus. "Dan kan ik kijken naar laarzen". "Eerder nog", zegt mijn zus. We zullen zien, voor we er erg in hebben, is het weer september.

Het tripje in de bus deed een beetje denken aan onze vroegere tripjes naar Ikea. Destijds was er nog geen Ikea in Groningen, dus reden we naar Duiven bij Arnhem. Vaak niet eens om gericht iets te kopen, maar gewoon voor de fun. Het waren, net als het tripje naar Aschendorf, intensieve shop till you drop-reisjes; zo vermoeiend, dat het dicht tegen een bijna-dood-ervaring aan ligt.

Heel bijzonder

Vandaag vierde mijn zusje een jubileum. Ze is vijfentwintig jaar juf op de school in ons geboortedorp. Zolang ik me kan herinneren, wilde mijn zusje al juf worden. Daarvoor ging ze naar school, dat was haar doel. En eerlijk is eerlijk: ze heeft er een ingebakken talent voor. Dat was al duidelijk ver voordat ze juf werd. Ze heeft namelijk jarenlang op mij, mijn zusje en onze ouders geoefend. Dat ik twee jaar ouder was dan zij, maakte niks uit. Zij was altijd al van de pedagogiek en het organiseren. Twee eigenschappen die haar in haar huidige functie goed van pas komen.

Er zijn verschillende foto's van ons van toen we heel klein waren, waarbij ik op de driewieler fiets en zij me van achteren beetpakt. Een onoplettende kijker zou nog kunnen denken dat ik -omdat ik fietste en het stuur in handen had- dus ook de regie had, maar niets was minder waar. Zij stond me in te fluisteren welke kant het op moest. Later organiseerde ze poppenkastvoorstellingen. Zij bij de kassa en ik in de poppenkast om te spelen. Dat was helemaal niet vervelend, het was zelfs wel prettig. Ik liet het me lekker aanleunen. Ik vond het heerlijk - en nog.

Tot de dag van vandaag botviert ze haar pedagogische talenten op mij. Ik was allang volwassen en woonde al talloze jaren op mezelf, toen ze me leerde om mijn handdoeken netter op te vouwen. Ik deed het op de automatische piloot zoals mijn moeder het vroeger ook deed. Zo zou ik het altijd hebben gedaan, als zij me niet een slimmere manier had geleerd. Ze heeft zelfs nog geprobeerd om mij te leren mijn vaatwasser ordentelijk in te pakken. Zij doet dat keurig: bestek wordt gesorteerd, lepeltjes in een rek en alles keurig in het gelid. Maar dat gaat er bij mij niet in: ik sorteer nou eenmaal liever schoon bestek dan smerig bestek.

Als je vijfentwintig jaar ergens werkt, heb je veel mensen zien komen en gaan. Dat geldt ook voor mijn zus. Het bijzondere is dat zij ook nog eens heel veel kinderen heeft zien komen en gaan. Kinderen die nu volwassen zijn. Kinderen, van wie jij de juf bent geweest. Dat is toch heel bijzonder.

Het hoogst haalbare

Van nature ben ik niet erg geordend. Ik doe wel altijd mijn best, maar wanorde ligt altijd meer binnen mijn bereik dan orde. Laatst wilde ik nog laten zien hoe ik voor onze zoon ooit een blauwe auto maakte van een hele grote kartonnen doos. Ik stroomlijnde de auto door de achterzijde van de doos rond te snijden en met papieren plakband te vormen. Blauwe kwast erover, blikjes als koplampen, een flesje met schroefdopje weggewerkt als tank, knipperlichten van lege danoontjes. Kortom, te leuk. Zo leuk, dat ik het meer dan eens op de gevoelige plaat vastlegde. Alleen toen het erop aankwam, kon ik de foto niet te voorschijn toveren uit de grote stapel foto's die her en der verspreid door het huis zwierven. (Jawel, let op! Ik gebruik hier niet voor niets de verleden tijd!) Ik had al eens een poging gedaan om orde aan te brengen door alle foto's die nog niet in een album waren geplakt in een doos waar eens nieuwe kussens in pasten te gooien. Dat is meestal de manier waarop ik zaken opruim: ik verzamel spullen die bij elkaar horen wel bij elkaar, maar zodanig dat je nog met geen mogelijkheid iets kunt vinden. Dat is dan ook eigenlijk geen ordenen, eerder het verplaatsen of verzamelen van rotzooi. Daar ben ik namelijk wel goed in. Ik wist dus dat die foto's ergens in die doos zaten, maar om ze eruit te selecteren, had ik misschien wel een halve dag moeten zoeken.

Daar moest maar eens verandering in komen vond ik. Wonderlijk genoeg geïnspireerd door mijn moeder (bij haar ligt net als bij mij namelijk ook wanorde altijd meer binnen het bereik dan orde), schafte ik bij de HEMA doosjes aan om mijn foto's als in een kaartenbak te ordenen. Ik sorteerde de foto's op jaartal. Vandaag werkte ik de laatste foto's in doosjes. Ik heb nu vijf kaartenbakken met foto's, natuurlijk een 'oude doos' en dan nog de foto's van de kinderen die niet in een album belandden. Omdat het zo mooi ging heb ik ook een doosje gemaakt voor kaarten, rouwkaarten en gedichten die ik wil bewaren.

Gisteravond was ik al flink gevorderd; ik had vier doosjes vol gesorteerde foto's. Mijn zus kwam me halen voor de zumbales. "Wat netjes!", zegt ze. "Dat wil ik ook!" Ze doelt op mijn mooie fotodoosjes. "Waar heb je ze gekocht? IKEA?" Ik vertel haar dat ze van de HEMA zijn. Mijn zus is een stuk geordender dan ik. Zij bewaart zaken keurig in ordners, ze vouwt handdoeken zo dat ze in keurige rijtjes liggen. Kortom, ze bedenkt dingen die ik echt nooit zou bedenken als het op orde en netheid aankomt. Zij is mijn goeroe op dat gebied. En nu neemt zij een voorbeeld aan mij voor het ordenen van haar foto's. Het complimentje van mijn zus is dan ook wat de Oscar is voor de filmwereld en de Grammy voor de muziekwereld: het is het hoogst haalbare. Negenenveertig jaar en nu al zover!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Ketje op bestelling

"Ze is nu aan het kraaltjes rijgen", zegt mijn moeder tijdens een van onze telefoonsessies. We hebben het over mijn zus. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Ik weet genoeg. Mijn zus is niet gewoon leuk kraaltjes aan het rijgen, ze is er obsessief mee bezig. Ketting na ketting komt uit haar handen. Iedere keer dat ik haar zie, draagt ze een andere ketting. Ik zie haar eerst met een ketting in punten voorbij komen. "Mooi ketje", zeg ik. Tussen neus en lippen door meldt ze dat ze er ook nog eentje heeft in een andere kleurstelling.
Ik heb een aantal foto's van haar nodig. Dus mail ik haar het afgelopen weekend Hou op met kraaltjes rijgen en stuur me foto's, anders kies ik een aantal uit mijn eigen collectie. Je zult er niet blij van worden.
Donderdag ga ik even bij haar langs. Onze zoon gaat een nachtje op de boerderij logeren. Mijn mail heeft ze nog niet gezien. Ze had het namelijk te druk met kraaltjes rijgen. We drinken eerst een kop koffie in de keuken en verhuizen later naar de voorkamer. Daar zijn de sporen van haar nieuwe hobby duidelijk aanwezig. Op een plank heeft ze een hele collectie kettingen liggen. Op tafel staan gesorteerde dozen met kralen. "Ik maak ze ook wel op bestelling", zegt ze. En dan valt haar iets in: "Jij kunt er wel even over bloggen", zegt ze. "Dan stuur ik wel wat foto's die je erbij kunt plaatsen." Nog dezelfde dag komen de foto's aan. Niet de foto's waar ik om gevraagd had, maar de foto's van de kralenkettingen natuurlijk. In de bijbehorende mail schrijft ze: Ik heb foto's en prijzen gemaakt voor mijn kettingen. Ik stuur je een aantal, dan kun je er zelf een uitzoeken voor je blog. Speciaal voor de enorme handel die dan natuurlijk ontstaat, heb ik een emailadres aangemaakt: kralenhobby@live.nl.
Dus wil je een ketting, in welke vorm dan ook: mijn zus maakt ze. Geef de kleur van je voorkeur op en kies van de foto's een type en bestel (Prijzen exclusief verzendkosten. Ze zijn nog zo klaar ook! En mocht je denken: kan ze het ook in andere kleuren dan in groen en bruin? Absoluut!

Zusjes

Ik ben de oudste thuis. Mijn jongste zusje is zes jaar jonger dan ik. Dat is als je kind bent best veel. Toen zij op de lagere school kwam, ging ik eraf. En toen ik van de middelbare school ging, ging zij er voor het eerst heen. Ik herinner me nog dat ze als baby een roze teddyjasje had. Ze was net een grote babypop. Ook zijn er nog foto's van mij op het ijs. Ik hou haar vast en een minder fortuinlijk klasgenootje -die niet zo'n babyzusje had- kijkt gelaten toe. Ik herinner me ook nog dat ze geboren is.
Dat ik me dat herinner, is te danken aan mijn andere zusje. Zij is twee jaar jonger dan ik. Wij zijn meer samen opgegroeid.

Toen mijn jongste zusje werd geboren, merkte ze dat er iets aan de hand was. Zij was vier en wou er met alle geweld bij zijn. Daarbij maakte ze mij wakker. Wij sliepen, ook toen we elk al een eigen kamer hadden, nog samen. We kropen dan 's avonds bij elkaar in bed. Ook al was ze twee jaar jonger, ze nam altijd het voortouw. Ik liet me snel overrompelen en was snel in tranen. Zij was voor de duvel niet bang. Waar ik aarzelde, handelde zij. Ze was in veel dingen mijn tegenpool. Ze schrok jongens drie keer zo oud als zij af door een bezem achter zich aan te slepen. Ze sleepte me mee in activiteiten. Er zijn veel foto's van ons samen; en zo herinner ik me dat ook. We vulden elkaar perfect aan. Ik had het nodig om meegesleept te worden en zij wilde nooit iets alleen doen. Naarmate we ouder worden, blijven die verschillen, maar tegenpolen zijn we niet meer.

Sterker nog: tegenwoordig zegt iedereen dat we zoveel op elkaar lijken. Als ik heel vriendelijk word gegroet door wildvreemden, dan knik ik vriendelijk terug. Negen van de tien keer verwisselen ze me dan met mijn zusje. Nog niet zo lang geleden raakte ik aan de praat met een vrouw die me vaag bekend voorkwam. We waren in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Tot ik op een gegeven moment in de gaten kreeg dat ze dacht dat ik mijn zusje was. Ze was zeer geshockeerd toen bleek dat dat niet het geval was. Onze stemmen lijken op elkaar, we lijken op elkaar in doen en laten, en blijkbaar lijken we ook uiterlijk op elkaar. Wij vinden nog steeds van niet, maar zo langzamerhand kunnen we er niet meer omheen. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.