Let´s dance

"Dat je dat durft!" Ik sta in mijn sportkleding in de sportschool. Ik sluit aan bij een les Let's dance. Een moeder die ik nog ken van de basisschool, heeft net in een les haar workout afgerond. Ze vindt het blijkbaar een gewaagde onderneming dat ik meedoe aan de Let's dance les. Toegegeven: ik breng de gemiddelde leeftijd flink omhoog. Maar zelf had ik er nog niet over nagedacht dat dit een gedurfde actie van me was. 

Dansvuur

Het kwam zo. Laatst waren we bij een concert met zeer dansbare muziek. Dat wakkerde het dansvuurtje aan. Vervolgens laaide het pas echt goed op door de filmpjes van MrgrooveUK. Zijn filmpjes op Instagram zijn zo aanstekelijk dat ik beslist moest gaan dansen. Gelukkig had de sportschool naast de deur de lessen Let's dance. De keuze was snel gemaakt. Ik heb me direct opgegeven.

Ambitieus 

De les is wel iets ambitieuzer dan de danslessen van MrgrooveUK. Maar misschien komt het ook gewoon omdat ik hier echt aan meedoe in plaats van hangend op de bank naar een filmpje te kijken. In hoog tempo worden pasjes, draaien en sprongen uitgevoerd. "Deze schoenen zijn echt niet geschikt", zeg ik tegen E. als ik terugkom na de eerste les. "Als ik wil dansen, wil ik beter materiaal." Dus heb ik me een paar schoenen aangeschaft. En het gaat beter. Het is nog niet zo dat ik de sterren van de hemel dans, maar de schoenen werken in ieder geval mee, in plaats van tegen. Het voelt alsof het een stuk gesmeerder loopt, al is dat vooralsnog meer een gevoel. De enorme spiegelwand is wat dat betreft genadeloos. Maar wat maakt het uit: ik draai, spring en dans - soms net een stapje achter de rest aan. Het is heerlijk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Gerecyclede wortel

Sinds jaar en dag eet ik rond 10 uur een winterwortel. Wat zal ik zeggen? Ik ben een echte structuurgirl. Iedere werkdag neem ik er een mee naar het werk. En ook thuis neem ik er een bij de koffie. Laatst betrapte E. me erop dat ik een wortel in een zakje water op het aanrecht zet. "Wil je met wortels gaan kweken?", vraagt E. Hij doelt op de collectie stekjes die ik -met wisselend succes- kweek.

Met knak

Op zich geen gek idee, maar dat was niet de opzet. Ik merkte dat deze wortel slap was. Hij boog een beetje door. En dat is niet hoe ik mijn wortels graag eet. Ik heb graag een wortel die een stevige knak geeft als ik er een hap afbijt. Net als bij bloemkool en sla werkt het dan goed om de wortel onder te dompelen in water. Na een paar uur is hij dan weer knapperig. 

Recyclen

"Er zijn toch nog wel meer wortels?", vraagt E. "Jawel, maar ik ga deze recyclen", zeg ik. Ik ben namelijk van mening dat iedere wortel het verdient om gered te worden. Rond een uur of 10 drinken we een kop koffie. De wortel is dan weer redelijk knapperig. "Is hij geschikt voor consumptie?" zegt E. Een luide knak is het antwoord.      

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

 

Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke