Trots op moeke (2)

De Spotify 2025 wrapped is weer binnen. We delen de uitslagen in ons gezin. Tot mijn grote vreugde is mijn luisterleeftijd het laagst: er zit een 29-jarige verscholen in dit 64-jarige lichaam. De luisterleeftijd van E. is 39 jaar en die van onze kinderen loopt uiteen van 58 tot 74 jaar. Ik betwijfel sterk of het klopt, maar ik geniet er toch even van. Net als van het 'persoonlijke' videobericht van Brent Cobb. Ik hoor blijkbaar bij  de 0,1% top van zijn fans. Altijd fijn om deel uit te maken van de top.

Luistersessie

Mijn moeder, moeke, luistert ook naar Spotify. Of ze bekijkt het met een filmpje op youtube. De oudste vertelt dat ze laatst een gesprek met haar over muziek had. Moeke luistert op dit moment graag naar Willy Nelson (wie niet?). "Er is nog eentje die laatst voorbijkwam en die vind ik ook leuk", vertelt mijn moeder. Volgens haar was het ene Johnson. Na een luistersessie waar verschillende Johnsons voorbijkomen, blijkt de gezochte Johnson er niet bij te zitten. Volgens haar is het een Johnson met onverzorgd haar. "Weet je ook een voornaam?" vraagt de dochter. "Paul, geloof ik", vertelt mijn moeder. De sessie wordt doorgezet op artiesten met de voornaam Paul. Ze hebben een gezellige avond, maar komen er niet uit. "Ik kom er wel weer op en dan app ik het even", aldus moeke.  

Een paar dagen later weet mijn moeder het weer en appt ze de dochter: Het was Rod Stewart.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog. Deze is voor moeke:

En deze van mij, omdat ik mijn status als topfan natuurlijk wel waar moet maken:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Hart op hol

Zevenenveertig jaar geleden sloeg mijn hart op hol - figuurlijk. Toen kreeg ik E. in het vizier. Ruim een jaar geleden sloeg mijn hart letterlijk op hol. Ik had het niet in de gaten. Wel merkte ik dat ik meer moeite had met traplopen, in de wind oplopen en praten en lopen tegelijk. Ik weet het aan de naweeën van een longontsteking na corona. Dat bleek het niet te zijn. Een aantal incidenten begin dit jaar maakte duidelijk dat het het hart was. "Je loopt voortdurend een marathon", vertelt de huisarts me. "Waarom heb ik dan niet het lichaam van een marathonloper?", vraag ik haar. Ze vindt het een goede, maar ook  vermakelijke vraag. Ze heeft er geen antwoord op.

Kloppend hart

Achteraf had ik het kunnen weten. Ik meet regelmatig mijn bloeddruk en maak daar dan een foto van. Sinds ik die gewoonte oppakte stond er bovenin ook een bibberend hartje - het teken van een ritmestoornis. Maar ik was gefocust op de bloeddruk en had dat gewoon gezien als een kloppend hart (net als de emoji 💓). En in de sportschool registreerden de fietsen mijn hartslag niet. Die herkenden dat gerommel dat voor mijn hartslag door moest gaan natuurlijk niet.

Marathonvrouw

Het hart is er niet op gemaakt om voortdurend een marathon te lopen. Dus daar moest iets aan gedaan worden. Ik kreeg een klap op het hart om het ritme te herstellen. Dat lukte drie weken lang. Daarna sloeg het weer op hol. Tot het zich op een dinsdagmiddag om kwart over vier spontaan weer herstelde. 

Met een zakdoek

De cardioloog schrijft medicatie voor om het hart aan te moedigen dit ritme vast te houden. Daarvoor brengen ze de hartslag rigoureus omlaag. Zo laag dat het ook weer niet fijn is. "Als je me om zeep wilt helpen, hoef je geen kussen op mijn hoofd te drukken", zeg ik tegen E. "Een zakdoek volstaat." Vooralsnog ziet hij daar vanaf. 

Medische lingo

Ik had al een redelijke medische woordenschat dankzij mijn voorkeur voor ziekenhuisseries, maar die is de afgelopen tijd nog behoorlijk uitgebreid. Mijn lage hartslag heet bradycardy, Mijn rommelige hoge hartslag heet atriumfibrilleren. De schade die het hart heeft opgelopen heet Tachycardiomyopathie. Het meest verrast was ik nog door het gebruik van het niet-medische marineren. "We marineren het hart met medicatie", zegt mijn hartfalenverpleegkundige. Het is inmiddels goed gemarineerd en het goede nieuws is dat de schade aan het hart (deels) omkeerbaar is als mijn hart maar in een gewoon ritme blijft kloppen. 

Dat E. mijn hart nog steeds sneller doet kloppen, bleek toen ik aan een hartmonitor lag en mijn oog op hem viel. Officieel geregistreerd en wetenschappelijk bewezen. Het is een groot geluk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Planeet B&B vol liefde

Mijn moeder en mijn zusje keken jarenlang the Bold and the beautiful. Ze leefden erg met iedereen mee. Mijn vader dacht zelfs eens dat er een bekende was overleden toen hij ze hoorde praten. Je zou dus zeggen dat mijn moeder het snapt als haar zusje C. en ik praten over B&B vol liefde. C. en ik leven namelijk erg mee met de mensen van B&B vol liefde. Wij bevinden ons op planeet B&B vol liefde. Mijn moeder duidelijk niet. 

Heerlijk mens

C. vindt Debbie -net als ik en de rest van Nederland- een heerlijk mens. Het is onze favoriet. Debbie is net zo oud als ik. Dus ik kijk met extra belangstelling naar de kandidaten die op haar pad worden gestuurd. "Als ik ze vergelijk met E. vind ik ze allemaal zo oud", zeg ik. Alhoewel ik moet toegeven dat Paul wel een leuke man is. Ik hoop dat daar iets ontstaat. 

Persoonlijke verzorging

"Wat vind je van Bram?", vraagt C. Bram lijkt tot zover een aardige jongen. Dat is meer dan je van de andere deelnemende mannelijke B&B-houders kunt zeggen. Dat zijn griezels, aanstellers, ongelikte beren of een combinatie daarvan. Maar voor mij is het een afknapper dat ik bij Bram te weinig tekenen van persoonlijke verzorging zie. Met name het gegraai in de schapenvacht van de ram Abbas en in die van zijn hond Doggo staan me tegen. Voor Bram namelijk geen oppervlakkig aaitje; hij gaat er vol in. Iedereen die wel eens een schapenvachtje of een nieuwe schapenwollen trui heeft gehad kent de geur. Dat is niet eentje die je constant in je neus wilt. 

Gillend gek

De woonomgeving van Bram zou mij ook helemaal niet aanspreken. Ik zou binnen een dag gillend gek worden van al die naaldbomen. Je ziet namelijk niks. Alleen naaldbomen. En zoals zijn -inmiddels afgevoerde- gast Yamie-Lee zegt, dat trek ik echt niet. Als echte Groningse wil ik ver kunnen kijken. Dat is zo diep in de genen verankerd dat het zelfs overerft. De oudste zat nog in een autostoeltje toen ze "Weg, weg!" riep naar de bomen langs de kant van de weg.

Nog een week op planeet B&B vol liefde en dan landen we weer op aarde.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Perfect samenspel

We hebben ons samenspel geperfectioneerd. E. en ik zijn al meer dan veertig jaar samen. We weten waar de een goed in is en waar de ander. Dat weten we. Allang. Zonder erover te praten. Het gaat vanzelf. Het is gemakkelijk. Soms ergert het. Dan hebben we er even discussie over. "Dat kistoe beter", zegt E. als het bijvoorbeeld gaat om cadeautjes kopen. "Doe kist ook wel", zeg ik dan. Dan is het net even te gemakkelijk.

Gas geven en remmen

Waar ik gas geef, remt E. af. Bijvoorbeeld als het aankomt op het interieur. Daar verandert E. het liefst niks. Terwijl ik altijd bezig ben om mijn 'nest' te perfectioneren. Doorgaans valt het reuze mee. In periodes dat ik het te druk heb, heb ik er zelf ook weinig energie en oog voor. Maar vooral als ik even vrij ben steekt het de kop op. E. heeft inmiddels honderdduizend variaties voor het afremmen bedacht. Van "Kiek nog mor eevm verder" tot "Liekt mie nait goud tou".

Goede aankoop

Onlangs kwam daar nog weer eentje bij. "Kom es kieken", zeg ik tegen E. Ik zit op de bank met de laptop. Op Facebook marktplaats staat een schaarlamp. Ooit hadden we er thuis ook zo eentje. Sindsdien heb ik er een zwak voor. "Woar wilst dij hebben?", zegt E. die onmiddellijk snapt dat ik in de aanschafmodus sta. Ik wijs naar een hoek van de kamer waar ons lichtplan nog niet helemaal voldoet. E. kijkt. "Leuk toch?", zeg ik. En dan komt het:"Wie kinnen der ook zo eevm van genieten". 

Ik heb geen tatoeage nodig...

want jij zit toch al onder mijn huid

Op de donderdagavond kijken we hier naar de Britse datingshow Naked Attraction. Naked Attraction is een datingshow waarin een single kan kiezen uit 6 naakte partners. Van tevoren vertelt zo'n single wat hij of zij fysiek aantrekkelijk vindt en daar worden de partners dan op geselecteerd. Per ronde wordt een deel van hun lichaam onthuld - te beginnen bij het onderlichaam, vervolgens het middenstuk en tenslotte zien de deelnemers elkaars gezicht. Bij iedere ronde wordt de single die op dat moment als het minst aantrekkelijk wordt beoordeeld weggestuurd.

Educatief

Tussendoor krijgt de kijker educatieve feitjes voorgelegd. Zo weet ik nu dat mannen dol zijn op volle lippen, omdat dat ze doet denken aan de schaamlippen van de vrouw. Ook weet ik dat vrouwen graag een man met een lovehandle hebben. Die zou namelijk meer aandacht voor een vrouw hebben dan een spierbonk. Of dat 81% van de mannen de voorkeur geeft aan een zandloperfiguur. Het mag duidelijk zijn: dit had ik niet graag willen missen.

Biologisch

Als een lichaam zo in porties wordt opgedeeld, heb ik ook zeker zo mijn voorkeuren. Daar hoef je niet over na te denken, dat gaat vanzelf. Het is pure biologie. Voor mij geldt dat het gezicht alles kan veranderen. En daarmee blijk ik niet uniek te zijn. Volgens biologen is voor vrouwen het gezicht heel belangrijk, terwijl voor mannen het gebied tussen hals en knieën de doorslag geeft. Het is onderzocht, maar toch kan iedere kijker van het programma Naked Attraction wekelijks zien dat vrouwen ook niet onverschillig staan tegenover het gebied tussen hals en knieën.

Het vlees in de kuip

De deelnemers geven zich op voor dit programma omdat ze letterlijk willen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Zodat ze niet worden teleurgesteld als iemand uit de kleren gaat. Het spreekt voor zich dat je niet veel schaamtegevoel moet hebben om mee te doen aan het programma. En dat geldt eerlijk gezegd ook als je naar het programma wilt kijken.

De schaamte voorbij

Gelukkig heb ik jarenlange ervaring in het kijken van beschamende programma's, dus ik ben de schaamte allang voorbij. Zonder gêne kijk ik dan ook naar Naked Attraction. En zo doe ik dan ook wat bodytrends op. Wat me opvalt is dat heel veel deelnemers tatoeages hebben. Het is inmiddels gewoner geworden om wel een tatoeage te hebben dan geen. Voor mij is een tatoeage geen plus. Ik snap die behoefte om je lichaam te bekladden helemaal niet. Ook het verwijderen van schaamhaar wordt als 'netjes' bestempeld. En ook dat is voor mij geen plus. Maar ik val dan ook ver buiten de doelgroep van het programma. 

Onder mijn huid 

Vandaag zijn E. en ik 40 jaar samen. Destijds waren er nog geen datingprogramma's. En al helemaal geen naakte datingprogramma's. Maar die had ik ook niet nodig. Ik wist in een oogopslag dat wat ik zag me beviel. Ik hoefde hem niet zonder kleren te zien om dat te weten. En als ik van tatoeages zou houden, zou 40 jaar samen natuurlijk een goede reden zijn om E. een plekje op mijn lichaam te geven. Maar gelukkig hoeft dat niet. E. zit mij ook zonder tatoeage onder de huid.

De laatste nacht

Breekbaar...

"Ik ga nog even naar de zaak", zegt E. Hij werkt aan huis en kan dus gemakkelijk even oversteken. Het is zondagmorgen en we zitten met z'n tweeën in de kamer. Onze kinderen zijn allemaal thuis, maar nog in diepe rust. "Blijf nog even zitten", zeg ik. "Dit is toch fijn." Zo'n stil moment samen, dat hebben we niet vaak. Meestal worden we opgeslokt door de waan van de dag. Dat dat moment er nu wel even is en dat ik het zo waardeer, komt door een column die ik net heb gelezen.

Die ene patiënt

In de Volkskrant hebben ze de serie Die ene patiënt. Hulpverleners vertellen over een patiënt die veel indruk op ze heeft gemaakt. Deze keer vertelt ethisch klinicus Erwin Kompanje over Irma, een jonge vrouw die een hersenvliesbloeding kreeg tijdens het hardlopen en buiten bewustzijn raakte. Haar partner moet afscheid van haar nemen. Hij weet 's avonds dat ze de volgende dag gaat sterven. Het is hun laatste nacht samen. Kompanje schrijft jaren later over deze ontmoeting. Irma is voor hem die ene patiënt.

Gewoon en toch bijzonder

Het stuk heeft me aan het denken gezet. Dagen rijgen zich namelijk als vanzelf aaneen. Als je -zoals ik- al bijna 40 jaar bij je partner bent, dan is dat -hoe bijzonder ook- toch heel gewoon. Het lezen van de column drukt me even weer met de neus op de feiten: het kan ook zomaar afgelopen zijn. De laatste nacht samen- je weet zeker dat 'ie zal komen, alleen niet wanneer. Het is de nacht die alle koppels vrezen.

Stilstaan

Meestal sta je er niet bij stil - gelukkig maar. Het zou te zwaar zijn om het gewicht van de tijdelijkheid voortdurend met je mee te torsen. Maar af en toe is het niet verkeerd. Die zondagmorgen maakt dat besef even samen op de bank zitten voor mij bijzonder.

Levensgevaarlijk, die emoticons

Nog niet zo lang geleden vond ik ze belachelijk: emoticons. Maar niets veranderlijker dan een mens. Nu gebruik ik volop emoticons in mijn berichtjes. Maar dat is niet geheel zonder gevaar. Voor je het weet, stuur je namelijk heel andere berichtjes de wereld in.

Onze oudste zit sinds kort in Maastricht. Onze communicatie verloopt nu vooral via whatsapp. Ideaal voor het uitwisselen van informatie, maar natuurlijk onderhoud je een relatie niet door enkel informatie uit te wisselen. Daar horen ook emoties bij. En wat is daar nou geschikter voor dan een emoticon? Dus gebruik ik die vaak en in combinatie. Ik leef me er echt in uit. Zo sluit ik vaak af met deze zelfbedachte combi: 

Een eenvoudig droog kusje vind ik namelijk te mager voor mijn innig geliefde kind. Ook de gebruikelijke emoticons zoals deze: 

vind ik te gangbaar om de unieke liefde voor mijn kind uit te drukken.

Dus vandaar de toevoeging van de tongen en de druppels. Precies wat ik wil. Tot de jongste me vandaag zegt: "Zeg mam, die regendruppels die jij steeds gebruikt, die staan eigenlijk voor iets heel anders hoor!" "Ja voor speeksel", zeg ik. "Nee", zegt ze met een veelbetekenende blik. "Het staat voor sperma". Ik vind het vergezocht en ik check het direct even bij de oudste voor een second opinion. Die geeft me via whatsapp even een emoticonuitleg: "Het staat vaak voor sperma, ja, maar dan veelal in context. (ze stuurt de onderstaande emoticons erbij met daarbij de uitleg dat de aubergine de penisemoticon is). De officiële betekenis is natuurlijk ook gewoon regen, maar dit zijn extra betekenissen die er in de volksmond aan worden gegeven."

Kijk, als ik er zo naar kijk, dan kan al mijn innigheid ook heel anders worden uitgelegd. Maar wie weet dat nou? "Eigenlijk zou ik hier puur uit educatieve overwegingen een blogje over moeten schrijven", zeg ik tegen de oudste. "Nou wat let je?", zegt ze. 

Bij deze.

Groningse romantiek

Vast een Groningse tekstschrijver. (kaart: Boomerang)

E. en ik zijn al heel lang bij elkaar. En door de jaren heen heb ik het verhaal over ons 'tot elkaar komen' behoorlijk vervolmaakt. Natuurlijk zit er een flinke kern van waarheid in, maar een verhaal vraagt natuurlijk ook om een beetje opsmuk. En daar ben ik niet vies van.

Dat wil ik ook 

Ik werd voor de opsmuk geïnspireerd door de reclame die Rintje Ritsma ooit eens maakte voor Sanex. Daarin omschreef hij zijn liefde voor de sport als volgt: "Ik zag het, ik dacht: dat wil ik ook. En toen was het één rechte lijn." Dat is tenminste wat ik me ervan herinner of wat ik ervan heb gemaakt.

Alhoewel ik E. vast al heel vaak was tegengekomen, was hij me nooit opgevallen. Tot die ene avond: toen zag ik hem en werd ik getroffen door lust op het eerste gezicht. Ik vertel het nu altijd in de woorden van Rintje: ik zag hem, ik dacht: dat wil ik ook (ook omdat hij op dat moment met een ander meisje was) en vanaf dat moment was het één rechte lijn. (Dat is misschien niet helemaal waar, maar eventuele afleidingen onderweg doen er in retrospectief helemaal niets meer toe).

Sober

Daar waar ik het verhaal graag aandik en voorzie van opsmuk, doet E. er alles aan om het allemaal zo sober mogelijk te houden. Dat zit in zijn aard. Hij weet het niet meer (tot ik één verkeerd detail vertel, dan blijkt dat hij het precies weet) of hij betuigt zijn aanhankelijkheid op z'n Gronings. Als je niet bekend bent met de Groningse romantiek, dan lijkt het misschien een beetje zuinig. Ik schets een aantal uit het leven gegrepen situaties:

Ik: Holst nog n beetje van mie? (Hou je nog van me?)
E.: Scheelt nait zoveul (Letterlijke vertaling: Best wel. Interpreteren als: Ja, ik hou echt heel veel van jou)*

Aan tafel. We verwonderen ons erover hoe snel de tijd gaat.
Ik: Bin ik din de laifde van dien leven? (Ben ik misschien de liefde van je leven?)
E: t Begunt der wel op te lieken. (Letterlijke vertaling: Daar lijkt het wel op. Interpreteren als: Ja, dat ben je zeker. Geen twijfel mogelijk.)

De mooiste

E. legt het er dus liever niet te dik bovenop. En ik zou ook beter moeten weten: echte liefdesverklaringen komen niet als je erom vraagt. Die komen spontaan. Zoals een tijdje geleden. Ik was met hem meegegaan naar een bijeenkomst waar hij werd verwacht. Toen ik vroeg of hij het fijn vond dat ik mee was geweest zei hij: Alles is leuker astoe der bie bist. (Alles is leuker als jij erbij bent). Dat ontroerde me. Geen betere romantiek dan echte Groningse romantiek. 

*Omdat een letterlijke vertaling je niet het hele verhaal vertelt, heb ik er een intentievertaling bijgevoegd.

Mazzel, talent, hard werken of willekeur?

Vanmiddag zag ik iemand die lang geleden haar partner verliet voor haar grote liefde. Haar grote liefde deed hetzelfde: hij verliet zijn partner voor haar. Samen kregen ze kinderen. Vanmiddag zag ik haar in het voorbijgaan. Ze was alleen. Niet dat ze alleen is, maar ze is ook al heel lang niet meer bij wat ooit haar grote liefde leek. Zo groot was de liefde uiteindelijk niet. Of misschien wel even, maar niet voor lang. Hoe lang het gaat duren weet je van tevoren niet. Toch fascineert het me: hoe kan iets wat ooit zo'n grote liefde leek zomaar weer voorbij zijn? Hoe kan het dat het bij anderen -zoals bij E. en mij- blijft voortduren? Is dat mazzel, talent, hard werken, of willekeur? Of misschien een combinatie van al die factoren?

Hoe dan ook, ik ben er heel blij mee dat ik bij de gelukkige tweede groep hoor. Of zoals Claus ooit publiekelijk tegen Beatrix zei: "Ik ben zo gelukkig. Ik heb zoveel aan je te danken. Het is fantastisch. Dank je Beatrix.'' Het ontroerde me. Beatrix voelde zich wellicht enigszins ongemakkelijk onder deze publiekelijke liefdesbetuiging. Ik zou hetzelfde tegen E. kunnen zeggen. "Ik ben zo gelukkig. Ik heb zoveel aan je te danken. Het is fantastisch. Dank je E.'' Die voelt zich daar meer dan een beetje ongemakkelijk bij. Maar het is zo en niet voor niets is een lijfspreuk in zijn familie: Woarhaid mag zegd worden.

Als jij thuis bent, is thuisblijven mijn hobby

E. en ik zijn al sinds mensenheugenis bij elkaar. Zo in de loop der jaren heb ik het ontstaansverhaal van onze relatie flink opgeleukt. Ik vertel de kinderen altijd: "Ik zag hem, ik dacht dat wil ik ook en toen was het één rechte lijn." Deze versie van ons tot elkaar komen is geïnspireerd op een reclame met Rintje Ritsma. Hij had het over de topprestaties die hem inspireerden tot zijn latere prestaties. Een topprestatie is een langdurige en goede relatie natuurlijk ook, zonder dat het overigens zo aanvoelt. En net als Rintje had ik ook een inspirerend voorbeeld. Mijn ouders vertelden eerste paasdag nog dat ze al 59 jaar verloofd zijn.

Ik ben meestal redelijk expliciet en weinig origineel in het betuigen van mijn aanhankelijkheid. Dat komt bij mij gemakkelijk. Niet dat het daarom minder waard is. Maar ik waardeer het wel als iemand het mooi weet te zeggen. Laatst las ik een mooie quote van Herman Brusselmans. Hij schijnt niet heel erg gelukkig te zijn in de liefde. En dat is erg jammer, zeker als je liefde zo mooi in woorden kunt vatten. Als jij thuis bent, is thuisblijven mijn hobby, is de zin die aan het brein van Herman is ontsproten.

Mooi. En het klopt wat mij betreft helemaal: dat is bij mij eigenlijk ook zo. Tenminste: dat is doorgaans zo, maar nu even niet, want morgen ga ik met mijn moeder en mijn zus naar Kopenhagen.

Diepe slaap

Ik ben vroeg wakker. E. is nog in diepe slaap. Ik schurk me tegen hem aan. Hij is lekker warm en ademt rustig. Hij ruikt zoals E. ruikt. Lekker. Op de vroege ochtend lig ik zo in het schemerdonker vaak nog even te denken. Een pauzemoment voordat de dag begint. E´s ademhaling verandert. Hij gaat zo wakker worden.

Honderden kilometers verderop ligt Friso. Ook in diepe slaap. Het moet er ongeveer net zo uitzien: Friso, rustig ademhalend, warm en  ruikend naar Friso. Of zou de ziekenhuislucht zijn eigen lucht hebben verdreven? Er is alleen een verschil: of Friso ooit  weer wakker wordt is de vraag. En als hij al ooit weer  wakker wordt, is hij dan  nog steeds Friso?  Of is Friso nu eigenlijk al verdwenen? Is het warme, ademende naar Friso ruikende lichaam slecht een illusie van Friso? Hoe wreed is het dat je man, je zoon, je vader is verdwenen, maar dat hij er toch nog steeds is. Hoe kun je dan ooit geloven dat hij is verdwenen? Hoe kun je dan afscheid nemen? En hoe bepaal je wanneer je afscheid neemt? Kun je -als dat moet- ooit zo’n beslissing nemen?

Terwijl ik naar E’s slapende lichaam kijk, denk ik dat ik hem niet zou kunnen laten gaan. Zou ik dan ook tegen hem aan gaan liggen, luisterend naar het kloppen van zijn hart in zijn warme lichaam, genietend van zijn geur?  Ik weet het niet en gelukkig hoeft dat ook niet. E. wordt wakker.

Ik heb vreselijk met Mabel te doen.

Een half mens

Een week of twee geleden overleed onverwachts een vriend die mijn ouders hun hele leven al kennen. Ze hadden niet heel veel contact, maar wel een goed contact. Het was een onverwachte dood. Op de begrafenis was er geen ruimte om nog even met elkaar te praten. Dus belde mijn moeder later nog even. En dat was goed. Het gemis is natuurlijk groot. Afschuwelijk, afgrijselijk waren de woorden die zijn vrouw heel eerlijk gebruikte voor het verlies dat ze geleden had. Ze vertelde zich maar een half mens te voelen. En dat is denk ik nog optimistisch uitgedrukt, want ik denk dat je je feitelijk minder dan een half mens voelt: je andere helft is er niet meer en jijzelf bent ook gebutst en gekneusd. Het verhaal raakt me. Je weet het natuurlijk: in een harmonieuze relatie raak je zo op elkaar ingespeeld dat je op den duur yin en yang wordt. De ruwe randjes die er aanvankelijk zijn slijten, zodat je samen een perfecte cirkel vormt. Dat is heerlijk, beter kan niet. Maar het maakt je ook heel kwetsbaar, want zonder die ene helft voel je je incompleet.

Gisteravond las E. de NRC. "Hoe heette zij ook alweer, waar je ook nog wel eens geweest bent na je studie?" Ik weet onmiddellijk wie hij bedoelt. "Moet je eens kijken", zegt hij. Hij toont me een rouwadvertentie van haar man. Jong nog, misschien een jaar ouder dan wij. Met kinderen die misschien niet heel piepjong meer zijn, maar wel veel te jong om hun vader te verliezen. En zij, ook beslist nog veel te jong om zich nu al een half mens te moeten voelen.

Maar eigenlijk heeft het met leeftijd natuurlijk niet zoveel te maken. Het gemis, het gevoel niet compleet te zijn na het overlijden van je partner, is de wrede prijs van de liefde die iedere achterblijver uiteindelijk moet betalen.

Dat is ook liefde...

Vrouwen praten gemakkelijker over hun gevoelens dan mannen. En dat is mooi. Maar soms gaat het wel eens te gemakkelijk. Zo was ik vanmorgen in ons winkelcentrum op cadeautjesjacht. Mijn radar stond afgesteld op schaphoogte. Ik lette niet echt op mensen. Tot er natuurlijk iets gebeurt dat me niet kan ontgaan. Zo wordt mijn focus op het schap onderbroken door twee vrouwen. Vriendinnen van elkaar denk ik, gezien de vertrouwelijkheden die worden uitgewisseld. Vrouw A loopt met een wandelwagen met een klein kind erin. Vrouw B. cirkelt om vrouw A. heen. Zij is een stuk wendbaarder en pakt dus de spullen op moeilijk bereikbare plaatsen. Door de wandelwagen zit er een behoorlijke ruimte tussen de twee vrouwen. Vandaar dat ik de conversatie moeiteloos kan volgen.

Vrouw A: "En toen zei hij: Dan had ik je laten gaan. Dat is ook liefde, jou je vrijheid geven. Ja en dat is ook wel zo natuurlijk. Maar goed, dat is dus niet gebeurd." Ze vertelt het op luide toon. Je ziet vrouw B denken: "Ja, ja, dat zal wel, daar trap ik niet in." Ik denk: wat een eikel. Eerst een kind bij haar maken en dan ook nog niet je best voor haar doen. Ik ben er vrij zeker van dat vrouw B. iets soortgelijks denkt. Ze vermijdt oogcontact met vrouw A. En ze besluit blijkbaar dat het gesprek nu wel een andere wending mag nemen. Misschien vindt ze dat er wel genoeg intimiteiten publiekelijk zijn geventileerd. In ieder geval kiest ze voor een sterke strategie: de strategie van afleiding. Ze wijst vrouw A. op iets leuks voor haar kind. En dat werkt altijd. Ik kan me met een gerust hart weer focussen op de cadeautjesjacht.