Mijn moeder - moeke- tikt vandaag de 90 jaar aan. Dat is een onvoorstelbare leeftijd. Het is niet altijd gemakkelijk, want je hoort bij de laatsten van je generatie. "Zou die nog leven?", vraagt mijn moeder aan mijn zussen en mij. We zijn met z'n drieën bij haar voor de voorbereiding van haar verjaardag. We kijken op Mensenlinq, maar vinden de betreffende persoon niet. Dat zegt natuurlijk nog niet alles. Als je 90 jaar bent, zijn je verwachtingen wat dat betreft bescheiden.
Met liefde
Tot aan zijn dood bijna drie jaar geleden, zorgde ze voor mijn vader. Hij had Parkinson. Het was een zware taak, maar zo heeft ze het nooit gezien. Ze zou het zo weer doen, vertelt ze altijd - met liefde. Mijn vader kon niet verder, maar het gemis is natuurlijk groot.
Ook van het oorspronkelijke gezin is ze met haar jongste zusje de enige overgeblevene. Inmiddels zijn drie van haar broers en twee zussen overleden. Dat voelt soms wel alleen, ook al is ze omringd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het is toch anders, er is niemand meer met wie je je vroegste geschiedenis deelt.
Bij de tijd
Als ik vertel dat moeke 90 jaar wordt, is de vraag altijd: "Is ze nog goed bij de tijd?" En dan kan ik gelukkig volmondig ja zeggen. Ze is bijzonder goed bij de tijd. Ze whatsappt, volgt onze reizen op Polar steps, doet dagelijks puzzels in de app, luistert graag muziek op spotify, kijkt filmpjes op youtube, spelt de krant en netflixt dat het een lieve lust is. Haar ipad is nooit ver weg. Ze kan er geen dag zonder, zegt ze zelf. Ze ergert zich zeer als mensen haar gaan betuttelen als ze haar leeftijd horen. Onze zoon was er ooit getuige van dat ze even iets telefonisch moest regelen. Aangezien mijn moeder de telefoon altijd op de luidspreker heeft staan, kon hij mooi meeluisteren. Het gesprek werd voor opleidingsdoeleinden opgenomen. Zodra degene aan de andere kant van de lijn hoorde dat mijn moeder in 1936 was geboren, veranderde de toon - tot grote ergernis van mijn moeder. "Ze doen toch net of je seniel bent als ze je leeftijd horen" zei ze geërgerd tegen haar kleinzoon, terwijl de band nog meeliep. Daar hebben ze hun lesje dus wel geleerd.
Even anders
Doorgaans vieren we de verjaardagen van mijn moeder met een steeds kleiner wordend gezelschap. Er vallen steeds meer mensen af. Dit jaar doen we het anders. We hebben er een reüniefeestje van gemaakt. Met neven en nichten, nog levende vrienden en buren. We hebben het vanmiddag met z'n allen in het café in het dorp gevierd met moeke als het stralende middelpunt.
Ik ben trots en dol op moeke.
De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.
De soundtracks bij de blog is
En omdat het zo'n feestelijke dag is. Nog eentje:
Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks:
