Trots (en dol) op moeke (3)

Mijn moeder - moeke- tikt vandaag de 90 jaar aan. Dat is een onvoorstelbare leeftijd. Het is niet altijd gemakkelijk, want je hoort bij de laatsten van je generatie. "Zou die nog leven?", vraagt mijn moeder aan mijn zussen en mij. We zijn met z'n drieën bij haar voor de voorbereiding van haar verjaardag. We kijken op Mensenlinq, maar vinden de betreffende persoon niet. Dat zegt natuurlijk nog niet alles. Als je 90 jaar bent, zijn je verwachtingen wat dat betreft bescheiden.

Met liefde

Tot aan zijn dood bijna drie jaar geleden, zorgde ze voor mijn vader. Hij had Parkinson. Het was een zware taak, maar zo heeft ze het nooit gezien. Ze zou het zo weer doen, vertelt ze altijd - met liefde. Mijn vader kon niet verder, maar het gemis is natuurlijk groot. 
Ook van het oorspronkelijke gezin is ze met haar jongste zusje de enige overgeblevene. Inmiddels zijn drie van haar broers en twee zussen overleden. Dat voelt soms wel alleen, ook al is ze omringd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het is toch anders, er is niemand meer met wie je je vroegste geschiedenis deelt.

Bij de tijd 

Als ik vertel dat moeke 90 jaar wordt, is de vraag altijd: "Is ze nog goed bij de tijd?" En dan kan ik gelukkig volmondig ja zeggen. Ze is bijzonder goed bij de tijd. Ze whatsappt, volgt onze reizen op Polar steps, doet dagelijks puzzels in de app, luistert graag muziek op spotify, kijkt filmpjes op youtube, spelt de krant en netflixt dat het een lieve lust is. Haar ipad is nooit ver weg. Ze kan er geen dag zonder, zegt ze zelf. Ze ergert zich zeer als mensen haar gaan betuttelen als ze haar leeftijd horen. Onze zoon was er ooit getuige van dat ze even iets telefonisch moest regelen.  Aangezien mijn moeder de telefoon altijd op de luidspreker heeft staan, kon hij mooi meeluisteren. Het gesprek werd voor opleidingsdoeleinden opgenomen. Zodra degene aan de andere kant van de lijn hoorde dat mijn moeder in 1936 was geboren, veranderde de toon - tot grote ergernis van mijn moeder. "Ze doen toch net of je seniel bent als ze je leeftijd horen" zei ze geërgerd tegen haar kleinzoon, terwijl de band nog meeliep. Daar hebben ze hun lesje dus wel geleerd.

Even anders

Doorgaans vieren we de verjaardagen van mijn moeder met een steeds kleiner wordend gezelschap. Er vallen steeds meer mensen af. Dit jaar doen we het anders. We hebben er een reüniefeestje van gemaakt. Met neven en nichten, nog levende vrienden en buren. We hebben het vanmiddag met z'n allen in het café in het dorp gevierd met moeke als het stralende middelpunt. 
Ik ben trots en dol op moeke. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtracks bij de blog is

En omdat het zo'n feestelijke dag is. Nog eentje:  

Dit is een blog in de reeks Trots op moeke. Lees ook de vorige in de reeks: 

Praats: Trots op moeke

Praats: Trots op moeke (2)

Van nicht tot nicht

Mijn moeder komt uit een groot gezin. Ze is de oudste dochter. En haar broers en zussen hebben ook weer kinderen gekregen. Zo beschik ik alleen al van moeders kant over een flink aantal neven en nichten. Veel neven en nichten woonden bij ons in het dorp. Met hen hadden we als vanzelfsprekend contact. Maar we hadden natuurlijk ook neven en nichten buiten het dorp. Het meeste contact hadden we dan met onze nichten uit Loppersum, die qua leeftijd ook dicht bij ons lagen. Aarzelende pogingen om te gaan logeren -helden waren wij niet op dat gebied- werden daar ondernomen. Zij woonden aan het spoor en beschikten over een mooi zoutwaterbad. Dat waren voorzieningen waar we in ons dorp niet over konden beschikken. Niet dat we daar veel van meekregen, want onze logeerpartijen waren van zeer korte duur.

Gemakkelijker was het als zij kwamen logeren. En dat gebeurde ook nog wel eens. Vaak kwamen ze dan bij oma logeren, die natuurlijk ook in het dorp woonde. We konden het goed met elkaar vinden. J. en ik verschilden een jaar in leeftijd, dan kwam mijn zus en dan haar zusje. Zo waren we een in leeftijd aansluitend kwartet. Qua leeftijd lagen J. en ik dicht bij elkaar, maar qua karakter en interesses liepen we uiteen. Ze was stukken sportiever en misschien ook wel impulsiever dan ik. Ik was meer een boekenwurm. Voor het familiegevoel maakten al deze verschillen geen enkel verschil.

Ooit schreef ze eens een zelfbedacht versje in mijn poëziealbum. Later en nu ook nog, vond ik het prachtig. Het zegt namelijk veel over haar karakter. Maar toen kon ik het niet echt waarderen: ik wilde een 'echt' versje dat netjes geschreven was, zonder schrijf- en taalfouten of doorhalingen. Maar dit werd het.

Als het van een ander kind was geweest, had ik de bladzijde ongetwijfeld verwijderd, maar omdat het om mijn nichtje ging -en het bloed kruipt waar het niet kan gaan- liet ik het zitten. Gelukkig maar. 

Toen we ouder werden stelde oma onze nichtjes regelmatig als voorbeeld: ze waren blijkbaar minder vrijgevochten dan wij. Mijn ouders hadden er naar oma's smaak minder de wind onder. Dat uitte zich bijvoorbeeld in onze kapsels. "J. had haar haar weer zo mooi geknipt", zei oma dan als ik mijn lange haren voor mijn ogen wegschoof. Ik ging nooit naar een kapper. Mijn tante -kapster van huis uit- knipte de punten van mijn lange haren bij en de pony nam ik zelf voor mijn rekening. Die draaide ik in een rolletje en dan knipte ik er een heel klein stukje af. Dat gaf het gewenste slordige effect. 

Nog steeds is ze denk ik beter gekapt dan ik. Vandaag viert ze een feestje omdat ze vijftig is geworden. En daarbij ben ik natuurlijk graag van de partij, want ook al hebben we niet heel veel contact, de basis is goed. Zo is zij die ene trouwe volger onderaan mijn blog.

Aardige jongens

Onze zoon is vandaag veertien geworden. Hij nam vier klasgenoten mee uit school. Onze zoon is een aardige jongen, al zeg ik het zelf. Hij vindt zichzelf ook een goeie jongen. Dat ventileert hij regelmatig. Deze jongens waren deels nieuw voor me. Maar wat blijkt? Zo'n aardige jongen als onze zoon trekt ook aardige jongens aan.

Toen hij kleiner was, was hij altijd compleet wild rond zijn verjaardag. Hij was toen een druk kind. Ik herinner me nog een junglefeestje, waarbij we een slingertouw in de kamer aan het plafond hadden gehangen. Rond de trap in de hallen was een jungleparcours uitgezet. Het was een uitbundig feestje. In anderhalf uur tijd waren mijn zus en ik -toch wel iets gewend- compleet gesloopt. Het lijkt erop dat hij als druk kind ook drukke kinderen aantrok. Alhoewel dat natuurlijk niet met zekerheid valt te zeggen dat ze altijd druk waren. Zelfs het meest rustige kind is opgewonden op 3 december. De Sinterklaaskriebels slaan dan bij kleine kinderen genadeloos toe. 

De grootste opwinding rond de verjaardag is nu voorbij. Maar ook vanmiddag waren ze even bijzonder druk. Eerst een stukje taart in de kamer. Even proefspuiten met de deo die hij cadeau heeft gekregen. Glaasje cola erbij en dan verdwijnt het gezelschap naar de relaxruimte boven. Aanvankelijk lijkt het of het plafond op ons neerdaalt, maar langzaam keert de rust terug. Ze kijken naar een meegebrachte DVD van Bert Visscher. Ondertussen lusten ze wel wat. Onze zoon komt het op uitdrukkelijk verzoek zelf halen. Twee zakken hamka's worden omgekeerd in een bak. Een fles cola gaat mee naar boven. Even later komt de bak leeg terug. "Stukje worst ofzo?", vraagt onze zoon. Ik ben op alles voorbereid en maakt een schaaltje worstassorti voor hem en zijn vrienden.

Een tijdje later komt hij melden dat ze graag vroeg patat eten. Ze moeten eigenlijk om half zes weer naar huis. En dan moet er al gegeten zijn. De boodschap is duidelijk. Als de schaal worst leeg weer beneden wordt neergezet, hoeft er eerst niets weer worden aangerukt. Het is genoeg. Nu zwaait hij zijn vrienden uit. Vanavond de familie nog en dan volop doorstomen richting 5 december. 

Verrassing

Mijn verjaardag valt altijd rond moederdag. "Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?", vraagt E. "Een nieuw lapje over die lamp, en anders een nieuw exemplaar",  zeg ik. Even later zegt hij: "Ik ga nog even naar de stad om een verrassing voor je te kopen." We lachen er smakelijk om. 

En dan hebben we daarna nog eens moederdag. Bij onze oudste kinderen is de opwinding rond deze dag allang getemperd. Maar de jongste is er nog druk mee. Zo komt ze binnen met drie geurstrookjes. "Moet je ruiken mam. Welke vind je lekker? Aardbei 1, aardbei 2 of zee?" "Aardbei 2?" zeg ik vragend. Haar gezicht vertrekt. "Oh jammer". "Nee, bij nader inzien toch zee", zeg ik. "Gelukkig" zegt ze. "Hoezo?" vraag ik. "Jaaaaa, daar kan ik even niks over zeggen". Toen ze jonger waren kreeg ik het presentje meestal direct de vrijdag voor moederdag, omdat ze het niet langer geheim konden houden. En omdat ze op school vaak jaar na jaar hetzelfde deden, wist ik al dat ik -als ze in groep 4 zaten- een tegeltje kreeg.

Mijn verjaardag is inmiddels geweest. En inderdaad ontving ik een nieuw lapje voor over de lamp. Maar natuurlijk nog veel meer: praktische dingen zoals een grote soeppan en een halve hogedrukspuit, een set roestvrijstalen kommetjes; mooie dingen zoals een etagère van blik, een nieuwe koffiebeker van Keith Haring, een mooi brillenkoord voor aan mijn zonnebril; lekkere dingen zoals geurtjes, luchtjes en lekkers en natuurlijk niet te missen: boeken!

Echt verrassend is het ook hoe anders je verjaardag is als je kinderen groter worden. De oudste bracht me al voor zeven uur een fantastisch ontbijt op bed en de jongste bereidde geheel zelfstandig tapas. Ik vond het heerlijk. Morgen moederdag.