Straffe onderhandelaars

De dochter is een straffe onderhandelaar. Dat heeft ze niet van mij, maar van haar oma, mijn moeder. Moeke ook wel. Ooit kocht moeke bij de V&D een fluitketel. Die ene fluitketel gaf haar een ticket naar meerdere fluitketels. Toen de ketel na intensief en hardhandig gebruik kapot ging, ging ze er namelijk gewoon weer mee terug naar de V&D. Want zoiets zou met een kwalitatief goede fluitketel niet mogen gebeuren, aldus moeke. En natuurlijk mocht ze een nieuwe kiezen.  

Tassen en schalen

Ook onderhandelde ze graag met de Marokkaanse verkoper op de (toen nog) koninginnenmarkt. Tassen en schalen werden gunstig op de kop getikt. Destijds was moeke al op leeftijd en dat zette ze genadeloos in: 'bejaarden hebben niet zoveel geld te besteden'. De verkoper vond het prachtig. Hij had hoogstwaarschijnlijk al een marge ingecalculeerd. 

Stand houden

De dochter is bezig om zaken te doen op Marktplaats. Ze heeft een bod gedaan op boekensteunen waar een hondje tegenaan leunt. Curiosa dus. Door sommigen ook wel rommel genoemd. Ze biedt vaak flink onder de prijs. De verkoper gaat er niet mee akkoord, ze verhoogt haar bod en uiteindelijk komt ze ongeveer uit bij het bedrag dat ze in gedachten had. Maar deze keer hapt de verkoper niet toe. Ze houden een klein verschil over. Ze houdt mij via de app op de hoogte van haar onderhandelingen. Als de verkoper niet toehapt appt ze: 'Stand houden?" Ik denk dat ze een goed bod heeft uitgebracht, dus dat lijkt mij een goed idee. Het blijft even stil. Ze zijn blijkbaar in een impasse beland. Tot ik opnieuw een appje krijg: "Ik vond nog een set. Die heb ik gekocht." 10 euro onder het bod dat ze aanvankelijk bij de andere verkoper had gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Hier geen kaalslag

Vanmiddag fiets ik nog even naar het winkelcentrum. Ik bracht gisteren een slof van E. weg, omdat ik ook toen al naar het winkelcentrum ging. "Neem mijn slof dan even mee", zegt E. Het zijn de sloffen waar hij op naar buiten is gekomen na de brand. Van tijd tot tijd laat het stiksel los. Volgens de schoenmaker als gevolg van gebrekkig onderhoud. Het stiksel moet namelijk vet gehouden worden. We konden ze gisteravond al ophalen, toen we naar de bieb gingen. Maar helaas: mijn tasje met het bonnetje lag thuis en de man die 's avonds de schoenen lapte was weer een andere dan de schoenlapper van die ochtend.

Vandaar dat ik me vanmiddag nog in ons overdekte winkelcentrum waag. Normaal gesproken mijd ik winkelcentra op een zaterdagmiddag. Vanmiddag wist ik weer precies waarom. Stapvoets lopen rijen mensen door het winkelcentrum. Af en toe is er een oponthoud, omdat er een treffen is tussen vrienden en bekenden of familieleden. Ik manoeuvreer er snel tussendoor. Ik weet tenslotte waar ik voor kom. Terwijl ik me zo door de rijen worstel bedenk ik dat het toch best nog meevalt met die kaalslag als gevolg van internetshoppen. Deze mensen komen lekker ouderwets live shoppen. Toegegeven: ze shoppen niet allemaal, maar ik zie toch veel mensen met aankopen voorbij komen. Dus hier lijkt het nog mee te vallen met die kaalslag, alhoewel de doorloop van winkels wel hoog is. Ze zijn er nog maar goed en wel, of ze zijn ook alweer verdwenen. Het winkelcentrum heeft zo te zien nu nog zeker bestaansrecht. En wat zouden al die mensen anders moeten doen op hun vrije zaterdagmiddag?

Rebuy of herkoop

Vanmiddag komt er een man met een pakje onze oprit oplopen. Het is geen ongewoon gezicht: we hebben het internetwinkelen namelijk ontdekt. Als shoppen een dagelijkse bezigheid wordt, blijkt dat een uitkomst. "Er komt een man met een pakje met een boek erin aanlopen. Voor jou?", vraag ik aan E. Ik heb niets besteld. Het is inderdaad voor E. "Het is mijn eerste rebuy", zegt E. als hij met het boek binnen komt lopen. Hij kocht op Marktplaats een tweedehands calligrafieboek uit zijn eigen voorbrandse collectie.

Ik heb al een aantal herkopen gedaan. Ik kocht eerder al een paar exact dezelfde voorbrandse schoenen. Ik hoefde namelijk geen andere. En nog een paar dat alleen een andere kleur had. Dus dat gaat voor mij ook door als herkoop. En mijn draadballetjesketting natuurlijk: ook een 100% rebuy.

Er zijn mensen die denken dat het leuk is als je alles opnieuw moet kopen. "Ook leuk toch", zegt de keukenverkoper. "Je hebt straks wel alles nieuw. Je moet het ook een beetje van de positieve kant bekijken." Dat laatste is op zich niet verstandig: wij maken zelf wel uit van welke kant we zaken willen bekijken. Doorgaans bekijken we het zeker van de positieve kant, maar daarom is al dat kopen nog niet leuk. Leuk is als je een bedrag krijgt, waarvoor je mag kiezen wat je verandert, niet als je noodgedwongen alles opnieuw moet doen. Sommige dingen vonden we namelijk perfect zoals we ze hadden. En als je dan de kans krijgt, dan doe je het: rebuy.

De teller staat op vier.