Met pensioen

"Hallo. Ik ben met pensioen". Een paar keer per dag loopt hij voor ons huis langs - van zijn woonvorm even verderop naar de winkels in het centrum. "Fijn voor je", zeg ik. Na een korte pauze zegt hij: "Wat is dat eigenlijk? Met pensioen zijn?" "Dan hoef je niet meer te werken", zeg ik. Hij reageert verrast. "Ben jij ook met pensioen?", vraagt hij. "Nog niet", zeg ik. Deze uitwisseling volgt in de loop van dit jaar nog een aantal keren. Tot het blijkbaar ineens is ingedaald. Hij vertelt E. namelijk: "Ik ben met pensioen. Dat is als je niet meer hoeft te werken."

Luxe

Inmiddels ben ik ook zover: ik hoef niet meer te werken. Ik ben met pensioen. Het is een onwerkelijke gewaarwording. Bij mij is het nog niet ingedaald. Het voelt niet als vakantie en ook niet als iets anders. Het voelt als niet-werken. Een vreemde luxe. 

Afscheid

Ruim een week geleden nam ik afscheid van het werk. En omdat dat middenin de schoolvakanties was, stonden de weken voor het afscheid ook al een beetje in het teken van afscheid nemen. Daarnaast werkte ik nog hard door om de overdracht goed rond te krijgen. Het was een intensieve en bijzondere tijd, waarin ik veel mensen heb gesproken. Het werd ook direct weer duidelijk waarom ik met zoveel plezier heb gewerkt. Naast het feit dat ik fantastisch werk had, heb ik namelijk al die jaren ook met hele leuke mensen gewerkt. 

Geweldig

Met het naderende afscheid in zicht zijn mijn collega's heel duidelijk in wat ze aan me waarderen. De waardering stapelt zich op en ik kan de weelde maar amper aan. Na een aantal afscheidssessies nog voor het eigenlijke afscheid kom ik met een tas vol cadeautjes en complimenten thuis. Ik val direct met de deur in huis. "Ik kan maar één conclusie trekken", zeg ik tegen E. terwijl ik binnenloop. "Ik ben GEWELDIG! " En direct er achteraan: "En zorg nu maar eens dat je me weer in het gareel krijgt." 

We zijn een week verder. Ik zit nu middenin de detox: van het werk en van het geweldig zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De wereld ligt voor me open

Dit is het laatste jaar dat ik werk. Ik ga vervroegd met pensioen. Het is niet dat ik mijn werk niet meer leuk vind. Meer dat ik heel veel andere dingen ook leuk vind. En werken kost nou eenmaal veel tijd en energie. 

Dol op mijn werk

Het was geen gemakkelijke keuze. Zoals ik al zei, ik ben dol op mijn werk. Ik schrijf graag. Maar dat kan ik ook buiten het werk blijven doen. Sterker nog: dan kan ik precies schrijven waar ik zin in heb. Zoals in mijn blog. 

Niet vastpinnen

De vraag die iedereen stelt is: wat ga je dan doen? Ik wil me daar nog niet op vastpinnen. Als ik namelijk ergens aan begin, dan stop ik er nooit weer mee. Ik aquajog al dertig jaar, ik blog al 18 jaar. Dus als ik iets oppak, zet ik dat meestal lang door. Ik krijg genoeg suggesties. 

Klussen

Vanmorgen deed E. ook een suggestie. "Ik ben zeven ons lichter dan vorige week", zeg ik opgetogen tegen E. Ik sta voor de tweede achtereenvolgende week op de weegschaal. Ik heb het even de tijd gegeven na de kerst. De kerstperiode hakt er altijd behoorlijk in. Maar dit jaar viel het mee. Er is namelijk hard gewerkt. We zijn aan het klussen geweest in het huis van onze zoon. Ook deze week ben ik er in mijn vrije tijd geweest. Nu vooral om na de verbouwing schoon te maken. Zeven ons lichter. Gelukkig kan ik het hebben. "Misschien moet je een werkhuisje nemen", zegt E. dan ook.

Kortom: de wereld ligt voor mij open

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

67

De kogel is definitief door de kerk: we moeten tot ons 67e blijven werken. Het maakt niet veel indruk op me, ik kan me ook niet voorstellen hoe het is om helemaal niet meer te werken. Het duurt sowieso nog lang voor het zover is. E. en ik hebben het erover. "Ik las in de krant dat de kans groot is dat er binnen tien jaar een bacterie een waar slagveld aan zal richten. Die bacteries worden namelijk resistent tegen penicilline." Dus voor hetzelfde geld halen we die 67 niet. "De farmaceutische industrie kan op zich een ander middel ontwikkelen, maar dat doen ze niet omdat het financieel niet uit kan.", zeg ik. Ik lees het nu in de krant, maar het is niet de eerste keer dat ik het hoor. "Dat is toch eigenlijk crimineel: dat je zoiets ergs kunt voorkomen en het dan niet doet omdat het geen geld oplevert", zeg ik tegen E. E. is het met me eens. "Ik vind dat daar ook een rol voor de overheid ligt.", zegt hij. "Of voor de wereldgezondheidsorganisatie", zeg ik.

Het lijkt er echter niet op dat een van deze partijen zich hier in gaat mengen. En ook al zouden ze dat nu doen, dan zou het hoogstwaarschijnlijk toch te laat zijn, zo tekent ons dagblad op uit de mond van een specialist. De overheid is op dit moment namelijk druk met andere zaken: ze bereiden forse bezuinigingen voor op zaken als de gezondheidszorg en cultuur. Het stemt mij niet vrolijk. Ik zou niet trots op mezelf zijn als ik deze regering mee in het zadel had geholpen.