History of Sappemeer

Deze week ben ik op facebook vrienden geworden met History Sappemeer. Ik zag bij een Facebookvriendin namelijk een foto van ons oude huis voorbij komen. Ik heb alle foto's van History Sappemeer bekeken en daar vond ik een aantal foto's van ons oude huis. Ons oude huis was vroeger een bakkerij. Later werd het een woonhuis. Toen wij het huis kochten was het dan ook gestuct om de voormalige winkelgevel te verhullen.

Ik vind het leuk om die oude foto's te zien. "Moet je eens zien", zeg ik tegen E. Op de foto's is ook het Winschoterdiep nog niet gedempt. Mooi! Ook al herinner ik me van familiebezoek van vroeger dat het diep verschrikkelijk stonk. Maar goed, dat had opgelost kunnen worden. Dat hebben ze in Pekela ook gedaan. Maar hier is het gedempt. Jammer. Jaren geleden werd er nog over gesproken om het diep weer open te maken, maar dat is nu denk ik wel definitief van tafel.

E. en ik kijken naar de foto met ons oude huis erop. "Het is eigenlijk wel heel erg", zeg ik. "Er is een heel gat gevallen in the history of Sappemeer. En dat komt nooit meer terug." "Ja", zegt E. "En ook in onze eigen history. Nog erger." Hij heeft gelijk. Maar dat heb ik me al eerder gerealiseerd. Pas toen ik de foto's zag realiseerde ik me het verlies voor Sappemeer.

Het middelste huis is ons oude huis toen het nog een bakkerij was.

Er verdwijnt natuurlijk ook history op een andere manier. Zo werd de bioscoop van Sappemeer gesloopt. Toen wij kwamen wonen in Sappemeer stond het er nog: drie huizen verderop. Het is eeuwig zonde.

Alle foto's zijn afkomstig van de facebookpagina History Sappemeer

Even aflikken!

Zeker 50.000 mensen komen er jaarlijks af op de koninginnebraderie voor ons huis. En dit jaar waren die er zeker. Het mooie weer bracht veel mensen op de been. Rond een uur of vijf beginnen de voorbereidende werkzaamheden en rond een uur of tien begint de muziek te spelen en dan begint het feest pas goed.

En ook al is de braderie elk jaar weer een herhaling van zetten, het is toch leuk. En dus ga ik ieder jaar die braderie over samen met dochters, moeder en zus(sen) met dochter. Niet ieder jaar per se in die samenstelling, maar dit jaar wel. Wij lopen altijd tot de kerk een eindje verderop. Daar hebben ze namelijk altijd een rommelmarkt waar we graag even rondneuzen. Vorig jaar scoorde ik er twee mooie houten boekensteunen in de vorm van twee antilopes, een mannetje en een vrouwtje. Ik denk zelfs dat het vrouwtje zwanger is. Ook kocht ik een fantastisch kitschkinderkopje. Jammer genoeg niet zulke mooie vondsten dit jaar. Er is verder nog van alles te beleven rond de kerk. Zo worden er ook kniepertjes gebakken en worden er handwerkspullen verkocht. Meestal nemen we ook een zakje kniepertjes mee. Een aantal bejaarde vrouwen zit daar de hele dag te bakken. Dit jaar sloegen we echter over. Nicht betrapte namelijk de vrouw die de kniepertjes van de bakplaat schepte op het aflikken van de draaispaan. En ook al verwachten we niet dat het aan alle HACCP-eisen voldoet, dit ging ons net iets te ver. 

Waakzame burger

Vanmorgen lezen we het in de krant. Zaterdagavond is de Lidl hier drie huizen verderop overvallen. Twee mannen met een steekwapen en een bivakmuts op zijn zaterdagvond rond 19.30 uur de Lidl binnengedrongen. De kassière was net even in de zaak en in haar afwezigheid probeerden de mannen de kassalade open te maken. Het was druk in de Lidl. Toen de mannen de kassa niet openkregen, sloegen ze op de vlucht.

E. leest het als eerste. "Er is zaterdagavond een overval in de Lidl hier geweest", zegt hij. "Hoogezand zeker?", zeg ik. In het aangrenzende Hoogezand is een ware misdaadgolf gaande. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er hier drie deuren verderop een overval plaatsvindt zonder dat wij er iets van merken. Ik zie mezelf namelijk graag als een waakzame burger. "Nee hier", zegt E. Hij schuift me de krant toe en inderdaad: het was hiernaast. We hebben geen mannen met bivakmutsen voorbij zien rennen. Ook geen mannen zonder bivakmuts in trainingspak. Misschien moet ik het beeld van mezelf dan toch bijstellen. Misschien ben ik toch niet zo'n waakzame burger.

In het dorp waar ik opgroeide zou dit niet gebeurd zijn. De buurvrouw die op een centrale plek in het dorp woonde, noteerde eenvoudigweg alle nummerborden van verdacht uitziende auto's. Dat maakte direct korte metten met iedere poging tot misdaad in het dorp. Zover ben ik dus nog niet.

Van de overvallers zelf zijn geen beelden gemaakt, maar wel van het recherchewerk achteraf: