History of Sappemeer

Deze week ben ik op facebook vrienden geworden met History Sappemeer. Ik zag bij een Facebookvriendin namelijk een foto van ons oude huis voorbij komen. Ik heb alle foto's van History Sappemeer bekeken en daar vond ik een aantal foto's van ons oude huis. Ons oude huis was vroeger een bakkerij. Later werd het een woonhuis. Toen wij het huis kochten was het dan ook gestuct om de voormalige winkelgevel te verhullen.

Ik vind het leuk om die oude foto's te zien. "Moet je eens zien", zeg ik tegen E. Op de foto's is ook het Winschoterdiep nog niet gedempt. Mooi! Ook al herinner ik me van familiebezoek van vroeger dat het diep verschrikkelijk stonk. Maar goed, dat had opgelost kunnen worden. Dat hebben ze in Pekela ook gedaan. Maar hier is het gedempt. Jammer. Jaren geleden werd er nog over gesproken om het diep weer open te maken, maar dat is nu denk ik wel definitief van tafel.

E. en ik kijken naar de foto met ons oude huis erop. "Het is eigenlijk wel heel erg", zeg ik. "Er is een heel gat gevallen in the history of Sappemeer. En dat komt nooit meer terug." "Ja", zegt E. "En ook in onze eigen history. Nog erger." Hij heeft gelijk. Maar dat heb ik me al eerder gerealiseerd. Pas toen ik de foto's zag realiseerde ik me het verlies voor Sappemeer.

Het middelste huis is ons oude huis toen het nog een bakkerij was.

Er verdwijnt natuurlijk ook history op een andere manier. Zo werd de bioscoop van Sappemeer gesloopt. Toen wij kwamen wonen in Sappemeer stond het er nog: drie huizen verderop. Het is eeuwig zonde.

Alle foto's zijn afkomstig van de facebookpagina History Sappemeer

De geschiedenis begint bij ons

Vandaag waren E. en ik even in ons nieuwe huis. In augustus hopen we te kunnen verhuizen. Gisteren zijn de luxaflex, de rolgordijnen en de plissédingetjes geplaatst. Ziet er superstrak uit! Helaas liggen de vloeren er nog niet in. Om de haverklap komt er iemand meten met steeds hetzelfde resultaat: nog te vochtig. De verwarming is inmiddels al flink opgestookt. Tropische temperaturen dus. Maar goed: de vloer moet nog gelegd worden en dat betekent schuren, nog eens schuren en nog eens schuren. En dus ook: stof! Het zou jammer zijn als dat op onze nieuwe superstrakke raambekleding neer zou dalen. Dus hebben we ze vanmiddag afgeplakt. En nu kan er dan geschuurd worden, liever nog gisteren dan vandaag.

Het is toch vreemd om zo rond te lopen in zo'n nieuw huis. Niemand heeft er nog zijn sporen in nagelaten. Alles is nieuw. Het huis heeft nog absoluut geen geschiedenis, als je tenminste de voorgeschiedenis niet meetelt. Wij zullen de eersten zijn die geschiedenis gaan schrijven in dat huis. De eerste sporen in het huis zullen onze sporen zijn. Na ons zullen er anderen komen, want het is een sterk en solide huis gebouwd om generaties te huisvesten. Dus die zullen komen: generatie na generatie zullen ze hun sporen in het huis nalaten. Dat is heel bijzonder. En nog veel bijzonderder is dat wij de eersten zullen zijn. De geschiedenis begint bij ons. 

Geschiedenis importeren

Vijf jaar geleden begon ik met bloggen. Zomaar. Op een dag besloot ik te beginnen en sindsdien heb ik bijna iedere dag geblogd. Dat wil zeggen: met een intermezzo. Ik blogde eerst namelijk bij Web-log.nl. Tot Web-log.nl veranderde in Weblog.nl. Een dag zou de site uit de lucht zijn. Het werd uiteindelijk ongeveer een half jaar. In dat halve jaar heb ik nog gewacht: na een aantal jaren bloggen had ik zo'n kleine 1500 berichten bij Weblog staan. Maar op den duur geloofde ik er niet meer in. En toen ben ik overgestapt naar Blogger.

Inmiddels blog ik alweer meer dan een jaar bij Blogger. Met Weblog is het nooit meer goed gekomen. Dat zag ook Sanoma Media, de eigenaar van Weblog, in. Ze zijn er onlangs mee gestopt. Ik kreeg de mogelijkheid om een exportbestand van mijn blog te maken. Dat heb ik gedaan en kort geleden heb ik geprobeerd ze te importeren op Blogger. Het zou toch leuk zijn als ik al mijn stukjes weer bij elkaar op mijn blog zou hebben.

Inmiddels heb ik 650 berichten van mijn oude blog geïmporteerd. Maar omdat alles niet goed overkomt bij de import, moet ik ze 1 voor 1 live zetten. Vanmiddag zette ik zo'n 30 berichten van eind 2008, begin 2009 live. Grappig om die berichten van jaren geleden nog eens te lezen.

Sommige dingen zijn nog niet veranderd. Zo is E. nog steeds een borrelnotenbeul. De situatie in ons gezin is natuurlijk in die paar jaar tijd erg veranderd. De oudste woont inmiddels in Enschede en onze jongste is geen kind meer, maar een puber. Maar sommige dingen veranderen niet: een maaltijd koken die iedereen lekker vindt is nog steeds een lastige klus. Leuk ook om stukjes gezamenlijke geschiedenis met boezemvriendin nog eens na te lezen. En ontroerend om mijn gedachten en emoties rond het overlijden en de begrafenis van mijn oudste tante nog eens te lezen. Dat dat alweer zo lang geleden is...

Kortom: ik lees, mijmer en geniet, maar het overzetten schiet natuurlijk niet op. 

De geschiedenis van mijn mond

Vandaag had ik een afspraak bij de tandarts. Een van mijn gouden kronen was na meer dan 30 jaar intensief gebruik tot op de draad versleten. Herstellen was niet meer mogelijk, dus de enige oplossing was een nieuwe laten aanmeten. Vandaag was het zover. Het kroonloze stompje dat nu al geruime tijd in mijn mond staat, werd deels verwijderd en geprepareerd. Over twee weken wordt de kroon geplaatst.

Dertig jaar geleden werden mijn kronen onverdoofd geplaatst. Dat leek de tandarts en de assistente nu niet verstandig. Er zou namelijk ruim anderhalf uur geboord, geschaafd en gebrand (tandvlees) worden. Dus kreeg ik een verdoving. En wat voor een: tot halverwege de middag was het rechterdeel van mijn gezicht totaal gevoelloos.

Het is druk bij de tandarts als gevolg van een aantal spoedgevallen. Dus behandelt de tandarts snel nog een andere patiënt terwijl het bitje met rubber in mijn mond ligt te drogen. Na het bitje onder, volgt het bitje boven. Een bit afgestreken met blauw rubber wordt terwijl ik achterover lig tegen mijn gehemelte gedrukt, met een spontane kotsreactie tot gevolg. Het kotsbakje blijft gelukkig leeg. De assistente drukt mijn willoze mond in alle gewenste hoeken. "Toen ik deze kronen kreeg, werd ik niet verdoofd", vertel ik later. "Ik herinner me nog dat de tandarts een minicirkelzaagje gebruikte", ga ik door. De assistente kijkt me ongelovig aan. "Ja die gebruikten ze vroeger om gouden kronen te slijpen", zegt de tandarts. "Levensgevaarlijk. Volgens mij heb ik er nog een liggen." Niet dat hij ze zelf ooit gebruikt heeft, benadrukt hij nog.  Ondertussen wordt de kleur van mijn tanden bepaald naar aanleiding van een staaltje, want goud wordt het niet weer. Bij mij moet het een mixje van C3 en C3A worden. Het zegt me niets. "Je mond vormt een mooi staaltje van tandheelkundige geschiedenis", zegt de tandarts terwijl hij een laatste tevreden blik op zijn werk werpt. Het is een twijfelachtige eer.