Even aflikken!

Zeker 50.000 mensen komen er jaarlijks af op de koninginnebraderie voor ons huis. En dit jaar waren die er zeker. Het mooie weer bracht veel mensen op de been. Rond een uur of vijf beginnen de voorbereidende werkzaamheden en rond een uur of tien begint de muziek te spelen en dan begint het feest pas goed.

En ook al is de braderie elk jaar weer een herhaling van zetten, het is toch leuk. En dus ga ik ieder jaar die braderie over samen met dochters, moeder en zus(sen) met dochter. Niet ieder jaar per se in die samenstelling, maar dit jaar wel. Wij lopen altijd tot de kerk een eindje verderop. Daar hebben ze namelijk altijd een rommelmarkt waar we graag even rondneuzen. Vorig jaar scoorde ik er twee mooie houten boekensteunen in de vorm van twee antilopes, een mannetje en een vrouwtje. Ik denk zelfs dat het vrouwtje zwanger is. Ook kocht ik een fantastisch kitschkinderkopje. Jammer genoeg niet zulke mooie vondsten dit jaar. Er is verder nog van alles te beleven rond de kerk. Zo worden er ook kniepertjes gebakken en worden er handwerkspullen verkocht. Meestal nemen we ook een zakje kniepertjes mee. Een aantal bejaarde vrouwen zit daar de hele dag te bakken. Dit jaar sloegen we echter over. Nicht betrapte namelijk de vrouw die de kniepertjes van de bakplaat schepte op het aflikken van de draaispaan. En ook al verwachten we niet dat het aan alle HACCP-eisen voldoet, dit ging ons net iets te ver. 

Mooi spul

Zaterdagmorgen maken we ons op om naar de braderie te gaan. E. past deze keer, maar hij biedt sportief zijn portemonnee aan. "Geen rotzooi kopen", zegt hij. Zonder pardon sla ik zijn portemonnee af: ik ga de rommelmarkt even verderop zeker bezoeken en dan wil ik niet aan banden worden gelegd. Onderweg naar de rommelmarkt doe ik de Marokkaan met de tassen nog even aan. Hij legt een blauwe tas voor me achteruit. Nog weer iets verder bekijk ik de horloges. Vorig jaar kocht ik er twee voor € 5,00 per stuk. En ook dit jaar vind ik er eentje. Wel ietsje duurder, maar dan heb je ook wat. 

Gelukkig

Op de rommelmarkt is het direct raak: ik vind twee houten antilopeboekensteunen. Het is een paar en gezien de welving van een van beide, vermoed ik dat het vrouwtje zwanger is. "Wat moet je daar nou mee?", vraagt de oudste. "Je hebt alle boeken dwars gestapeld." Ik aarzel nog wat, maar ik vind ze erg leuk. "Een euro", zegt de verkoper die me ziet twijfelen. "Je krijgt er een echte telefoonklapper gratis bij." Dat geeft voor mij de doorslag: geen geld voor zo'n prachtig antilopenpaartje. De telefoonklapper sla ik af. De oudste zucht diep. Even verderop word ik gegrepen door een buste van een kinderkopje. Het kind kijkt schuin omhoog. Als dat het enige was geweest, had ik het kunnen weerstaan, maar het had ook nog een mutsje met een pompon op. "1 euro", zegt de verkoper. Ik sta verlekkerd naar het kinderkopje te kijken. Terwijl ik ernaar kijk, realiseer ik me dat dit precies het soort rotzooi is dat E. vanmorgen in gedachten had. "Hier gaat mijn man niet blij van worden", zeg ik tegen de verkoper. "Maar ik wel", zegt hij. "Tja, maar wat zou belangrijker zijn?", zeg ik. Toch neem ik het kopje mee, want ik word er namelijk wel gelukkig van. En dat is nog belangrijker.

Kwaliteit van leven

Als we verderlopen, zie ik tussen alle stoelen een kantoorklassieker. We hebben hier in huis al een enorme collectie keukenklassiekers, zo'n kantoorklassieker zou zeker niet misstaan. We bekijken 'm van alle kanten, maar ik zie toch geen mogelijkheid om 'm te plaatsen. "Of die daar met Joop op de zitting?", vraagt de oudste. Ze wijst naar een regisseursstoel waar inderdaad 'Joop' op de zitting staat. "Wat moet ik nu met een regisseursstoel met Joop op de zitting?", vraag ik. "Dat slaat toch nergens op?" "Dat heeft je toch net ook niet weerhouden?", zegt ze. Even later krijgt ze bijval van een collega die we toevallig treffen. Ik trek trots het kinderkopje uit de plastic zak. "Dat is vreselijk", zegt ze. Het maakt mij niet uit. Ik ben meer dan tevreden. Het antilopepaartje staat met de steunkanten tegen elkaar mooi te wezen in de kamer en het kinderkopje kijkt nu naar ons plafond. Het is een enorme verbetering van de kwaliteit van mijn leven. En dat voor maar 2 euro.