Het-geboren-voor-de-kunst-zaakje

De jongste kocht gisteren een mooie doos Rembrandt pastelkrijtjes. Als we thuis zijn gaat ze enthousiast aan de slag. Het resultaat mag er zijn, dat vindt ze zelf ook. Ze plaatst 'm op Tumblr en ik mag 'm van haar op mijn blog plaatsen. Ze laat het vol trots zien. "Laten we 'm inlijsten", zeg ik. Maar voordat we dat kunnen doen moet de tekening gefixeerd worden.

"Heb je fixeer meegenomen?", vraagt E. haar. "Oh nee, vergeten", zegt ze. "We hadden wel fixeer", zeg ik. "Ja, en vernis", zegt de jongste. Voor de brand hadden we inderdaad een goed gesorteerde voorraad kunstbenodigdheden. "Wat is vermis?", zegt onze zoon. "Oh, jij hebt ook wel een zeer laag niveau dat je niet weet wat vernis is.", zegt de jongste. Dat laat onze zoon zich natuurlijk niet zeggen. "Okee, dan zal ik jou nog even een vraag stellen als ik een laag niveau heb.", zegt hij. "Wat is de spanningsrelaxatie in een kunststof?" "Ik bedoel gewoon dat jij een laag niveau hebt op het gebied van de kunst.", zegt de jongste. Ooit vertelde ze haar wiskundeleraar dat zij is geboren voor de kunst. "Maar ik ben dan ook niet geboren voor de kunst", zegt onze zoon. "Nee, jij bent geboren voor de techniek", zegt ze.

Zelf ben ik aan het schetsen in een dagboekje. "Wil jij niet weer een boekje waar je in kunt schetsen?", zeg ik tegen de jongste. "Ja, ik had zo'n boekje van papa gekregen", zegt ze. "Die hadden we gekocht in zo'n speciaal kunstzaakje." Die opmerking is voor onze zoon reden om nog even verder te gaan op het geboren-voor-de-kunst-verhaal. "Ja, daar kom ik niet in natuurlijk", zegt onze zoon. "Daar komen alleen mensen in die geboren zijn voor de kunst. Dan staan ze bij de deur en dan zeggen ze: hier mag je alleen binnenkomen als je weet wat vermis is. Dus kom ik niet binnen in het geboren-voor-de-kunst-zaakje. Tenzij papa natuurlijk zegt: Hai heurt bie mie." "Ja niet iedereen kan zo'n gave hebben", zegt de jongste.

Daarmee is het gesprek eerst afgelopen. Ik zeg eerst, want de ervaring leert dat dit nog niet het laatste is wat erover gezegd is. Sterker nog: ik voorspel dat vernis, laag niveau en geboren voor de kunst in de komende weken in de top 100 van veelgebruikte woorden of woordcombinaties hier in huis zullen belanden.

Een seconde contact

Gisteravond ging ik met de jongste aan de slag voor de fancy fair die ze vandaag op school houden. Ze willen schoolmeubilair naar Gambia verschepen en daarvoor hebben ze € 2000,- nodig. Van de kinderen wordt gevraagd hun creativiteit te gebruiken. Wij maken worstenbroodjes en leuke schaaltjes.

Met de schaaltjes gaan we alvast aan de slag. Het is de bedoeling om kleine beeldjes op witte schoteltjes te lijmen. En op die schoteltjes gooien we dan smarties of m&m's. Lekker kitsch! Dat lijmen moet gebeuren met secondelijm. Speciaal daarvoor heb ik weer een tubetje aangeschaft. De jongste prikt 'm door, maar krijgt geen lijm uit het tubetje. Ik neem de tube over en knijp flink in de achterkant met mijn dikke vingers. En met resultaat: het beeldje, mijn vingers, mijn nagels, het aanrecht, de gootsteen, alles zit onder de secondelijm. Snel dompel ik mijn handen in het water. Maar secondelijm heet niet voor niets secondelijm. Voor ik aan dompelen toekom is het al gedroogd. In witte korsten zit het vast op mijn vingers. Mijn nagels zien eruit of ik een french manicure heb gehad van een dolgedraaide nagelstyliste. Nu weet ik ook weer waarom ik die secondelijm altijd weggooi. Ik heb dit namelijk eerder meegemaakt. Sterker nog, iedere keer als ik secondelijm gebruik kom ik er zelf niet ongeschonden vanaf. Zo heb ik al eens eerder een tijdlang zonder fatsoenlijke vingerafdruk rondgelopen - alle groeven in mijn duim en wijsvinger waren toen namelijk geëgaliseerd door secondelijm. Ideaal als je in het criminele circuit circuleert, maar als je -zoals ik-een liefhebber bent van contact met de materie, is het verdraaid vervelend als er een laagje lijm tussen jou en de materie zit.

Een kneep in de secondelijm maakte voor mij dus een eind aan deze knutselsessie. De jongste gaat alleen verder, terwijl ik google op 'secondelijm verwijderen van huid'. Eerst word ik afgeleid door de volgende noodkreet van 'Zwaffel' (ik verzin het echt niet!): Godsamme :( Mn vriend dacht "grappig" te zijn,door ff een munt met seconden lijm op mn gezicht te plakken :( Nu zit er een laag seconden lijm op.Iemand enig idee hoe ik dat eraf krijg? Niet met wasbenzine,en ook niet met tonic :( Het doet echt serieus enorm veel pijn :S  Eerst de vriendschap maar eens opzeggen, denk ik dan.

Maar goed, op Huishoudplaza lees ik dat ik er met aceton, terpentine of wasbenzine op los moet gaan. Zwaffel heeft geen goede ervaringen met wasbenzine, dus dat kan ik alvast achterwege laten. Een andere aanbeveling is dat je je handen goed moet invetten met een vette creme voor je met secondelijm begint. Maar daar is het nu natuurlijk alweer te laat voor. Dan wordt mijn oog getrokken door de gerelateerde artikelen: chemisch afval, lijst met stoffen die erin horen, nagellak verwijderen, applecrumble met crème fraiche?!? Wat is daar nou chemisch aan, vraag ik me af.

Ver voor ik klaar ben met googelen of lijm verwijderen is de jongste klaar met haar klusje: "Mam het zit echt heel snel vast!" Inderdaad: in één seconde!