Wil jij mijn Anton zijn?

Anton Heijboer maakte in hoog tempo kunstwerken. Zijn vier (of waren het er nou vijf ) vrouwen waren er allemaal druk mee om zijn kunstwerken aan de man te brengen. In zijn eentje kon hij zijn harem aan het werk houden. Ik heb ooit een documentaire gezien over het ontstaansproces van zijn kunstwerken. Een aantal van zijn vrouwen prepareerden het doek en vervolgens ging Anton al hummend tekeer met zijn ogen dicht. Ik vond het fantastisch. De kunstwerken leken misschien een beetje op elkaar, maar ze zagen er verrassend goed uit voor iemand die met zijn ogen dicht werkt. 

E. zit thuis ook altijd te tekenen. Hij lijkt verder in niets op Anton. Hij heeft maar één vrouw, hij maakt geen geluid als hij tekent en ik heb hem er nog nooit op kunnen betrappen dat hij met zijn ogen dicht tekent. Maar hij maakt wel mooie tekeningen. Al jaren tekent hij wat wij een 'zwikman' noemen: een rennend, zeer flexibel mannetje met een vrolijk bungelend geslachtsdeel. "Daar moeten we iets mee doen", zeg ik allang. E. houdt er echter niet van om zijn eigen dingen in huis tegen te komen en hij houdt het nu al jaren tegen.

Maar daar is nu verandering in gekomen. Een tijdje geleden vond ik dat de tijd rijp was: E. en ik zijn met zwikman in de keramiek gegaan.

Op het moment dat ik besluit dat de tijd rijp is, weet E nog van niks. Ik bereid me zorgvuldig voor. In de kringloop tik ik een aantal bordjes op de kop en bij de plaatselijke kantoorboekhandel scoor ik keramiekstiften. Ik besluit dat we een miniserie zwikmannen in het bos gaan maken.

Ik heb twee bordjes en die prepareer ik -net als de vrouwen van Anton. Ik teken voor het bos. E. komt -net als Anton- na al het voorbereidende werk binnen en doet dan zijn ding. Zo stel ik het me voor. Ondertussen fantaseer ik over Zwikman in de stad, Zwikman op de maan en op nog veel meer plekken. Ik bak de van een bosrand voorziene bordjes in de oven en dan overval ik E. "Wil jij mijn Anton zijn?", vraag ik hem. "Dit is onze collectie Zwikman in het bos", zeg ik. Uiteraard staat er dan alleen nog maar een bos. Het zwikmannetje ontbreekt nog. Die moet E. er nog bij tekenen. "Vooruit dan maar", zie ik hem denken en hij tekent een eenvoudig zwart zwikmannetje op het bordje. Op mijn verzoek voorziet hij de bordjes aan de onderkant van de geschreven tekst Zwikman. Ik bak ze af en inmiddels zijn ze ook al in gebruik.

Het begin is er. Ik ben tevreden.

Het-geboren-voor-de-kunst-zaakje

De jongste kocht gisteren een mooie doos Rembrandt pastelkrijtjes. Als we thuis zijn gaat ze enthousiast aan de slag. Het resultaat mag er zijn, dat vindt ze zelf ook. Ze plaatst 'm op Tumblr en ik mag 'm van haar op mijn blog plaatsen. Ze laat het vol trots zien. "Laten we 'm inlijsten", zeg ik. Maar voordat we dat kunnen doen moet de tekening gefixeerd worden.

"Heb je fixeer meegenomen?", vraagt E. haar. "Oh nee, vergeten", zegt ze. "We hadden wel fixeer", zeg ik. "Ja, en vernis", zegt de jongste. Voor de brand hadden we inderdaad een goed gesorteerde voorraad kunstbenodigdheden. "Wat is vermis?", zegt onze zoon. "Oh, jij hebt ook wel een zeer laag niveau dat je niet weet wat vernis is.", zegt de jongste. Dat laat onze zoon zich natuurlijk niet zeggen. "Okee, dan zal ik jou nog even een vraag stellen als ik een laag niveau heb.", zegt hij. "Wat is de spanningsrelaxatie in een kunststof?" "Ik bedoel gewoon dat jij een laag niveau hebt op het gebied van de kunst.", zegt de jongste. Ooit vertelde ze haar wiskundeleraar dat zij is geboren voor de kunst. "Maar ik ben dan ook niet geboren voor de kunst", zegt onze zoon. "Nee, jij bent geboren voor de techniek", zegt ze.

Zelf ben ik aan het schetsen in een dagboekje. "Wil jij niet weer een boekje waar je in kunt schetsen?", zeg ik tegen de jongste. "Ja, ik had zo'n boekje van papa gekregen", zegt ze. "Die hadden we gekocht in zo'n speciaal kunstzaakje." Die opmerking is voor onze zoon reden om nog even verder te gaan op het geboren-voor-de-kunst-verhaal. "Ja, daar kom ik niet in natuurlijk", zegt onze zoon. "Daar komen alleen mensen in die geboren zijn voor de kunst. Dan staan ze bij de deur en dan zeggen ze: hier mag je alleen binnenkomen als je weet wat vermis is. Dus kom ik niet binnen in het geboren-voor-de-kunst-zaakje. Tenzij papa natuurlijk zegt: Hai heurt bie mie." "Ja niet iedereen kan zo'n gave hebben", zegt de jongste.

Daarmee is het gesprek eerst afgelopen. Ik zeg eerst, want de ervaring leert dat dit nog niet het laatste is wat erover gezegd is. Sterker nog: ik voorspel dat vernis, laag niveau en geboren voor de kunst in de komende weken in de top 100 van veelgebruikte woorden of woordcombinaties hier in huis zullen belanden.

Verwen jezelf

Je moet jezelf in het leven zoveel mogelijk verwennen. Daar ben ik van overtuigd. Is er een doel in het leven? Zeker: vier het, maak het zo aangenaam mogelijk. Haal eruit wat erin zit, zonder dat je jezelf voorbijrent. Maak er geen doel op zich van. Dobber en geniet.

Ieder doet dat op zijn eigen manier. Na de brand was het hier in huis behoorlijk kaal. Maar dat duurde natuurlijk niet lang. Allereerst scoorden de jongste en ik een schitterend fietskarton bij de Halfords. Later kocht ik een kaartenrek. Aanvankelijk zag ik een joekel van een kaartenmolen in een dumpzaak. Jammer genoeg was die niet te koop. Daar wilden ze zelf kaarten in uitstallen. Dus zette ik mijn zoektocht op internet voort. Met resultaat! Ik kocht twee rekken voor aan de muur. Eentje voor staande kaarten en eentje voor liggende kaarten. En die rekken maken me iedere dag weer blij. Het is een constant veranderend kunstwerk. Ik stop er de kaarten in die we toegestuurd krijgen, die we zelf meenemen (van bijvoorbeeld vakantiebestemmingen of uitstapjes) of die ik opsnor. En ik schrijf er korte tekstjes achterop. 

Het mooie van de kaartenrekken is dat ik er steeds weer blij van word. Een nieuwe ansichtkaart kan het hele rek een ander aanzien geven. Deze week zat ik met de oudste te skypen. Ik hang op de bank en zij ziet het kaartenrek achter me. "Wat is dat voor een kaart?", zegt ze. "Die kocht ik bij de kringloop vandaag", zeg ik. Het is een ansicht uit de seventies. Uit al die kaarten pikte zij deze er zo uit. Maar hij is dan ook fantastisch. 

112 reflectoren

Als je de vijftig bent gepasseerd, heb je je leven doorgaans comfortabel ingericht. Je zit continu in je comfortzone. En daar verkeer je graag. Wij zijn ruw uit onze comfortzone gerukt. Dat is niet fijn, maar aan de andere kant biedt het de gelegenheid om dingen te proberen die je anders hoogstwaarschijnlijk niet had geprobeerd of gedaan. Dit tussenjaar, voordat ons eigen huis weer is herbouwd, biedt volop de gelegenheid om te experimenteren. En dat doe ik graag. Van E. mag ik nu alles proberen wat ik graag wil. En dat doe ik.

Zo hangt er nu dus een fietskarton in de kamer. En op zolder, waar we slapen, scheiden lange donkergrijze gordijnen het slaapdeel van de 'wasserette'. De hardboard betimmering van het dak en de kale betonnen muren geven het de sfeer van een industriële loft. "Ik zou het nooit bedacht hebben, maar het heeft best wel wat", zeg ik tegen E. als we naar het plafond liggen te staren.

Vandaag plakten de jongste en ik in de hal 112 reflectoren op de muur in de vorm van een pijl. Ik vind het te gek. Ik denk dat er nog meer reflectoren zullen volgen.

UNION Da's pas bietsen

"Jullie zijn natuurlijk niet materialistisch", zegt ze. We treffen elkaar -waar anders- in de super. "Gek dat ik dat zeg, wat kennen we elkaar nou? We zien elkaar zo nu en dan en dan praten we even." Maar ze heeft gelijk: we zijn blijkbaar niet materialistisch. Soms ken je elkaar gewoon. Ik ben namelijk net zo tevreden met een fietskarton aan de muur als ik zou zijn met een kunstwerk van duizenden euro's. Misschien nog wel tevredener.

Want dat hebben we nu: een fietskarton aan de muur. Ongeveer anderhalf week geleden liepen de jongste en ik langs Halfords. Daar hadden ze die dag een nieuwe lading fietsen binnen gekregen. En die waren allemaal uitgepakt. Aan het eind van de dag passeren wij en stapelt het karton zich op voor het pand. Aan de buitenkant staat een fietskarton van Union, gemaakt in China en verscheept naar Rotterdam. De jongste en ik zien 'm staan. Leuk, vinden we allebei, net iets voor onze nog zeer witte muren. "Ik ga even vragen of we 'm mee mogen nemen", zegt de jongste. De mannen van Halfords staan zo aan het eind van de werkdag even met elkaar na te praten. Het verzoek van de jongste veroorzaakt enige hilariteit. "We mogen 'm meenemen hoor", zegt ze opgetogen als ze terugkomt. We tillen het karton op en proberen het in de auto te manoeuvreren zonder het te kreuken. Het lukt niet, ook al ligt de achterbank plat. De mannen zien ons worstelen. "Het lukt niet, laat maar", zeg ik. We zetten het karton net terug als een van de mannen van Halfords ons te hulp schiet. "Er zijn meer wegen die naar Rome leiden", zegt hij met een breekmesje in de rechterhand. Met een snelle beweging snijdt hij het fietskarton los om 'm daarna vlot dubbel te vouwen... Hadden we net al die moeite gedaan om 'm ongevouwen in de auto te krijgen. Maar goed, met het fietskarton in de auto komen we over.

En nou hangt het hier dus aan de muur. Het ziet er te gek uit vind ik. UNION Da's pas fietsen staat er op. Alleen lijkt de f wel heel erg op een b, waardoor je ook kunt lezen: UNION Da's pas bietsen. En dat is precies de charme ervan. Nou nog even iets verzinnen waardoor het ook blijft hangen. Eerst heeft E. geprobeerd om het met speciale pennen dwars door het karton vast te zetten aan de muur. Maar helaas zijn de muren keihard. Nu hangt het vast met dubbelzijdig plakband, maar eens in de twee dagen valt het naar beneden. Dus er zal toch wel een klopboor aan te pas moeten komen om het echt goed vast te zetten.