De beslisser

"Ik ben voor 88% een beslisser", zeg ik tegen de oudste. Op haar verzoek heb ik een leerstijlentest gedaan. Dan kunnen we er daarna even over praten. Ook zij is een beslisser. Ik vraag het rapport op om even te zien hoe het is opgebouwd. Het is natuurlijk absoluut vertrouwelijk.

Ik herken mezelf erin

"Ik herken me er wel in", zeg ik. "Ik ben er tevreden over." Ik ben dol op een uitgesproken uitslag en die hoge score van 88% spreekt mij dus aan. Ze vindt het bizar dat ik zo tevreden over die 88% ben. Zij hikt heel erg tegen een van de kenmerken van een beslisser aan, namelijk is niet heel erg geïnteresseerd in mensen of in sociale en interpersoonlijke elementen. Daar herkent ze zichzelf niet in en daar herken ik haar ook niet in. Ze is juist erg geìnteresseerd en zeer attent. "Niet alles hoeft van toepassing te zijn", zeg ik. In het rapport lees ik dat ik in eerste instantie een beslisser ben, dan een denker, direct daarop een doener en een kleiner percentage dromer. "Maar jij heb veel fantasie en je bent ook heel creatief en cultureel geïnteresseerd", zegt ze. Dat hoort bij de dromer. Dat is dan mijn spetter dromerigheid denk ik.

Karakter en voorkeuren

Karaktereigenschappen hebben invloed op je leerstijl. Bij baby's kun je al een onderscheid zien in doeners en dromers/denkers, lees ik in mijn rapport. In de rest van je leven ontwikkelt je leerstijl zich. Verder lees ik: Vanaf middelbare leeftijd is er juist weer vaker sprake van een minder duidelijke voorkeur. De verklaring hiervoor is dat men dan vaak al meerdere leerstijlen geoefend/ontwikkeld heeft, zodat er moeilijker een bepaalde leervoorkeur te herkennen is. Dat geldt voor mij dus niet en dat is dan ook weer heel herkenbaar. Ik heb altijd duidelijke voorkeuren. Dat vlakt niet echt af met de jaren. Integendeel, zou ik bijna zeggen.

Waar ben jij hier de baas over?

Ooit trof ik een opleider bij een afscheid van een collega. Zij kenden elkaar uit het Twentse. "En waar ben jij hier de baas over?", was zijn eerste vraag. "Nergens over", zeg ik. "Dat geloof ik niet", zegt hij. "Natuurlijk ben je hier ergens de baas over." Nu weet ik: hij herkende de beslisser in mij.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

 

De soundtrack bij de blog is:

Leerpuntjes

"Is het dan nooit af?" We hebben een gesprek op het werk en collega stelt me de vraag. Ik heb net verteld dat ik graag iedere dag iets nieuws bijleer. Dat ik mezelf altijd afvraag: "Wat kan ik hier zelf mee?" Of ik nou een boek lees, tv kijk of iets anders. Het gaat vanzelf. Thuis noemen ze me om die reden competitief. Het is mijn dagelijkse competitie met mezelf. Dat is al zo zolang ik me herinner: een dag niet geleerd is een dag niet geleefd. Voor mij is dat niet vermoeiend, mijn omgeving vindt dat soms wel vermoeiend. "Nee, het is nooit af", zeg ik. Ik heb een intrinsieke drive om me voortdurend te verbeteren. En daar is altijd ruimte voor. Vandaag heeft de jongste een aantal leerpuntjes voor me.

Economisch model 

Rond tien uur klap ik mijn laptop dicht. "Nu stop ik ermee", zeg ik. Ik heb vakantie, maar het werk was nog niet af. Dan ga ik door tot het af is. Vrijdag, zondag, maandag en vandaag dus nog even aan aan de slag. Het is een bron van voortdurende kritiek van met name de jongste twee. Onze zoon is een groot liefhebber van het economisch model. Ik werk meer dan het aantal uren dat ik betaald krijg en dat past niet in dat model. Voor mij is het resultaat van mijn werk belangrijker dan het exacte aantal uren dat ik investeer. Ik wil tevreden zijn over mijn werk. Aan de andere kant word ik natuurlijk wel afgerekend op het aantal uren en niet op het resultaat. Dat kan ik niet ontkennen en dat wringt soms ook. Hij vindt dat ik heel verkeerd bezig ben omdat ik mijn werk volgens hem belangrijker vind dan mijn werkgever. "Anders zouden ze er wel voor betalen.", is zijn moeilijk te weerleggen logica.

Verbeteren

Ook de jongste is ontevreden over mijn tijdsbesteding. Ze heeft deze dagen het rijk even alleen. Haar zus zit in Enschede en haar broer is een paar dagen in Duitsland. En dan heeft ze graag onverdeelde aandacht. "Nu moet je ook echt stoppen!", zegt ze. "Je hebt vakantie!!" "Je hebt gelijk, het is nu ook afgelopen", zeg ik. "Dat ga ik later echt anders doen als ik kinderen heb", moppert de jongste terwijl ik mijn spullen opruim. Dat juich ik toe. Het is een goede zaak als kinderen iets hebben om te verbeteren. Je moet er toch niet aan denken dat je perfecte ouders hebt.

Rolmodel

Het is me blijkbaar aan te zien dat ik er niet te zwaar aan til. "Je moet niet vergeten dat je een rolmodel bent.", spreekt ze me vermanend toe. "Breng ik het er niet best vanaf?", vraag ik. "Nee, op dit punt niet. Je bent veel teveel met je werk bezig. Ik zie echt wel leerpuntjes. Voor jou en ook voor papa." E. lijdt aan hetzelfde euvel: teveel op zijn werk geconcentreerd. Laat ik nou denken dat we ons leven juist heel erg op de kinderen hadden ingericht. Ze hebben bijvoorbeeld nooit een buitenschoolse opvang gezien en zijn nooit overgebleven tussen de middag. Tussen de middag kwamen ze thuis. Dat kon, omdat E. thuis werkt. 's Middags was ik er als ze uit school kwamen. Vakanties probeerden we thuis te zijn. Maar ik werk inderdaad wel veel thuis.

Ik ben natuurlijk altijd bereid om mijn leven te beteren. En vandaag is daar een uitstekende dag voor. We gaan vandaag met z'n tweeën op stap. "Hoe heb ik het er vandaag vanaf gebracht met dat leerpuntje?", vraag ik haar vanavond. "Ja ging goed", zegt ze. Weer wat geleerd vandaag.

Ruimte voor verbetering

Ik verbeter mezelf graag. Het was een van de redenen waarom ik begon met bloggen. Schrijven is immers een ambacht en door dat ambacht iedere dag uit te oefenen, word je beter. Ik doe dat nu een aantal jaren en ik vind inderdaad dat ik beter schrijf. Ik schrijf gemakkelijk over ieder willekeurig onderwerp. Het is heel fijn dat ik dat bereikt heb. Ik blijf gewoon bloggen, want dat vind ik leuk, maar het is ook tijd voor een nieuwe uitdaging.

"Ik wil beter leren tekenen", zeg ik tegen E. "Ik ga iedere dag een tekening maken. En als ik dat vijf jaar doe, dan kan ik dan tekenen." "Waarom moet jij jezelf altijd verbeteren?", zegt E."Het kan toch ook wel gewoon leuk zijn?" "Ja, maar dat vind ik ook leuk", zeg ik. E.'s vraag zet me wel even aan het denken. Waarom wil ik mezelf altijd verbeteren? Allereerst: ik ben nog niet 'af', ik kan nog meer. Ik hou er bovendien van om dingen onder de knie krijgen. Ik wil eruit halen wat erin zit. Dat geeft me het gevoel dat ik 'vooruitkom' in de wereld. En dat is een fijn gevoel.

Mijn 'opdracht' voor vandaag

Dus teken ik nu. Ik scheur plaatjes uit de krant en die moeten me dan het houvast geven voor een tekening. Speciaal voor dit doel heb ik me een dummy aangeschaft. Van de jongste kreeg ik een mooi grafietpotlood cadeau en nu ben ik dus 'los'. Ik ga eerst door tot de dummy vol is en dan kijk ik of er kans is op substantiële verbetering, of dat het bij een beetje knoeien blijft. Daar moet ik toch zo ongeveer zicht op hebben als de dummy vol is. Desgevraagd geeft E. me commentaar:

• Er is nog ruimte voor verbetering
• Je moet goed kijken
• Eerst het totaalbeeld en de vorm grofweg schetsen
• Dan pas invullen.

Hoe ik dit nog zo precies weet? Dat commentaar schrijf ik ook in mijn dummy; jezelf verbeteren is tenslotte een serieuze zaak.