Clean as you go of RAKO

Ook in 2019

We wonen tijdelijk weer met z'n allen in huis. Heel bijzonder. En dat zie je ook terug in huis: overvolle kapstokken, tassen links en rechts, uitpuilende wasmanden, uitpuilende kasten. De chaos loert steeds om de hoek. En ik hou van een opgeruimd huis...

Nestelaar

Dat is bijzonder, want eerlijk is eerlijk: ik zorg zelf voor veel rotzooi. Ik ben namelijk een nestelaar. Als ik ergens ga zitten, dan verzamel ik van alles rondom me: een boek, telefoon, afstandsbediening, lekker dekentje, papieren zakdoekjes, kussentjes, een flesje water, een vol of een leeg glas thee, een theepot, een klokhuis, lege bakjes en schaaltjes, een vest dat ik dan weer aan- en dan weer uittrek, stekkers en ga zo maar door.

Spoortrekker

Ook trek ik een spoor door het huis. Als ik thuiskom gaat de jas aan de kapstok (meestal - de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ze soms ook wel eens over een stoel gooi of op de bank in E's kantoor). De sjaal hang ik ook vaak ergens over een stoelleuning. De sleutels belanden idealiter in het daarvoor bestemde petje, maar boven op de wasmachine, op het aanrecht, op de tafel of in mijn favoriete bankhoekje is ook heel goed mogelijk. Ook mijn tassen leiden hier in huis een zwervend bestaan. Kortom: een opgeruimd huis is al een flinke uitdaging als ik alleen thuis ben.

RAKO

Ik heb dus hulp nodig. En dan bedoel ik niet een hulp in de huishouding, want die hebben we al wel gehad. Nee, ik zoek nu naar handige systemen. Manieren waarop opruimen bijna vanzelf gaat. Pinterest is een goede bron voor dit soort informatie. Laatst las ik dat Clean as you go een nieuwe hype is. Veel stelt het niet voor. In het Gronings zou je gewoon zeggen: rommel achter kont oproemen (RAKO). Dan hoopt het zich ook niet op. Simpel. Heel simpel inderdaad. Zou te doen moeten zijn.

Dag en tot ziens

Al een poosje ben ik bezig met opruimen. Toegegeven: de brand heeft een flink handje geholpen. Veel rommel hebben we niet meer, maar na drie jaar begint de rommel zich toch weer op te hopen. Ik richt kastjes opnieuw in, ben creatief in de weer met klemstangen en organiseer het allemaal logisch. Ik schuw daarbij een goede hack niet: ik zet een flessenrek onderin de la waarin ik vervolgens de rollen plastic zakken plaats. Kortom: ik ben de vleesgeworden natte droom van IKEA, een waardig boegbeeld voor de campagne Dag rommel.

Ik word heel blij van opruimen. Dat geeft me veel energie en het vervult me met hoop voor de toekomst: ik zal in een ordelijk en opgeruimd huis wonen. Dat ik daar zo opgetogen over ben zegt natuurlijk al wel het een en ander: het komt bij mij niet vanzelf. Maar als iets lukt wat niet vanzelf komt is de euforie des te groter.

In die staat van euforie kom ik E's kantoor aan huis binnenzeilen. E. houdt niet van gerommel in huis. Hij geeft de voorkeur aan rommel boven mijn gerommel. "Ik ben echt ontzettend goed bezig", zeg ik. Hij kijkt bedenkelijk. Ik: "Het is hier compleet Dag rommel." "Nou eerder Tot ziens rommel", zegt hij. Hij kent mij erg goed.

Orde op zaken

Buiten de paasfestiviteiten om ben ik de afgelopen dagen bezig geweest in de schuur. Het opruimen van de schuur is een terugkerende klus, maar ik vind het fijn om orde op zaken te stellen. Het punt is alleen dat ik voortdurend orde op zaken moet stellen en dan gaat de lol er toch vanaf. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik zelf ook een flinke vinger in de pap heb bij het creëren van de wanorde: ik gooi te weinig weg. Deze keer heb ik echter goede hoop dat er een permanente oplossing is. Boezemvriendin is onlangs namelijk verhuisd naar de stad. Uit haar overcomplete boedel kregen wij een opbergsysteem van robuuste stellingen. Die staan er nu deels en ik voorzie dat dit een enorme verbetering gaat geven. En ik ben nog maar pas begonnen! Ik ben namelijk van plan om allemaal kratten met een deksel te kopen die dan -voorzien van een sticker- op de robuuste stellingen gaan. Omdat de stellingen zo robuust zijn, kunnen de kratten ook robuust zijn. En dat betekent dat er ontzettend veel in kan. En dat is dan weer precies wat we nodig hebben.

Het stickeren van de kratten is ook geïnspireerd op een ingenieus kastensysteem in het nieuwe huis van boezemvriendin. De vorige eigenares had daar namelijk de sokkenladen met een lettertang voorzien van de teksten blauw, bruin en zwart, zodat de sokken goed op kleur gesorteerd werden. Ik ga de verfblikken niet op kleur sorteren, maar ik ga alles per bewerkingssoort sorteren: voorbewerking (schuurpapier, schuurgel, plamuur, kit, et cetera) en dan de lak- en latexverven apart. Het gaat geweldig worden!

Opgeruimd

Het houdt nu al weken aan. En de blik is er nog steeds. Sterker nog: volgens E. ontwikkelt het zich een kwaadaardige kant op. De blik verwordt tot het boze oog. Waar het boze oog op valt, dat moet verdwijnen. En inderdaad, behalve aan het klussen, ben ik ook flink aan het opruimen. En niet voor niets. Ik heb ontdekt dat ik lang niet vaak genoeg een boos oog heb.

Het oog valt op de kapstokken

Vanmorgen heb ik alle kapstokken in huis eens opgeruimd. We hebben er eentje in de voorste hal, twee in de achterste hal en over de hele lengte van de bijkeuken hebben we hetzelfde dubbele hangsysteem. Daar hangen de sporttassen en sportspullen en tassen met overbodige kleding of kleding die te klein is, en spullen die naar iemand anders kunnen. De andere kapstokken zijn voor de jassen, de schooltassen, de petten, paraplu's en dergelijke. Maar er hangt nog veel meer. Zo ontdekte ik een symposiumtas van een jaar geleden. Nog keurig gevuld met alles wat ik toen verzameld heb. Ook ontdekte ik een collectie doosjes met bungels erin. Een actie die alweer ver achter ons ligt. En in de voorste hal ontdekte ik nog een tas die ik heb gebruikt voor het afscheid van mijn collega G.. Ik had een krant gebruikt om iets in te verpakken en die dateerde van 10 juni 2006. Het programma van zijn afscheid zat er nog in. We hadden een woordenboek voor hem gemaakt, met woorden die helemaal bij hem hoorden. Op dat moment wisten we al dat de kanker terug was, maar toen hoopten we dat hij nog wat tijd van leven zou hebben. Nu weten we inmiddels dat dat maar een half jaar was. De tas is nog onaangeroerd. Ik ga er even voor zitten en lees alles nog eens na. Behalve het programma vind ik ook een bundel met tekeningen van Peter van Straaten. Iedere week kopieerde G. een tekening voor ons met een motto voor de week. Hij noemde het een opkikker. Ik blader het nog eens door... leuk. De bundel bewaar ik. Het tasje gaat in een andere tas met stoffen tasjes.

Herontdekken

Het mooie van opruimen is dat je dingen tegenkomt waarvan je helemaal niet meer wist dat je ze had. En sommige dingen heb je zolang niet gebruikt, dat ze ook gewoon weg kunnen. Niet eenvoudig voor een notoire verzamelaar als ik, maar nu ik het boze oog heb, gaat dat een stuk gemakkelijker. Gezien mijn oogst kan het jaren duren voor het weer zover is, dus ik moet mijn kans nu grijpen!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Rommelen

We zijn in de gelukkige omstandigheid dat we veel zolderruimte hebben. Maar één keer is die zolderruimte vol. We wonen hier nu vijftien jaar en nu is het zover: alles is volgestouwd. We hebben geen idee meer waarmee.

Ik heb nog een weekje vrij en meestal begin ik dan wat in huis te rommelen. E. is dan ook altijd blij dat ik weer aan het werk ga. Die houdt niet van dat gerommel in huis. Dit weekend zijn mijn zoon en ik begonnen de zolder van de schuur op te ruimen. Dat is een stoffige klus. Het is de bedoeling om op de schuurzolder dingen te bewaren die we niet kwijt willen, maar die we niet meer regelmatig gebruiken. Dan kunnen we de zolder in huis gebruiken voor de dingen waar we nog wel regelmatig gebruik van maken.

Om ruimte te maken moet er het een en ander weg. Vloerbedekking van vijftien jaar geleden, gebarsten marmoleum, het begin van een houten bus -een onafgemaakt project van mijn toen nog zeer jeugdige zoon-, een halfvergane koffer waarin E. voor zijn eindexamen een expositie bouwde, en zo nog het een en ander. Samen 150 kilo geschiedenis. Twee ritjes naar de stort. En de rekening: €22,50. Dat was even slikken, maar omgerekend valt het natuurlijk nog mee: maar €1,50 per jaar.

Ik denk dat dat bedrag nog wel een beetje gaat oplopen, want we zijn nog lang niet klaar.