Pietertje heeft de brand overleefd

Ooit maakte mijn oom Pieter een klein stoeltje voor zijn kinderen. Die kwam bij ons terecht en wij vernoemden hem naar zijn maker: Pietertje. Mijn vader maakte ook stoeltjes voor onze kinderen. Het waren handige Mondriaan-achtige stoeltjes in vrolijke kleuren. Die stonden boven en overleefden de brand niet, maar Pietertje wel. Pietertje stond in de kamer bedolven onder een stapel woontijdschriften. En dat is hoogstwaarschijnlijk zijn redding geweest. Ik ventileer mijn theorie bij E. "Denk je ook niet dat hij het daarom heeft overleefd?", zeg ik. "Hetzelfde geldt voor ons met al die rotzooi op de zolder. Dat heeft ons gered." E. wil er geen uitspraken over doen. Maar zei de expert niet zelf dat het vuur voordat ik wakker werd al zo'n  drie uur brandde en zich heeft 'gevoed' met alles wat op zolder stond?

Alle andere houten stoelen beneden waren namelijk verkoold. En ook Pietertje is niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen: zijn poten zijn een beetje scheef getrokken en hij was natuurlijk wel een beetje ingebrand. Aan de scheefgetrokken poten kunnen we niets doen. Maar dat geeft Pietertje alleen maar extra karakter. Onze jongste gaf hem vanmiddag een verfbeurt. En nou staat hij te drogen: blinkend wit. En dat ie een beetje scheef is? Schaif stait laif.

De kitspuit laden

De afgelopen dagen heb ik me hier in huis verschanst, een beetje moe van al het shoppen van de afgelopen periode. Vanmiddag ging ik er echter weer op uit met de jongste. We deden natuurlijk de Action even aan. Tussen de verfbenodigdheden en de fietsattributen staat een oudere man. Hij is bezig met een kitspuit. Het ziet er een beetje onhandig uit. Hij is zich daar pijnlijk van bewust. "Je moet wel heel lang draaien", zegt hij verontschuldigend tegen ons. De jongste kijkt me aan. "Dat kan ook anders hoor", zegt ze behulpzaam tegen de man. Ze weet niet anders dan dat we thuis met een kitspuit in de weer zijn, dus vertel haar niets over het laden van zo'n spuit. "Als u op dat knopje drukt, dan kun u de spuit er zo tussen zetten", zegt ze. Hij doet het - en ja, zowaar: het werkt. "Gain slimmer goud as minsen", zegt hij. "Gain lozer goud as minsen", verbeter ik.

Vanavond laat zien we hem hier in de buurt fietsen. "Er is vast iets mis met die man", zeg ik. Dat moet wel, als je rond je zeventigste nog geen kitspuit kunt laden en Groninger gezegden verbastert ...

Schildersbedrijf De Commune

Als je tweeëntwintig jaar in een heel oud pand hebt gewoond -en je houdt een beetje van klussen- dan heb je je een heleboel trucs eigen gemaakt waarmee je je historische pand kunt verfraaien. Ik was eigenlijk altijd met de kwast in de weer. En daarin probeerde ik me steeds te verbeteren.Ik ontving graag tips van experts.

Ik werk in een historisch pand - toevallig net zo oud als ons huis was. Dus toen de schilder ooit voor mijn raam op de tweede verdieping bezig was met een voor mij onbekende stopverf, heb ik het raam open gegooid -beheerst en zonder zijn leven in gevaar te brengen- en geïnformeerd naar het product dat hij op dat moment gebruikte. Sindsdien gebruik ik dat product.

Zelf zal ik deze kennis niet meer nodig hebben. We krijgen een nieuw huis en mijn favoriete 'gekloetjebak' is dan overbodig. Gelukkig heeft mijn zus een boerderij waar ik nog met mijn geknutsel uit de voeten kan. De afgelopen dagen hebben we het achtereind van de boerderij geverfd. Mijn zus had al twee dagen zitten schuren en grondverven en de afgelopen drie dagen hebben we er even met z'n tweeën aan getrokken. En met succes: Schildersbedrijf De Commune heeft puik werk afgeleverd, mijn potje magische stopverf is helemaal leeg!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Cola op de trap

Deze week belegde ik onze tweede trap met traptreden. Niet dat ik de witgeverfde trap niet mooi vind, maar we wonen nu twee-onder-een-kap. Dus je moet een beetje rekening met de buren houden. Die krijgen het toch al zwaar te verduren met ons als buren. We zijn namelijk -E. uitgezonderd- nogal een luidruchtig stelletje. E. noemde ons altijd de familie Bùlk (Gronings voor schreeuwers) als we de rust op een rustieke camping, waar we bij voorkeur kampeerden, weer eens verstoorden.

Toen we ons onlangs voorstelden aan de buren, bereidde de jongste de buurvrouw alvast een beetje voor. De buurvrouw gaf aan dat we het maar even moesten zeggen als de radio te hard aan zou staan. "Nou", zegt de jongste. "wij praten nogal hard. Gewoon - als we met elkaar praten." Daar had de buurvrouw even niet van terug.

Om dat harde praten enigszins te compenseren wordt de geverfde trap dus met traptreden bekleed. Dat hadden de vorige bewoners ook gedaan, getuige de vieze zwarte lijmpukkels op de witte verf. Ik had ze natuurlijk kunnen laten zitten. Wie ziet er tenslotte iets van onder de nieuwe traptreden? Maar goed, om te voorkomen dat het niet zou hechten, heb ik de oude lijm toch verwijderd. Hoe? Daar vond ik een gouden tip voor op internet: even behandelen met een schuursponsje gedrenkt in cola. En inderdaad: de lijm krulde slap en lusteloos voor de verfkrabber aan. Spierkracht totaal niet nodig. Geweldig zo'n colaatje. Alleen niet teveel van drinken lijkt me.

Orde op zaken

Buiten de paasfestiviteiten om ben ik de afgelopen dagen bezig geweest in de schuur. Het opruimen van de schuur is een terugkerende klus, maar ik vind het fijn om orde op zaken te stellen. Het punt is alleen dat ik voortdurend orde op zaken moet stellen en dan gaat de lol er toch vanaf. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik zelf ook een flinke vinger in de pap heb bij het creëren van de wanorde: ik gooi te weinig weg. Deze keer heb ik echter goede hoop dat er een permanente oplossing is. Boezemvriendin is onlangs namelijk verhuisd naar de stad. Uit haar overcomplete boedel kregen wij een opbergsysteem van robuuste stellingen. Die staan er nu deels en ik voorzie dat dit een enorme verbetering gaat geven. En ik ben nog maar pas begonnen! Ik ben namelijk van plan om allemaal kratten met een deksel te kopen die dan -voorzien van een sticker- op de robuuste stellingen gaan. Omdat de stellingen zo robuust zijn, kunnen de kratten ook robuust zijn. En dat betekent dat er ontzettend veel in kan. En dat is dan weer precies wat we nodig hebben.

Het stickeren van de kratten is ook geïnspireerd op een ingenieus kastensysteem in het nieuwe huis van boezemvriendin. De vorige eigenares had daar namelijk de sokkenladen met een lettertang voorzien van de teksten blauw, bruin en zwart, zodat de sokken goed op kleur gesorteerd werden. Ik ga de verfblikken niet op kleur sorteren, maar ik ga alles per bewerkingssoort sorteren: voorbewerking (schuurpapier, schuurgel, plamuur, kit, et cetera) en dan de lak- en latexverven apart. Het gaat geweldig worden!

Het perfecte perfecte horloge

Ik ben dol op horloges. Altijd ben ik op zoek naar het perfecte horloge, tot ik er dan eentje vind. En dan gaat dat horloge niet meer af, tenzij onze oudste het ook een perfect horloge vindt. Als dat namelijk het geval is, kan ik opnieuw gaan zoeken.

Dit is 'm: het perfecte perfecte horloge.

Vorig jaar vond ik weer een perfect horloge: niet duur, hoog draagcomfort (geen sluiting, maar een elastische schakelband) en een perfecte tijdweergave. En dat voor €7,50 met een gratis batterij erbij. Omdat het zo'n perfect horloge is, draag ik het altijd: als ik op stap ga, maar ook als ik aan het klussen sla. Dat was bijvoorbeeld vrijdag het geval. Ik was samen met de jongste in de schuur bezig om de muren te ontdoen van losdwarrelend stucwerk. De bewoners voor ons verfden en stucten een buitenmuur meer dan twintig jaar geleden aan de binnenkant mokkabruin met  materiaal dat hoogstwaarschijnlijk alleen geschikt was voor een binnenmuur. Het gevolg: kruimelend, dwarrelend stucwerk, waar we nou al twintig jaar 'plezier' van hebben. Vorig jaar krabde ik een hoekje schoon en dat ziet er nu prima uit. Nu dus de andere hoek. De jongste en ik gaan flink tekeer op de muur en het fijne stof dwarrelt dan ook samen met brokstukken stuc in het rond. Het gaat echt van dik hout. Op een gegeven moment ontdek ik dat ik mijn horloge nog draag. Dat gaat een beetje ver en ik stop 'm dan ook in de broekzak van mijn spijkerbroek.

Na het klussen stop ik alles in de wasmachine. Op een gegeven moment hoor ik getik tegen het wasmachineruitje. En wat zie ik voorbij komen? Precies: het perfecte horloge. Balen! Hij is namelijk niet waterproof. Als ik de was uitlaad, zie ik dat het horloge nog loopt. Zou het dan ook nog waterproof zijn? Dat maakt het tot het perfecte perfecte horloge! Maar daar lijkt het niet op, want op een gegeven moment beslaat het glaasje en kan ik niet meer zien hoe laat het is.

Vandaag komt de jongste binnenwandelen als ik in bad lig. "Ik heb op internet uitgezocht hoe je dat water weg kunt krijgen", zegt ze. "Je kunt het op een dikke laag zout leggen en daar bovenop dan weer een dikke laag zout." "Zou dat niet slecht zijn voor het metaal?", vraag ik haar.  Ze haalt haar schouders op. "Föhnen kan trouwens ook", zegt ze. "Dan doen we dat eerst", zeg ik. Ze neemt de föhn mee en even later hoor ik het vertrouwde geloei van onze föhn uit de kamer. Weer even later komt ze opgetogen binnenlopen met mijn horloge in haar hand. "Nou je mag me wel bedanken", zegt ze. En dat heb ik gedaan, want het horloge loopt weer en ik draag 'm alweer!

Een begripvolle vrouw

De woensdag is mijn vrije dag. Zo ook gisteren. Heerlijk is dat, zo'n break in de week. Het is ook een ideale dag voor een klusje. Meestal draai ik mijn hand niet om voor een klusje, maar als het op loodgieterszaken aankomt, doe ik graag een beroep op E. Die is, omdat hij aan huis werkt, bovendien altijd beschikbaar. Dat wil zeggen: hij is aan het werk, maar wel onder handbereik.

Al langere tijd stoor ik me aan een van de wasbakken in onze badkamer. Die stroomt praktisch niet door en dat gaat alleen maar van kwaad tot erger. Hier in huis is een niet goed doorspoelende wasbak bovendien absoluut geen reden om 'm niet te gebruiken, ook niet als de wasbak ernaast een prima afvoer heeft. Ik zal de onsmakelijke gevolgen die dit heeft hier verder niet uit de doeken doen, maar ik kan er wel het volgende over zeggen: wees diep dankbaar voor een goed doorspoelende wasbak. De oorzaak van het euvel kennen we, omdat we de andere wasbak eerder al aanpakten. Er is namelijk zo'n honderduizend meter haar samengeklonterd in een worst die de afvoer precies afsluit, op een heel klein haargaatje na. En door dat minuscule gaatje sijpelt dan nog wat water.

Nadat ik mijn gebruikelijke klusjes heb gedaan, zeg ik tegen E.: "Ik wil ook graag even naar de wasbak kijken." E. is duidelijk: "Nu niet, een andere keer. Ik heb het druk." Ja, ik ben vrij, maar E. natuurlijk niet, realiseer ik me dan. Wel balen natuurlijk, want als ik eenmaal mijn boze oog op een dergelijk euvel heb laten vallen, wil ik het ook zo snel mogelijk verhelpen. Dus ik zeg: "Dat snap ik ook wel. Dit weekend dan maar." Ik ben weer enorm ruimtegevend bezig. Tevreden zeg ik: "Wat ben ik een begripvolle vrouw hè?" "Ik ben me er scherp van bewust dat ik een heel begripvolle vrouw heb", zegt E. op een zeker toontje. Ik ken dat toontje; ben ik zo begripvol bezig, zit hij me ijskoud in de zeik te nemen. Niet mooi.

In de herkansing

Vorige week demonteerde ik mijn verftafeltje. Voordat het mijn verftafeltje werd, had het al een lange historie. Ik had 'm al toen ik nog thuis woonde. En toen was ie al niet nieuw. Door zijn handige formaat (76 bij 104 cm) werd de tafel toen ik uit huis ging gepromoveerd tot eettafel annex bureau. Zodra we meer ruimte kregen, kwam er een grotere tafel. Maar van het tafeltje kon ik geen afstand doen. Omdat ik er niet echt een bestemming voor had, belandde het in de schuur en werd het mijn verftafel.

Pas nu de oudste op kamers gaat*, keek ik vorige week weer met andere ogen naar de tafel. Ook voor haar zou het tafeltje misschien handig kunnen zijn. "Ik heb het altijd een leuke tafel gevonden", zegt mijn dochter. Dat is voor mij aanmoediging genoeg: het tafeltje gaat in de herkansing. Ik ruim alle verfblikken, kwasten, schuurpapier en andere verfspullen op en aanschouw de tafel ontdaan van alle troep. Dat valt niet mee. Ik realiseer me dat ik -als ik er iets van wil maken- rigoreus te werk moet gaan. Het tafelblad valt niet te redden: spint heeft de vier planken die samen het blad vormen te zeer aangetast. Het onderstel is wankel en haveloos, maar de vorm is nog steeds heel mooi. Met veel zorg tik ik de tafel voorzichtig uit elkaar. Het blijkt een perfect bouwpakketje. Alles past perfect in elkaar. Vorige week schuurde en verfde ik de verschillende onderdelen.

Vandaag zet ik mijn bouwpakketje weer in elkaar. Van zolder haal ik nog een oud tafelblad dat dienst kan doen als tafelblad. Dat zet ik er dan dit weekend weer op en dan is het klaar voor hergebruik. Zodra er een kamer is, kan ie erin.

Zoiets...

Het boze oog is terug

E. zag het al een poosje aankomen. Vorige week hoorde ik hem het tegen onze zoon zeggen. "Het boze oog is terug." Hij doelt op mijn kritisch speurende blik op zoek naar mankementen in en om huis. En inderdaad, ik heb een aantal plekken in huis op de korrel. De hal bijvoorbeeld. Dat kan echt niet meer. Ooit sneed ik er een stuk vloerbedekking in dat we nog over hadden. De nieuwe mat die ik vorig jaar aanschafte, is eigenlijk te licht: hij verschuift voortdurend. En de kapstok, die golf, die hangt er nu al twintig jaar en die ben ik meer dan zat. Dus ja, inderdaad, ik kijk kritisch rond. Omdat ik een aantal dagen vrij ben, heb ik alle gelegenheid om bij daglicht een ander nader te beschouwen. Hoe het eruit moet gaan zien, weet ik nog niet. Dit weekend keek ik naar tegels voor de vloer. Behalve de bekende doe-het-zelf-zaken, deden de jongste en ik ook een tegelhal aan. In het opruimingsdeel van de tegelhal vond ik niets naar mijn smaak. In het duurdere deel natuurlijk wel. "100 € de vierkante meter", zegt de man van de tegelhal als ik naar een vloer met stukjes graniet wijs. "Mooi", zeg ik. De jongste is het met me eens.

En welke dag is het vandaag?

Ik geef het toe: af en toe ben ik een beetje afwezig. Dan ben ik er niet helemaal bij. Diep in gedachten. Of gewoon gefocust op iets anders. Dan kun je hele verhalen aan me vertellen, maar die glijden zo langs me af. Dat is zeker een nadeel. De kinderen hebben er maar een hekel aan. Door die samengebalde concentratie en die superfocus, kan ik echter andere dingen snel tot me nemen of afronden. Dat is dan weer een voordeel. Zoals onze nationale voetbalgoeroe dan ook zegt: Elk nadeel heb zijn voordeel.

Vandaag was mijn vrije dag. Gisteravond was ik laat teruggekomen van mijn cursus. Vanmorgen pak ik de draad in huis weer op. E. zit in zijn gewone routine. Hij heeft al op tijd koffie gezet en schenkt ons een kopje in. Ik werk door. Ik ben de kitrandjes op het raam aan het bijwerken, zodat ze vanmiddag schoongemaakt kunnen worden. Voor ik er erg in heb komt E. weer naar de keuken. "Kopje koffie?", vraagt hij. "Ja lekker", zeg ik. "Is dit eigenlijk de eerste, of heb ik al een kopje gehad?" "Het is je tweede kopje", zegt hij. "En wat voor dag was het ook nog maar vandaag?" "Ja, woensdag", zeg ik. "Okee, maar ik dacht: ik check maar even." 

Het is geklaard!

De klus is geklaard. Na wekenlang druk in de weer te zijn geweest in onze keuken, heb ik er vandaag de laatste hand aan gelegd. Natuurlijk: er moet opgeruimd, schoongemaakt en gestyled worden. Maar het ploeteren, het zweten, het kliederen is voorbij. De keuken kan er weer even tegen. Ik vind het wel een kleine huldiging waard. Nou weet ik inmiddels dat als je dat wilt, je het gewoon moet zeggen. Zonder directe aanwijzingen van mijn kant gebeurt er namelijk niks.

Dus zeg ik onder het eten: "Nou, het is geklaard. Ik vind dat wel een huldiging waard. Wie voelt zich geroepen?" Onze dochters zijn bezig met hun aardbeienyoghurttoetje en E. nipt van zijn Senseo. Dus neemt onze zoon het woord. "Zoals we allemaal weten is Jannie wekenlang aan het klussen geweest. Dit ook tot irritatie van sommige medebewoners. Maar het is nu af. En nu vindt iedereen toch dat het resultaat er mag zijn. Proficiat!", speecht hij.

Maar eens kijken hoe we dit geschikt kunnen vieren. Wij grijpen namelijk ieder moment aan om te vieren. De thuiskomst van onze dochter uit Griekenland werd vorig weekend gevierd met een rijstevlaai. Omdat E. er zo snel niet aan had gedacht dat ze niet van rijst houdt, hadden we ook nog een Daimtaartje. Dus tot midden deze week zijn we aan het vieren geweest. Ook het begin van het weekend vieren we met iets lekkers. Gisteren was dat een puddingbroodje. Vanavond lijkt een borrel me aangewezen: ik trek een fles witte wijn open. Kijken hoever ik kom. 

Karel of Mike?

"Als jij dat aan de onderkant nog even doet? Daar achter die verwarmingsbuizen?" We zijn de keuken aan het witten. Ik doe de randjes en de ongelukkige hoekjes. E. doet het grote werk. Dat is de beste verdeling, zo wijst ook onderzoek uit. Mannen willen graag dingen doen waarbij ze zien dat ze opschieten. In dit geval maakt E. dan ook de meters. Ik lig op dat moment plat op mijn buik, plat op mijn rug, op de knieën, alles om maar goed bij de ruimte achter de verwarmingsbuizen te kunnen. Hoe dan ook, ik moet laag bij de grond zijn, want daar zitten ze. Ik probeer het met een kwast. Maar alleen al bij het in positie brengen van de kwast zit er zoveel verf op de verwarmingsbuizen dat er niet voldoende overblijft voor op de muur. Dan neem ik een dik penseel. Met de lange stok van het penseel reik ik tussen de verwarmingsbuizen door. Ik kan het even heen en weer bewegen. En zowaar: dat lijkt heel wat. Tot ik er op mijn buik voor ga liggen. Dan zie ik dat ik de onderkant totaal niet geraakt heb. Nou verwacht ik niet dat er veel mensen zijn die in onze keuken op hun buik gaan liggen. Maar dat doet er verder niet toe. We witten de keuken en ook achter de verwarmingsbuizen wil ik het wit hebben.

Het is een ergernis. Tot ik besluit het anders aan te pakken. Ik doop mijn rechterhand in de latex en sop de verf met mijn witte handpalm op de muur. Omdat de bovenkant van mijn hand schoon is, blijven de verwarmingsbuizen dat ook. Bijkomend voordeel: het schiet veel harder op. "Ben je lekker aan het vingerverven?", vraagt E. "Dit gaat veel beter", zeg ik. "Kijk maar eens hoe goed het werkt. Zo heb ik bovendien optimaal contact met de materie." Ik eet en werk graag met mijn handen, dus dit is een prima oplossing. "Je bent een echte Cobra-klusser", zegt E. -verwijzend naar de kunstenaarsgroep uit de jaren vijftig. "Je hebt Karel Appel toch wel eens zien werken? Die smeerde ook rechtstreeks vanuit de tube op het doek. Daar kwam ook geen penseel tussen." Naarmate ik verder vorder, word ik zelf ook steeds witter. De verwantschap met Karel Appel slinkt. Ik voel me steeds meer Mike Rowe van Dirty Jobs. 

Oorlogsglas

Deze week zijn al onze kinderen door de griep gegrepen. E. en ik houden het tot nu toe nog op de been. Inmiddels zijn onze dochters weer naar school. De jongste is nu uitgeziekt, de oudste eigenlijk nog niet. Maar ze heeft volgende week een proefwerkweek en volgens haar kan ze niets missen. Dus heb ik haar maar even met de auto naar school gebracht.

Vertekend

Ook al was het huis vol, de maaltijd werd gisteren in kleine kring genuttigd. En dat was tussen de middag ook al het geval. In onze keuken -middelpunt van al mijn klusinspanningen- stond de trap nog tegen de kast geplaatst. Volkomen onverwachts ging de trap onderuit en brak in de val twee ruitjes van onze keukenramen. Blijkbaar had ik 'm te rechtop gezet. Dus moest de schilder eraan te pas komen om de ruiten te vervangen. Gistermiddag kwam hij de maat nemen. Aangezien er in een van de bovenste ruitjes ook nog een gaatje zat, kon hij die ook direct meenemen. "Dat is wel oorlogsglas hoor", zegt hij. "Als je die ene gaat vervangen en die ernaast niet, dan zie je duidelijk het verschil." Een groot deel van onze glazen is inderdaad nog zeer oud. En oorlogsglas is erg dun glas, zo legt de schilder uit. Je krijgt een soort vertekening van de buitenwereld. "Ik kan het wel krijgen hoor. Maar het is erg duur. Vroeger werd het veel gebruikt omdat het juist erg goedkoop was, maar nu is het veel duurder dan gewoon glas. Het wordt nu speciaal gemaakt voor monumenten en zo. En daarom is het duur." Nee, we hoeven geen speciaal oorlogsglas. We doen het wel met gewoon glas.

Vakman

Vanmorgen komt hij terug om de ruitjes te plaatsen. "Onvoorstelbaar zo dun als je sponning is", zegt hij. Het glas moet er met stopverf ingezet worden. "Daar moet je je in specialiseren. Het komt bijna niet meer voor." Hij kan het nog, maar hij ziet veel prutswerk. "Alles gaat op de prijs he? Vaak ben je uiteindelijk duurder uit. Want dan gooien ze het gewoon in een kortere cyclus." Of zoals bij dat monument hier in de buurt, waar ze de loodgieter de 44 ramen hebben laten zetten. "Die man heeft alles er gewoon met de vinger ingedrukt. Het ziet er niet uit." Nee, dan kun je toch beter een vakman inschakelen. Hij legt me uit dat buitenmuren -als het goed gebeurt- zo eens in de tien jaar gesaust moeten worden. Voor het verfwerk kun je -als het goed gebeurt- zo'n vijf jaar aanhouden. Maar vaak gebeurt het niet goed. "Dan gebruiken ze om de prijs te drukken gewoon goedkopere verf en dan gooien ze 'm in een cyclus van drie jaar. Ben je uiteindelijk veel duurder uit." Het verven van ons huis zou al snel op €20.000,- komen, vertelt hij mij. "Ik heb laagdikte nodig en je loopt hier achter met de laagdikte." Dus moet hij verschillende lagen gaan zetten. Laat ik nou net denken dat je de oude verflagen er beter af kunt branden? Niet dus blijkbaar. En de eeuwenoude rafelrandjes langs onze oorlogsruitjes, had ik gewoon dik in de kit moeten zetten. "Dan wordt het strak."

Afijn, het blijft aanknoeien dus, wat wij doen. Het is niet anders. Ik kan ermee leven, denk ik, terwijl ik peinzend door het raam kijk. En ja, nu zie ik het verschil ook duidelijk: drie 'strakke' glazen en drie wiebelige glazen.

Klusmuts

Woensdag was ik bezig met het witten van het plafond in de keuken. Daaraan voorafgaand is het plafond drie keer gestuct en vervolgens twee keer geschuurd. En dat is een hele onderneming. De keuken is namelijk gewoon in bedrijf. En dus moet alles afgedekt worden. Na het schuren, moest de keuken bovendien helemaal uitgesopt worden. Mijn nageslacht is altijd bereidwillig om mij in deplorabele staat op de foto te zetten. Zo maakte onze oudste diverse foto's terwijl ik aan het schuren was. Ook E. kwam nog even om het op de gevoelige plaat vast te leggen. Later verkneuteren ze zich om de foto's. E. vond dat ik op één van de foto's maniakaal in de lens staarde. Ik vond dat het meeviel. Natuurlijk: mijn gezicht was wit en mijn haar stond stijf van de stof en ik was gefocust. Maar verder viel het mee, vond ik. De kinderen vallen hun vader bij. "Behoorlijk maniakaal", is het oordeel.

Voor het witten had ik even een muts opgezet. Het schijnt dat er mensen zijn die spatloos kunnen rolleren, maar ik ben daar niet een van. Dus had ik al mijn haar onder een rode fleece muts gestopt. De fleece muts kon ook als col dienen, maar ik had het touwtje flink aangetrokken, dus nu was het een strakke klusmuts. Onze oudste is de eerste twee uur vrij en ziet mij dus in actie. Als ze binnenkomt deinst ze enigszins terug. Ze trekt zich even terug in de badkamer en komt dan opnieuw de keuken binnen en zet me op de foto. "Okee, even voor alle duidelijkheid: dit is een eenmalige actie. Dat spreken we direct even af. Ik zie jou niet weer met deze rode muts op." Het is duidelijk weer een geval van vette schaamte. Helaas kan hij nog niet weer weggestopt worden. Ik ben niet tevreden over het plafond. Dus ik ga 'm weer helemaal opnieuw schuren en verven. Met rode muts op.

Helaas kan ik de foto's hier -in verband met vette schaamte van mijn nageslacht- niet plaatsen. 

De blik

"Je hebt de blik weer." Enigszins verdwaasd kijk ik E. aan. "De blik?", vraag ik. "Ja, de alles-moet-hier-anders-blik." Het is de blik die E. vreest, de blik die hij verafschuwt. De blik is namelijk een voorbode van gerommel in huis. En daar houdt E. niet van. Soms heb ik het nadat ik een VT-Wonen heb gelezen. Maar dan gaat het ook wel snel weer over. Nu zit het verder ingebakken.
Ik ben namelijk bezig met het opknappen van onze keuken. Van de vijf kozijnen heb ik er nu drie geverfd. Vorige week moest ik voor het werk een beleidsplan schrijven, dus toen had ik het te druk. Maar nu kan het weer, ik heb weer ruimte. Dus ben ik inderdaad voortdurend bezig om afwezig omhoog te kijken (ik heb een deel van het plafond al gestuct). Of ik wrijf afwezig maar liefdevol over de kozijnen. Als ik de radar eenmaal op klussen heb staan, dan zie ik van alles wat nog zou kunnen of moeten gebeuren naar mijn smaak. Het beperkt zich dus niet alleen tot de keuken.

Gisteren zag ik onze bijzetkrukjes. Dat zijn drie rollen waar karton op heeft gezeten. Onze zoon nam ze mee van de basisschool. Jammer om weg te gooien, vond hij. Inmiddels staan ze alweer een jaar of vier in onze kamer als bijzetter. We hebben de rol met een deksel afgedekt, er snippers papier op geplakt en daarna heb ik ze gelakt. Vier viltjes eronder en de bijzetters waren klaar voor gebruik. Een kleine beschadiging wordt eenvoudig weer bijgewerkt. Maar dat is in die vier jaar nog maar een keer voorgekomen. Dus ze zijn redelijk onverwoestbaar. Maar nu ben ik ze zat. Dus gistermorgen zat ik op de bank, kreeg ik de blik en zei: "Die gaan er ook uit." Het leidde tot fel protest van de kinderen, dus staan ze er nog- maar ze hebben hun langste tijd gehad. Als ik mijn blik erop heb laten vallen, is het onomkeerbaar.

Vanmorgen zag ik de spiegel boven onze schoorsteenmantel. Toen ik 'm eenmaal had bekeken met de blik, was het genoeg. Die moest ook weg: veel te klein. Dat is altijd al zo geweest, maar een blik met de blik maakt een einde aan dit soort misstanden. Onze zoon vond het zeer vermakelijk. Volgens hem was het eerste wat ik vanmorgen deed, de kamer inwandelen om met de spiegel weer weg te wandelen. 

En zo loop ik hier door het hele huis. Nadat ik de keuken heb aangepakt, ga ik door, zo heb ik mezelf voorgenomen. Er kan hier nog van alles verbeterd worden.