Een groot verlies

Met een oor luister ik naar Zomergasten. Henny Vrienten is de zomergast. De oudste ergert zich aan alle geluidjes die hij maakt. Maar Henny zegt ook dingen die raken. Een uitspraak die mij raakt gaat over boeken. "Aan iemands boekenkast kun je zien wie hij is", zegt Henny. Henny vertelt dat hij vaak rondneust in dozen met boeken op het Waterlooplein. Hele nalatenschappen vind je daar en aan zo'n doos kun je zien wie iemand is, aldus Henny. Hij heeft gelijk: je boekenkast, je muziek, de spullen die je in je leven verzamelt vertellen jouw verhaal. Daar ben ik me altijd van bewust geweest. Ik ervaar nu echter dat je ook zonder wat je verzameld hebt nog bent wie je was. Mensen lezen je misschien minder gemakkelijk. Het verzamelen vertelt iets over je, maar het definieert je niet. Dat zit in andere dingen. Maar het is wel een gemis. Dat zal ik niet ontkennen. Het verliezen van je stoffelijke geschiedenis is een groot verlies.

Maniakaal

Ik geef het eerlijk toe: soms ben ik behoorlijk maniakaal. Dan voer ik iets net even te ver door, ben ik net iets te gedreven. Gisteren viel het woord hier voor het eerst weer. E. nam het in de mond. Ik kwam van het werk en daar was ik met iets bezig wat ik eigenlijk af wilde maken. Ik zat in een zogenaamde 'flow' en die laat ik dan niet onderbreken door een autoritje, een gezin of wat dan ook.

E. is teruggekomen van een cursus, onze zoon uren later van een Techniekbeurs, maar aan mij is het allemaal zo goed als voorbijgegaan. Ik was namelijk bezig, diep in gedachten: dit nog even, dat nog even en als ik dit nou zo doe, dan kan ik daar... Soms -zoals gisteren- heeft het betrekking op het werk, maar ik kan ook binnenshuis maniakaal aan het veranderen of klussen slaan. Ook dan wordt een energiegevende kettingreactie op gang gebracht.

Vanmorgen ben ik al om vier uur wakker. Ik ben vandaag vrij, dus alle ruimte om de dag naar eigen inzicht in te vullen. Voor vijven sta ik op. Ik ga toch geen oog dicht doen en zo lang duurt een dag ook niet, dus ik kan maar beter opstaan. Om vijf uur draaien zowel de wasmachine als de droger hun volgende lading. Om vijf over vijf sta ik onder de douche, zodat ik fris gewassen aan de nieuwe dag kan beginnen. E. is dan nog niet wakker. Zou dat wel het geval zijn geweest, dan had hij opnieuw het woord maniakaal in de mond genomen. Ik ruim de vaatwasser uit, maak mezelf een kom kwark met notencruesli en lees de krant.

Als E. beneden komt ben ik met een meetlat in de weer. Hij kijkt ronduit angstig. Maniakaliteit rondom het werk kan hij veel beter verdragen dan in en om huis: "Wat moet er nou weer gebeuren?", vraagt hij. Ik mompel wat, ik informeer hem niet te uitvoerig. Daar heb ik geen goede ervaringen mee: hij probeert me dan nog wel eens op andere gedachten te brengen. En daar heb ik helemaal geen zin in. "Heb je de krant van vanmorgen al in de papierbak gegooid?", vraagt E. Ik kijk hem verstoord aan: "Niet bewust". Maar hij lag er dus wel.

Kortom: het gaat lekker zolang het duurt. Maar één ding is zeker: der komt n stoeperd op.